Magische verhalen

Het volk van Danu

Op het moment dat Het volk van Danu onder mijn aandacht werd gebracht, was ik per direct laaiend enthousiast. Een meer dan intrigerende cover, maar het was vooral de teaser die mijn aandacht trok: Keltische sagen samengebracht in één spannend fantasy verhaal. Nu is het namelijk zo dat de Kelten kunnen rekenen op een behoorlijke voorliefde van mijn kant, dus natuurlijk móést ik dit boek lezen. Want zeg nou zelf: de sprookjesachtige sagen, legenden en mythen ontbreekt het geenszins aan verbeeldingskracht, maar het zijn tevens verhalen uit een bijzondere cultuur waarbij vertellen in het bloed zit. Vol verwachting begon het wachten dan ook tot ik mocht beginnen aan dit avontuur, gecreëerd door Margareth Hol.

In Het volk van Danu maken we kennis met uiteenlopende personages en wezens. Van een orakel tot merrows (meerminnen) en van een Kwaadaardig Oog tot ridders in opleiding. Aan veelzijdigheid geen gebrek. Maar het is het verhaal zelf dat staat als een huis.
Danu is de koningin tot zij verstoten wordt door Balor. Het eens zo vreedzame volk, wonend op het meest prachtige eiland ooit, leeft vanaf dat moment in angst voor de eeuwige duisternis die hun eens zo rustige levens dreigt te verstoren.
Finn en Lugh spelen een belangrijke rol in het redden van het volk en eiland. Deze twee personages zijn hartverwarmend, dapper en komen tot leven in een sprookje dat zijn weerga niet kent. Hol heeft deze ridders in opleiding een belangrijke rol toebedeeld en dat op dusdanige wijze omschreven dat je al lezend met hen op een spannend avontuur gaat en steeds een beetje meer mee gaat leven.
Het is nog maar de vraag of het hen zal lukken om de vijand te verslaan en het volk te redden van de ondergang. Door de opgebouwde spanningsboog zit je uiteindelijk op het puntje van je stoel.

Zoals gezegd zijn bestaande sagen omgetoverd tot een verrassend nieuw verhaal. De kinderen van Lir, Tír fo Thuinn, ogham en mijn persoonlijke favoriet Tír na nÓg vormen een belangrijke leidraad. Hol is dicht bij de essentie van deze verhalen gebleven maar heeft ze tevens eigen weten te maken zonder de boodschap uit het oog te verliezen. En dat is knap, want de verhalen zijn daardoor vervlochten tot een geheel nieuwe mythe.
De affiniteit en liefde voor deze Keltische vertellingen spat dan ook van de pagina’s af en is daardoor een genot om te lezen.

Het volk van Danu is vanaf 12 jaar en qua taalgebruik sluit het verhaal daar prima op aan. Een piepklein beetje storend vond ik hier en daar het veelvuldige gebruik van uitroeptekens, waardoor ik merkte dat ik wat schreeuwend begon te lezen. Toch doet dit geenszins afbreuk aan het verhaal, want aan de andere kant blijkt hieruit hoeveel plezier en enthousiasme de auteur tijdens het schrijven had.
Al met al is dit beslist een verhaal voor eenieder die houdt van sprookjes, sagen, mythen en legenden want je wordt per direct ondergedompeld in een fantastische setting waarbij het onmogelijk is om niet weg te dromen.
Ik heb dan ook met veel plezier dit verhaal gelezen en genoten van de strijd tussen goed en kwaad.

Magische verhalen

H@ck: De kolonie

H@ck: De kolonie opent met een quote over waarheid; dat we allemaal een andere zienswijze en perceptie hebben. Deze perfect gekozen quote vormt meteen de leidraad voor dit tweede en afsluitende deel van een werkelijk weergaloos verhaal, al had ik niet anders verwacht van Mirjam Mous.
Holden en Prissy, broer en zus, komen in De kolonie namelijk lijnrecht tegenover elkaar te staan in hun strijd tegen de macht, mede door hun verschillende denkbeelden over de maatschappij waarin zij leven.
Maar laat ik beginnen bij het begin, zonder al te veel spoilers.
H@ck speelt zich af in de toekomst, een wereld die de gevolgen draagt van onze huidige tijd. Na de bange jaren, zoals onze realiteit van nu wordt genoemd, leeft men in perfecte harmonie. Er zijn geen oorlogen, natuurrampen of zelfs maar lijnrecht tegenover elkaar staan. Iedereen is gelijk, vredelievend en meegaand.
De leiders van dit alles willen maar één ding: een harmonieuze samenleving, en doen er alles aan om dat voor elkaar te krijgen.
Holden en Prissy houden zich hier prima aan, tot Holden naar een instituut voor criminelen en wangedragers wordt gestuurd. Na zijn ontdekking van een schuilkelder uit onze tijd heeft hij aldaar gevonden vuurwerk afgestoken, wat natuurlijk niet mag (overlast voor het milieu en er kunnen gewonden vallen). Prissy komt op haar beurt in contact met twee hackers om haar broer te redden of toch maar meteen de complete samenleving…?
Na de spannende (of epische, zoals Holden het zou noemen) rollercoaster waarin broer en zus in deel 1 beland waren, gaat deel 2 nog veel verder, waardoor een pageturner van formaat is ontstaan! Vooral omdat je als lezer ook geen idee hebt wie nou eigenlijk gelijk heeft, Holden of Prissy. Of ligt de waarheid toch net een tikkeltje anders? Stoppen met lezen is dan ook geen optie, tot je eindelijk het verlossende antwoord op deze prangende vraag krijgt.

Wat de binding met deze twee verhalen groot maakt, is dat het zéér realistisch overkomt. Het zou mij in ieder geval geenszins verbazen als deze boeken een kijkje geven in onze toekomst. Uiteraard is de technologie verder dan ooit en zijn al onze huidige problemen als sneeuw voor de zon verdwenen, waardoor een utopie is ontstaan. Maar we kennen allemaal het gezegde: te mooi om waar te zijn, en dat is dan ook flink aan de orde in de door Mous geschetste wereld.
Haar gave is, naast het neerzetten van een levensechte realiteit, om haar personages zo goed te omschrijven, zonder echt in detail te treden, dat er unieke personen ontstaan.
Holden steelt per direct je hart met zijn uitspraken, handelingen en gedachten, terwijl Prissy je voor zich weet te winnen door haar dapperheid, gemengd met lichte onzekerheden, wat haar zowel een stoere meid als innemend tegelijk maakt.
Ook de andere personages hebben ieder een eigen rol te vervullen, vullen aan en weten op bepaalde momenten op eigen wijze de show te stelen.
De combinatie van (spannende en epische) gebeurtenissen, geweldige personages én een verhaal dat aanzet tot nadenken en vooral doorlezen, maakt Het instituut en De kolonie tot toppers in dit genre.

De kolonie is een waardige afsluiter waarin alle vragen worden beantwoord, maar natuurlijk niet voordat je eerst nog even een wilde rit voor de boeg hebt.
Plotwendingen bijvoorbeeld. Bereid je maar voor op zo nu en dan een flinke ‘dit zag ik niet aankomen!’ factor. Want oh, wat word je af en toe verrast, wat het verhaal natuurlijk extra gaaf maakt. En uitermate boeiend.
Wat mij betreft is Mous er beslist in geslaagd om je mee te sleuren naar een wereld die geen enkele young adult liefhebber mag overslaan. Een wereld die zijn klauwen naar je uitslaat en geen moment zijn grip op je verliest.
Al met al heb ik meer dan genoten van deze bijzondere reis, vooral omdat het nog lang niet afgelopen is nadat je de laatste letter gelezen hebt, omdat de opgeworpen vraagstukken over technologie en onze toekomst interessant zijn. Ik bekijk mijn gadgets nu toch ietwat argwanend, want stel je voor… Bedankt, Mirjam 😉.

Magische verhalen

Verslavend lekker!

Altijd al gedroomd van Gossip Girl in een toekomstige setting, met een laagje sciencefiction, rijk versus arm en natuurlijk de nodige schandalen? Plus een smeuïge moord of toch zelfmoord? Dan heb ik dé trilogie voor je die je beslist moet lezen!
In Duizend hoog, Duizelingwekkende hoogte en Torenhoog neemt Katharine McGee je namelijk mee naar het New York van 2119, en dan met name de Upper East Side.
In deze toekomst wordt het eiland gedomineerd door een kilometers hoge toren. Hoe hoger je woont, hoe rijker je bent, en dus meer aanzien en macht geniet. De personages uit dit verhaal wonen allemaal op een andere verdieping, maar toch raken hun levens met elkaar verweven. Het hoe en waarom blijft tot het einde van deel één een grote vraag, maar in de proloog valt al te lezen dat één van hen van de toren valt, haar dood tegemoet. Toch raakt dit gegeven tijdens het lezen naar de achtergrond, omdat het eerst smullen geblazen is van de nodige geheimen waar de personages mee leven.

De trilogie is meer dan interessant door een combinatie van factoren. Natuurlijk spelen de schandalen en geheimen een grote rol, evenals de rijkdom versus lagere wijken. Dat is overigens zo subliem omschreven – en echt Amerikaans – dat ik gewoonweg medelijden kreeg met de mensen die lager in de toren gehuisvest zijn. Tot ik besefte dat ik zelf ook dáár zou wonen. De auteur weet het dus voor elkaar te boksen dat je je volledig in deze wereld inleeft en bijna net zo bizar gaat denken over macht, status en geld. Vooral omdat de personages die lager wonen op een bepaalde manier worden neergezet, al is je in hen inleven een stuk makkelijker.
Daarnaast speelt een snufje sciencefiction een rol. De technologie heeft een razendsnelle ontwikkeling doorgemaakt en de jonge mensen maken hier dankbaar gebruik van. Bijvoorbeeld contactlenzen waarmee je constant in verbinding staat met elkaar en met een hoofdknik de social media van anderen kan bekijken. Maar ook hovercrafts, zwevende dienbladen en robots komen aan bod, vooral in de rijkere lagen. En natuurlijk de uitvinding van de eeuw: kies je make-up en kapsel en een apparaat brengt het voor je aan. Ideaal!

De trilogie is geschreven vanuit meerdere perspectieven, rijk en arm, mannelijk en vrouwelijk. Wat bijzonder is, is dat je eerst immens veel sympathie voor bepaalde personages op kan brengen en een paar hoofdstukken later een bloedje hekel aan ze begint te krijgen. Of juist andersom. Doordat je het verhaal vanuit verschillende oogpunten en zienswijzen voor je kiezen krijgt, wisselt je emotie dan ook flink. Dat betekent tevens dat de personages zo goed zijn neergezet, dat het geheel psychologisch uitmuntend uitgewerkt is.

Maar weer even terug naar de geheimen, manipulatie en daarmee gepaard gaande gevoelens: de trilogie wordt uiteindelijk gekenmerkt door de wisselwerking die mensen op elkaar hebben en hoe onze omgeving daarop van invloed is. Het geheel leest dan ook als een trein, omdat elk hoofdstuk met een minuscule cliffhanger eindigt, en waar het volgende personage het verhaal weer moeiteloos oppakt. Hierdoor is de spanningsboog hoog en raak je zo geïntrigeerd dat je zonder pardon meegesleept wordt in de drama’s van Manhattan. En natuurlijk loopt alles steeds meer uit de hand, waardoor de nodige slachtoffers vallen. Nietsontziend, rauw en meeslepend, met hier en daar wat empathie en menselijkheid, weten de personages je in hun wereld te slepen.
Al met al is deze trilogie dan ook verslavend lekker!

Magische verhalen

Valtada: een wereld met bezieling

Onlangs is Valtada 3: Sporen van het vergetene verschenen. Een prima excuus om meteen de eerste twee delen ook aan te schaffen en dat heb ik geweten! Er zijn van die boeken die je openslaat en die je per direct weten mee te slepen. De Valtada reeks van Garvin Pouw mag absoluut niet in dit rijtje ontbreken.
Deze auteur van eigen bodem heeft beslist een wereld gecreëerd die voor je geestesoog tot leven komt. Tot in detail, maar geen moment té, weet hij alles zo te beschrijven dat het aan gaat voelen als levensecht, ondanks het fantasy element. Het is een bijzondere wereld waar je echt zou willen zijn, ook al zijn er duistere kanten, maar gelukkig is dat al lezend geen enkel probleem. Sterker nog, je zintuigen staan op scherp, de realiteit vervaagt en zodra je het boek pakt ben je daar. Het is met recht een talent van Pouw, want ik ken genoeg verhalen waarbij dit gebeurt, maar deze reeks heeft net even dat tikje meer. Het is een gave, zonder meer, en je voelt de bezieling van de auteur. Valtada is veel meer dan een wereld die is ontsproten uit de fantasie van de auteur, het is bijna tastbaar, zo levensecht.

Over de verhalen zelf kan ik kort zijn: ik ga geen samenvatting geven, dit zijn boeken die je echt zelf mag ervaren en waar je je eigen invulling aan mag geven. Maar als ik dan toch iets moet zeggen: het is een fantasy die zoveel facetten omvat, dat het niet te vergelijken is met andere verhalen. Naast de wereld zelf heeft de auteur namelijk ook nog eens de gave om veelzijdige, boeiende en bijzonder treffende personages neer te zetten. Er zijn een aantal die je zo weten te raken, dat je ze in je hart sluit om nooit meer los te laten. De karakters van de personages zijn geloofwaardig en doordacht. Ze maken de nodige ontwikkeling door en zijn tevens zeer menselijk. Van eigenwijs tot onberekenbaar, en van dapper tot angstig; je kan het zo gek niet verzinnen of de personages hebben deze eigenschappen. Wat het ook extra kracht geeft is dat de personages allemaal hun eigen beweegredenen hebben, maar wat het bindt is dezelfde mysterieuze kracht.
Deze aanvulling op de gecreëerde wereld maakt dat de Valtada reeks met kop en schouders boven een aantal andere fantasy reeksen uit weet te steken.

En dan de kers op de taart: de verhalen zelf. Ik raad ten zeerste aan om te beginnen op een dag dat er geen verplichtingen roepen. Installeer je op je favoriete leesplek, zet je telefoon op stil en laat je onderdompelen in dit weergaloze avontuur vol actie, humor, mystieke wezens (elfjes!), magiërs en mysterie.
In ieder deel komen andere personages en questes aan bod, waardoor de geschetste wereld steeds een stukje omvangrijker wordt. Je leert alles en iedereen steeds beter kennen, en gaat weer op een nieuw avontuur in deze magische setting.
Het is eigenlijk onmogelijk om afscheid te nemen, na elk boek voelt het als een onvermijdelijk maar gelukkig tijdelijk afscheid. Want Pouw is nog lang niet uitgeschreven en daar kunnen de lezers alleen maar dankbaar voor zijn! Het schrijven zit bij hem niet alleen in zijn bloed, het omvat zijn hele zijn. Dat hij dat zo intens op de lezer over weet te brengen, schept een verbondenheid die je als lezer volledig in zijn ban krijgt.

Kortom: ben je op zoek naar écht goede en meeslepende fantasy, doorspekt met menselijkheid en realistische, geloofwaardige personages, dan zijn dit absoluut jouw boeken voor 2020!

Magische verhalen

Mijn jaar na jou

~ Als je zou kunnen sterven van schuldgevoel, dan zou ik dood zijn. Zoals ook eigenlijk de bedoeling was ~

Met Mijn jaar na jou heeft Nina de Pass een absoluut prachtige, indrukwekkende en indringende ya-roman geschreven.
Het verhaal zit met zoveel gevoel in elkaar, dat de woorden gaan leven en weten te raken. Tel daarbij een talentvolle schrijfstijl op, die weet te overtuigen doordat alle personages hun strubbelingen niet mooier maken dan het is. Zij komen niet met (voorspelbare) pasklare oplossingen, maar net als ieder mens overleven en doorleven zij alles met hier en daar een reddingsboei die hen boven water weet te houden.
Mijn jaar na jou is een boek over rouw, schuldgevoelens en geheimen die ons kunnen verteren en daardoor zit het geheel sterk, doordacht en messcherp in elkaar. Het is zo mooi verwoord, zowel handelingen als gedachten, dat je geboeid raakt en het onmogelijk is om het boek weg te leggen.
De auteur neemt je namelijk mee op de innerlijke reis van hoofdpersonage Cara, een jonge meid, die door een afschuwelijke gebeurtenis zichzelf en haar leven opnieuw uit moet vinden.

Het is oudejaarsavond als Cara en haar beste vriendin Georgina naar een stiekem feest gaan. De verwachtingen en spanningen zijn hoog, dit zou wel eens hét feest kunnen zijn waardoor hun levens voorgoed veranderen. Dat gebeurt ook, maar niet zoals zij voor ogen hadden. Door een fataal auto-ongeluk sterft Georgina.
Cara gaat kapot van schuldgevoelens, ze vindt dat zij die nacht nooit had mogen overleven. Niemand kan haar meer bereiken en ten einde raad stuurt haar moeder haar naar een school in Europa. Daar ontmoet Cara de mysterieuze Hector, een jongen die langzaam maar zeker door haar façade heen weet te prikken.
Maar dat is niet wat Cara wil, niet wat zij denkt te verdienen. Ze leeft namelijk met een allesverterend geheim en het laatste wat zij wil is een tweede kans.

De spanning wordt dermate goed opgebouwd, dat niet doorlezen simpelweg geen optie is. Langzaam maar zeker ontvouwt zich de waarheid wat er die avond echt gebeurd is, als lezer krijg je steeds kleine brokjes informatie.
Niet alleen dat is nieuwsgierigmakend (je zit soms letterlijk op het puntje van je leesstoel), ook het heden is fascinerend.
Cara is angstig, kwetsbaar, maar toch ook sterker dan ze denkt. Dat maakt haar niet alleen menselijk, maar ook een sympathiek personage die het nodige weet los te maken bij de lezer.
Toch draait het verhaal niet alleen om haar. Het gaat ook om interactie met je omgeving; in het geval van Cara zijn dat haar kamergenote, Hector en een vriend van hen. Zij spelen een grote rol in het verhaal, vullen perfect aan en weten de lezer voor zich te winnen.
De dynamiek tussen deze vier jongeren is roerig, ontwapenend en bevat wellicht onbewust boodschappen over het leven en onze omgeving, maar geenszins op belerende wijze. Het is juist hun omgang die kracht geeft aan het geheel, en aan elkaar.

Dit debuut is met recht een enorme binnenkomer. In je (lezers)hart, maar ook in je boekenkast. Want dit verhaal is zoveel meer dan een gewoon verhaal. Het is met liefde geschreven, en met zoveel inlevingsvermogen, maar toch vlot, mysterieus en spannend. Wat mij betreft dan ook beslist een ya die nu al tot de absolute top behoort.

Magische verhalen

Even goede vrienden

Ze zeggen wel dat karma een bitch is, maar vergeleken bij een bedrogen vrouw is zij een lieftallig engeltje. Dat bewijst Amy wel met haar sweet revenge in Even goede vrienden. Geen slachtofferrol, geen wanhopige smeekbedes, nee, niets van dat alles. Amy lost het briljant op als ze erachter komt dat haar verloofde en beste vriendin een affaire hebben. Ze blijft namelijk en doet alsof haar neus bloedt, speelt haar rol als aanstaande bruid met verve, maar ze trekt achter de schermen natuurlijk wel haar eigen plan.
Een bijzonder leuk uitgangspunt waarmee een verslavend verhaal is ontstaan.
Maar niet alleen Amy is meedogenloos. De humor van Jane Fallon vloert je met regelmaat, want dat is met recht de unieke kracht achter dit verhaal. Al is er natuurlijk veel meer.

Het verhaal dus. Amy is een actrice. Na rollen als ‘vrouw in pub’ en ‘vrouw in park’ heeft ze zowaar een rol te pakken waarvan het personage een naam heeft én zit ze in meerdere afleveringen. Tot ze uit de serie geschreven wordt, en dan nog wel omdat de actieve seriemoordenaar haar te pakken krijgt. Amy kan haar leventje in New York dan ook vaarwel zeggen en weer terug naar Londen, naar haar verloofde en beste vriendin. Ze besluit ze te verrassen, maar komt zelf voor een grote verrassing te staan: de twee mensen die ze het meest vertrouwt hebben haar duidelijk niet zo gemist als zij hen.
In eerste instantie stort haar leven in. Geen werk, geen huis; het is kortom een zooitje.
Maar ze weet zich te herpakken, op sublieme wijze, en plant haar zoete wraak.

Zoals gezegd is de humor in dit verhaal werkelijk genieten. Sarcasme, ironie en befaamde droge opmerkingen vliegen je om de oren. En toch bevat Even goede vrienden ook diepgang en een psychologisch tintje. Niet alleen in de vorm van het psychologische spelletje dat Amy speelt, maar ook in de ontwikkeling die zij gaandeweg doormaakt. Het ontwikkelt zich zo, dat je Amy als beste vriendin gaat zien. Met haar spontaniteit, vindingrijkheid en onzekerheden, is zij een personage waar je zonder meer herkenning in vindt, maar ook iemand waar je intens mee meeleeft. Haar manier om met de situatie om te gaan, is bewonderenswaardig juist omdat ze haar kwetsbaarheden niet onder stoelen of banken schuift, maar tevens omdat zij niet instort en alles en iedereen de schuld geeft. Sterker nog: ze probeert, ondanks de vele (vaak rond hilarische) tegenslagen, het beste van haar leven te maken.

Wat het verhaal extra leuk maakt, is dat je op een gegeven moment ook vanuit het perspectief van Mel – de voormalig beste vriendin dus – te lezen krijgt hoe zij alles beleeft. Dit geeft het verhaal net dat beetje extra en zorgt ervoor dat alle kanten goed belicht worden. Geen eenzijdig verhaal dus vanuit één beleving, maar juist een ronde cirkel waarin alle personages hun rol perfect vertolken. Want werkelijk iedereen voegt wat toe en maakt het geheel af.
Naast dit alles zijn er de nodige terugblikken naar het verleden – ze kennen elkaar al sinds hun vroege jeugd – waardoor duidelijk wordt hoe deze destructieve vriendschap zich heeft geëvolueerd, waar bepaalde beweegredenen vandaan komen en het is meteen een goede karakterschets, waardoor verleden en heden een heerlijke aanvulling op elkaar vormen.

Jane is wat mij betreft zeer geslaagd in haar opzet en kan toegevoegd worden aan het rijtje met favoriete auteurs. No nonsense, heerlijk wegdromen, hardop lachen tijdens het lezen en hier en daar een plotwending die je beslist niet aan ziet komen. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een boek dat zijn weerga niet kent en waarvan je hoopt dat er nooit een einde aan komt. Want in deze geschetste wereld wil je eindeloos vertoeven en het is dan ook geen wonder dat je het boek elke vrije seconde snel weer oppakt om verder te gaan. Kortom: verslavend lekker!

Magische verhalen

De bekentenis

De bekentenis staat nu al in mijn top vijf van best gelezen boeken in 2020 tot nu toe. Vanaf de eerste zin was ik acuut fan. Niet alleen een fenomenale schrijfstijl, maar ook een prachtig verhaal over een geheim weet het lezershart meteen sneller te doen kloppen.
Er zijn al duizenden boeken over geheimen en met een reden: ze worden verslonden omdat geheimen menselijk zijn en auteurs er met hun fantasie vaak de beste verhalen omheen weten te bouwen. De vindingrijkheid van Jessie Burton valt echter meteen op. In dit boek neemt zij de lezer namelijk niet alleen mee op een zoektocht naar de waarheid, ze weet daarnaast de tegenstelling in mensen zo vernuftig te omschrijven dat er een verhaal ontstaan is waar je alleen maar vol bewondering en ademloos in meegezogen wordt.
Vergeet alle romans die ietwat onrealistisch zijn, maar die ons een goed gevoel geven. Vergeet alle romans die voorspelbaar zijn, maar die zo heerlijk lezen dat het werkelijk niets uitmaakt. Vergeet dat alles en maak kennis met Burton.

Het verhaal draait om drie vrouwen: Rose, Connie en Elise. Elise ontmoet Connie in de jaren tachtig als zij staat te wachten op een blind date. Ze is per direct volledig in de ban van Connie; betoverd bijna. Ze laat de date zitten, gaat met Connie mee en gaat vervolgens ook niet meer bij haar weg.
Connie is een gevierd auteur die een eerste boekverfilming in de wacht heeft gesleept en naar LA vertrekt om alles in goede banen te leiden. Elise gaat met haar mee, naar de wereld van schijn, waar status belangrijker is dan wat dan ook. Een turbulente tijd breekt aan…
Dertig jaar later is Rose op zoek naar antwoorden over haar moeder. Zij heeft haar verlaten toen zij nog maar een baby was. Naar verluidt is Connie de laatste die haar moeder gesproken en gezien heeft en op wel heel bijzonder originele wijze weet Rose zich in haar leven te manoeuvreren, op zoek naar de antwoorden waar zij al haar hele leven naar verlangt.

Deze roman is zo krachtig, omdat het van alles wat bevat. Immense humor, waardoor het leest als een chicklit. Neem bijvoorbeeld de manier waarop Rose bij Connie terechtkomt. Ik zal niet zeggen hoe, maar als je besluit deze roman te gaan lezen snap je meteen wat ik bedoel.
Tevens is het een krachtige roman vol diepgang, waardoor het leest als een literair juweeltje. Op het gebied van de innerlijke wereld maken de personages namelijk nog veel meer mee dan de uiterlijke gebeurtenissen, en dat is op zo’n dusdanig treffende wijze verwerkt in het verhaal, dat het tastbaar is zonder dat de auteur het voor je uit moet kauwen. Het ware verhaal staat tussen de regels door, het is niet nodig deze te beschrijven, en juist door hier gebruik van te maken is De bekentenis zo waanzinnig ontroerend en authentiek.

Ik benoemde de menselijkheid al even, want ook dat is een krachtige factor. Burton is nietsontziend voor haar personages, ze maakt ze niet mooier dan ze zijn en gaandeweg het verhaal weet zij steeds meer laagjes van hen bloot te leggen, waardoor je eindigt bij hun ziel, hun ware ik. Het proces waarmee dat gepaard gaat is intens en toch humoristisch, luchtig en toch diepzinnig.
Ook al is het geheim de rode draad, deze verdwijnt hierdoor naar de achtergrond. Je raakt als lezer volledig de regie kwijt en voor je het weet ben je dáár, in de wereld van deze drie uiteenlopende en bijzondere vrouwen en laat je jezelf meevoeren, betoveren en de wereld om je heen vergeten. Burton grijpt je bij je nekvel en laat pas weer los als je de laatste bladzijde omslaat.

Er zijn niet genoeg superlatieven op de wereld om te omschrijven hoe enthousiast ik ben. Maar dat leek mij al duidelijk. Mocht je besluiten deze reis te gaan maken: ik wens je een magische vlucht toe naar een uiteindelijk prachtige bestemming.

Magische verhalen

Het bloemenmeisje

Op de één of andere manier werd ik steeds naar dit boek getrokken. Toen ik de achterflap uiteindelijk las, ging ik overstag: het leek mij meteen een prachtig verhaal. Het deed mij denken aan de film Nell (voor wie niet uit de prehistorie komt: in deze film schittert Jodie Foster in haar rol als meisje/vrouw die met de bewoonde wereld wordt geconfronteerd na het opgroeien met een moeder die een kluizenaar is), ware het niet dat dit boek weer een heel ander verhaal bevat. Maar de puurheid van Nell dacht ik wel terug te kunnen vinden in Nina, het hoofdpersonage dat afgezonderd van de mensen opgroeit, compleet één met de natuur, de elementen en de seizoenen. Daarin bleek ik gelijk te krijgen.
Door dit verhaal te combineren met een mysterieuze moord en verdwijning is echter een uniek en geheel ander verhaal ontstaan, een thriller die voor een auteur van Nederlandse bodem beslist een belofte inhoudt.

In Het bloemenmeisje maken we kennis met Nina. Ze is opgegroeid in de wildernis van de Pyreneeën, samen met een moeder die geen enkele vorm van liefde voor haar dochter bezit. Nina leert al op jonge leeftijd dat de mensen duivels zijn, ze moet zich verstoppen zodra zij zich in de buurt van hun huis wagen. Niet dat dat vaak voorkomt, op de slechte man na dan…
Op een dag wordt Nina gevonden naast het levenloze lichaam van haar moeder en na herstel in een psychiatrische instelling leert zij langzaam een leven tussen de mensen op te bouwen.
Wat ik bijzonder mooi vind, is dat Nina nog steeds volledig met de natuur leeft. Ze heeft een eigen bedrijf in kruiden, waar zij feilloos de werking van kent, maar zij is ook nog steeds één en al oerinstinct. Zo ruikt zij graag aan mensen, want hun geur vertelt haar alles, en zij weet precies wanneer er gevaar dreigt.
Als op een dag blijkt dat zij een tweelingzus heeft, is de vreugde groot. De verbondenheid tussen Nina en Thea, die er meteen is, spat van de pagina’s af. Maar met deze ontdekking ontstaan ook vragen. Waarom zijn zij van elkaar gescheiden? Waarom hield hun moeder Nina? En wat is er op die fatale dag gebeurd dat hun moeder vermoord werd? De zussen gaan op onderzoek uit, maar openen daarmee een complete beerput. Als Thea dan ook nog eens spoorloos verdwijnt, krijgt de zoektocht een bizarre wending, waarin antwoorden alleen maar meer vragen oproepen.

Waar ik het verhaal van Nina werkelijk prachtig vond, was het thrillergedeelte voor de oplettende lezer iets voorspelbaar. Door kleine hints, is al vrij snel duidelijk wie welke rol speelt. De ontknoping kwam dan ook niet als een verrassing, maar toch deed dit alles geen afbreuk aan het verhaal. Dat zit namelijk meer dan goed in elkaar, en alles is zo perfect met elkaar verweven, dat het talent van de auteur meteen bewezen is.
Qua Nederlandse begrippen stijgt zij namelijk wel degelijk boven een deel uit, mede omdat zij zoveel factoren met elkaar weet te verbinden, dat het een filmisch verhaal wordt.
De schrijfstijl draagt daar zeker aan bij, maar dat is niet wat zorgt dat je als lezer alles als een film voor je ziet.
Omdat het vanuit het perspectief van Nina geschreven is, ontstaat er soms afstand, wat perfect past bij wie zij is. Door haar achtergrond is zij sociaal niet sterk, en dat uit zich ook in de vertelvorm. Het is beslist een factor die het verhaal nóg krachtiger en mooier maakt, geloofwaardig en levensecht.
Het zorgt er tevens voor dat het inleven in Nina geen enkel probleem vormt. Sterker nog: je leert haar zo goed kennen, dat ze al snel voelt als een mens van vlees en bloed. Want niet alleen het verhaal en alle facetten die daarbij komen kijken, zijn steengoed uitgewerkt, er is duidelijk grote aandacht besteed aan de personages, die allemaal de aandacht en uitwerking krijgen die zij verdienen.

Al met al is deze kennismaking met de auteur voor mij zeker een reden om vaker een boek van haar op te pakken. Met haar volstrekt unieke stijl, weet zij de lezer zonder moeite aan zich te binden. En dat alleen al is een reden om haar zeker in de gaten te houden!

Magische verhalen

Home: afscheid van een weergaloze trilogie

Vorig jaar heb ik met de nodige plezier Upgrade en Blackout van Lara Reims gelezen. Deze eerste twee delen van een trilogie zijn uniek en overstijgen vele niveaus. Veel lezers riepen dat het Harry Potter in een sf-jasje was. Daar was ik het roerend mee eens, ware het niet dat ik hoofdpersoon Rémi stiekem nóg leuker vond dan de bebrilde literaire held.
Rémi voelt zich net als Harry niet thuis in de wereld en zijn omgeving. Hij wordt gepest en zijn ouders geven hem niet de liefde en warmte waar een kind naar verlangt.
Aan dat alles komt een einde als voor zijn ogen zijn huis ontploft, terwijl zijn familie binnen is, en een vreemde man hem zijn hand reikt.
Hij besluit met deze onbekende mee te gaan en komt terecht in een nieuwe wereld: het Creodroom. Het blijkt een wereld en opleiding te zijn, die zijn tijd ver vooruit is.
Robots, futuristische huisdieren, glenzen; je kunt het wetenschappelijk zo gek niet bedenken of het is daar te vinden.
Maar er dreigt een groot gevaar. Rémi zijn huis is met een reden opgeblazen en een avontuur en zoektocht naar de waarheid gaat van start.

Home is het afsluitende en laatste deel van deze meer dan geweldige trilogie. Met de nodige spanning heb ik ook dit boek verslonden, maar met pijn in mijn hart sloeg ik uiteindelijk de laatste pagina om. Niet omdat het teleurstellend was, integendeel!
Ook dit slot kenmerkt zich door alle talenten van de auteur en is daarom met recht een waardige en prachtige afsluiter van een universum waar ik met veel plezier verbleef.
Zo weet ik dat Lara zich verdiept heeft in alle wetenschappelijke en technologische vooruitgang en ontdekkingen. Deze opgedane kennis vind je niet alleen terug, met haar fantasie heeft zij daar een hele wereld omheen geschapen. Met een beeldende en filmische schrijfstijl, bijzonder levensechte personages en een fantastische setting is een plek en verhaal ontstaan die zijn weerga niet kent. Werkelijk alles klopt en het zou ook nog eens echt kunnen gebeuren. Dat gegeven maakt dat niet alleen het hart van sciencefiction fans harder gaan kloppen, maar dat ook lezers die normaal wat minder ophebben met dit genre zonder problemen meegesleept worden.
Want dat brengt mij meteen op talent twee: naast deze elementen is deze trilogie ook een coming of age. Je volgt Rémi en zijn vrienden door de jaren heen. Van het leven dat zij hadden voor zij bij het Creodroom terechtkwamen en hoe zij zich nu staande houden. Hun ontwikkeling door de jaren heen is een heel verhaal op zich, en zo dermate boeiend omschreven, dat je niets anders kan dan van ze gaan houden. Je leert gaandeweg hoe hun verleden hen gevormd heeft, maar leeft ook mee met de keuzes die zij in het nu maken en die bepalend zijn voor de rest van hun leven.

Home is dus het afsluitende deel, waarin alle antwoorden op de gevormde vragen door de eerste twee delen beantwoord worden. Maar natuurlijk niet voor Rémi en zijn vrienden weer de nodige avonturen meemaken. Want dat brengt mij op talent drie: Lara heeft met deze trilogie bewezen dat zij zonder moeite spanning creëert en haar personages naar situaties manoeuvreert die de nodige moed en doorzettingsvermogen van hen verlangt. Wie is een bondgenoot en wie is een vijand? Niemand lijkt écht de waarheid te spreken, wat een flinke aanslag is op het vertrouwen, maar waardoor je als lezer wel voor de nodige wendingen komt te staan. Niets is wat het lijkt.

Door deze drie talenten samen te voegen, heeft Lara wat mij betreft bewezen tot de top te behoren. Ook al is het afscheid van de personages een pijnlijk proces, ik weet zeker dat zij ons met haar volgende werk weer net zo weet te verrassen en omver weet te blazen.
Rémi is dan ook nu al een begrip op zich en deze trilogie verdient beslist een plek in iedere boekenkast van de liefhebbers van ya, sciencefiction en coming of age.

Magische verhalen

13 minuten: een sterk staaltje psychologie

13 minuten van Sarah Pinborough zit psychologisch zo sterk in elkaar, dat deze young adult per direct mijn hart heeft gestolen.
De beleveniswereld van jongeren is weergaloos neergezet, en zo goed uitgewerkt, dat je als lezer zelf rondwandelt in ‘het wespennest’, zoals één van de personages hun school noemt, en je als het ware hun levens observeert en langzaam maar zeker ontdekt wat er die dramatische nacht gebeurd is.
Natascha was namelijk 13 minuten dood, maar hoe dat kan en wat er heeft plaatsgevonden is een volslagen raadsel. Samen met de betrokkenen is het aan jou om de ware toedracht en daders te ontdekken.

Op een vroege ochtend wordt Natascha levenloos in de rivier gevonden door een toevallige wandelaar. Wonder boven wonder weten de opgeroepen medici haar hart weer op gang te brengen, maar Tascha heeft een probleem: ze heeft geheugenverlies en heeft geen idee meer hoe ze daar terecht is gekomen.
Ook al heeft ze geen ernstige verwondingen, en wordt een ongeluk niet uitgesloten, haar leven is vanaf dat moment niet meer zoals het was. Ze wordt geplaagd door nachtmerries, maar het zijn haar beste vriendinnen, Hayley en Jenny, die haar normaal gesproken onwrikbare leven op zijn grondvesten doet schudden. Ze gedragen zich ronduit vreemd. Paranoïde en soms ronduit agressief, lijken zij gebukt te gaan onder op zijn minst schuldgevoel. Ze stonden als drietal bekend als de Barbie’s, de koninginnen van de school, maar van hun onaantastbare imago blijft weinig over.
Samen met haar voormalig beste vriendin Becca, die sinds hun breuk tot de losers behoort, gaat Tascha in het geheim op onderzoek uit wat er echt is gebeurd in de nacht die haar bijna fataal is geworden.

Het verhaal is geschreven vanuit meerdere perspectieven: Becca, een sympathiek en wat onzeker meisje, maar boordevol creativiteit en veel slimmer dan zij zich voordoet.
Tascha leer je kennen door middel van haar dagboekfragmenten, welke zij bij moet houden van haar psycholoog. Tevens zijn de gesprekken met diezelfde psycholoog woord voor woord opgenomen in het verhaal. Zij is precies wat je van een leider van het populairste groepje verwacht: meedogenloos, manipulatief en volledig in control. Maar nu dat laatste haar dreigt te ontglippen, ze haar gevoelige kant steeds meer laat zien en ze sowieso al angstig is door alle gebeurtenissen, leef je toch met haar mee en komt zij gaandeweg steeds menselijker over.
Bennett is de vrouwelijke rechercheur die op de zaak is gezet. Van haar lees je aantekeningen, zowel verhoren als brainstormsessies met zichzelf. Het is duidelijk dat ze een vastberaden en intelligente vrouw is, die koste wat het kost wil ontdekken hoe het zit.

Door deze drie perspectieven tegenover elkaar te zetten, is een bepaalde synergie ontstaan die elkaar versterkt. Je leert hen zo goed kennen, omdat niet alleen wat ze meemaken aanwijzingen bevat, maar je als lezer zijnde ook deelgenoot bent van hun gedachtegang en gevoelens en hierdoor steeds een stapje dichter bij de waarheid komt.
Maar natuurlijk ontbreken in het verhaal ook de nodige persoonlijke struggles en drama’s niet, die zich naast de puzzel afspelen, en daardoor zorgen voor een levensecht en realistisch beeld, waar je als lezer alleen maar van kan smullen. Het geeft het verhaal net even dat tikje meer veelzijdigheid en maakt het nóg spannender, omdat niets is wat het lijkt en alles even verdacht is. Je zou er zelf bijna paranoïde van worden…
Oh, en die ontknoping? Wees voorbereid om volledig van je stoel geblazen te worden. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb…

13 minuten mag wat mij betreft dan ook per direct als serie op Netflix verschijnen, want dit verhaal hoort beslist thuis is het rijtje van Pretty Little Liars, Dare Me en Riverdale. Het is werkelijk onmogelijk om het boek niet in één ruk uit te lezen, maar als hij eenmaal uit is, wil je alleen maar meer. Dus kom maar op!