Magische verhalen

Dit is ons verhaal

Na 10 blind dates en De regels van het verdwijnen was ik al compleet idolaat van Elston. Niet alleen zijn het twee totaal uiteenlopende verhalen, waarmee ze haar veelzijdigheid als auteur bewezen heeft, maar vooral een heerlijk meeslepende schrijfstijl, meer dan geweldige personages en fantastische verhalen completeren het geheel. Ze weet de lezer vanaf zin één te overtuigen met zo’n stijl en pakkend begin waardoor je meteen weet: dit boek gaat hem worden!
Toen ik op diverse social media kanalen zag dat er een nieuw boek van haar in aantocht was, heb ik dan ook even heel hard gegild. Niet dat ik meteen door had dat het een boek van Elston betrof trouwens, want in eerste instantie zag ik alleen een waanzinnige cover, zo eentje waarvan je hart meteen sneller gaat kloppen. En die titel, pure liefde! Dus toen het uiteindelijk, na verliefd de beschrijving gelezen te hebben, tot mij doordrong dat het ook nog eens door Elston geschreven was, kon mijn dag niet meer stuk.
Had ik al gezegd dat ik fan was?
Met zoveel superlatieven en torenhoge verwachtingen ligt een teleurstelling op de loer, ik was dan ook zéér benieuwd hoe mijn leeservaring zou zijn.

Daar kan ik kort over zijn: ze flikt het hem gewoon weer! Maar voor ik verder ga met bijna geobsedeerde liefdesverklaring, eerst eens even een kleine glimp waar het verhaal over gaat.
Tijdens een ochtend jagen vindt een jongen de dood. Hij is letterlijk uit zijn laarzen geblazen door een geweerschot. De enige andere aanwezigen zijn zijn vrienden; één van hen moet hier dan ook verantwoordelijk voor zijn. Maar in plaats van een intensief onderzoek, willen de gezagvoerders niets liever dan het in de doofpot stoppen. Ze hebben immers hun gehele carrière en status aan de ouders van de jongens te danken.
Kate, die een bijbaantje bij de assistent-officier van justitie heeft, en dus medeverantwoordelijk of er een rechtszaak komt of niet, heeft echter haar eigen geheimen en motieven om dit mysterie op te lossen. Zij wil niets liever dan gerechtigheid. Op eigen initiatief start zij dan ook een zoektocht naar de waarheid, maar dat komt haar duur te staan.

Elston weet dit concept goed uit te werken. Sommige wendingen zie je aankomen, maar het hoe en waarom is een volkomen raadsel. Andere wendingen weten je daarentegen compleet te verrassen, waardoor deze whodunit niet alleen tergend spannend is, maar er ook voor zorgt dat je wordt meegesleept in dit ultieme moordmysterie.
Iedereen lijkt een eigen motief te hebben en niets is wat het lijkt. Elston gebruikt de nodige geheimzinnigheid, waardoor de uiteindelijke antwoorden lang op zich laten wachten. Voor de lezer is dat pure perfectie, want zodoende word je tegen wil en dank geheel meegenomen door Kate en de situaties waarin zij terechtkomt.
Kate zelf weet sowieso de nodige sympathie bij de lezer op te wekken door haar karakter, maar ook door de manier waarop de auteur haar aan de lezer presenteert. Ze weet je te raken en ontroeren, aan het lachen te maken en ze heeft de gave om je plaatsvervangend boos te laten zijn. De auteur heeft ervoor gekozen de andere personages wat meer op de vlakte te houden, waardoor je constant door de ogen van Kate kijkt. Een prima aanpak, want dit geeft het geheel net dat beetje extra mysterie en net dat beetje meer inlevingsvermogen in Kate.

Wat mij betreft heeft Elston bewezen dat wat zij ook schrijft, het meteen tot de absolute top behoort. Na het lezen van dit boek, wat ik echt iedereen aanraad (!), is mijn fan zijn uitgegroeid tot buitenproportionele hoogte. Eigenlijk wil ik dan ook zo weinig mogelijk verklappen, omdat dit zo’n verhaal is dat je blanco in moet gaan. Het is een ervaring die ik elke liefhebber van YA-moordmysteries gun. Bereid je dan ook voor op uit je laarzen geblazen worden! 😉

Magische verhalen

Marieke in Tinderland

Toen ik Marieke begon te volgen op Instagram was ik per direct nieuwsgierig naar haar boek: Marieke in Tinderland. Niet alleen plaatste zij buitengewoon leuke (en herkenbare!) anekdotes, ook haar persoonlijkheid kwam goed naar voren en ik had zo’n vermoeden dat haar verhaal daar ook mee doorspekt zou zijn.
Afgelopen week was het eindelijk zover. Haar boek lag te pronken in mijn postvakje en het leed dat Tinder heet zou door haar ontleed worden. In dit verhaal beschrijft zij namelijk niet alleen haar dates, maar heeft zij de mannen ook nog eens onderverdeeld in twintig archetypen. Bijzonder leerzaam, kan ik vertellen, want met haar openheid en inzichten heeft zij Tinder duidelijk uitgespeeld.
Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na een passionele relatie blijkt de man in kwestie een leugenaar en narcist te zijn. Manipulatief ook. Gebroken komt Marieke uit de strijd en tussen de Tinderverhalen door beschrijft zij openhartig hoe zij zich voelt, de soms ronduit destructieve gedachten die zij over zichzelf heeft, welke zijn veroorzaakt door deze traumatische gebeurtenis in haar leven en haar ‘concepten’. Over dat laatste zal ik niet te veel verklappen, maar ik vermoed dat veel mensen hier ook mee te kampen hebben (gehad) en het is dan ook een verademing hoe zij dit alles op papier heeft weten te zetten.
Afijn, Marieke gaat op Tinder, een zoektocht naar die ene leuke man en het geluk. Vol hoop start zij met swipen, chatten en daten. Voor de lezer levert dit de nodige humoristische verhalen op, maar soms ook gewoon ronduit eng en/of verbazingwekkend. En uiteraard wederom herkenbaar.
Om kort te zijn heeft Marieke uiteenlopende mannen leren kennen, welke weer gemakkelijk onder te verdelen zijn in typen, die zij uitvoerig omschrijft en waarover zij de nodige uitleg geeft in de vorm van voorbeelden en hoe ze te herkennen. Zéér handig, vooral als je net op Tinder gaat. Je pakt gewoon even dit boek erbij en zoekt even op met welk type je te maken hebt. Weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Dat scheelt teleurstelling of verkeerde verwachtingen.

Toch is dit niet de kracht van het boek, ondanks dat iedereen die ooit op Tinder heeft gezeten haar verhalen volmondig kan beamen. De kracht schuilt hem in haar kwetsbare opstelling, de enorme eerlijkheid waarmee zij zichzelf omschrijft en haar houding ten opzichte van de wereld en andere mensen. Met haar vlotte pen weet zij de lezer zonder moeite aan zich te binden omdat ze nergens omheen draait. Ze schrijft gewoon ronduit op wat ze voelt en denkt, zonder een moment kwetsend te zijn of belerend. Integendeel, haar warme en open persoonlijkheid spat, zoals ik al verwachtte, van elke letter af. En dat maakt dat het lezen voelt als een warm bad.

Ben jij op zoek naar liefde? Zit je op Tinder of heb je er ooit een account gehad? Dan is dit verhaal een feest van herkenning. Of ben je gewoonweg nieuwsgierig naar dit fenomeen of lees je graag over dates? Dan is dit boek beslist de moeite waard.
Marieke heeft mij in ieder geval aangenaam weten te verrassen en heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar haar eerder uitgegeven boeken en toekomstige werk. Want ik ben fan, ronduit, en heb haar dan ook per direct in mijn (lezers)hart gesloten. Want schrijven kan zij en hoe!

Magische verhalen

Het veilige huis

Toen ik begon in Het veilige huis, had ik geen idee waar de reis mij naartoe zou brengen.
Ja, naar Frankrijk, naar een idyllisch en afgelegen landhuis, afgesloten van de buitenwereld. Maar het hoe en wat was nog een volkomen raadsel. En dat raadsel bleef, waardoor ik tot op het puntje van mijn bank gedwongen werd, niet meer kon stoppen met lezen en mezelf verloor in het verhaal van Emily en Scott. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Emily is een heerlijk personage. Door haar levensstijl en houding ten opzichte van de wereld, vervalt ze van de ene op het oog onoplosbare situatie in de andere. Ze is een actrice zonder ooit een rol gekregen te hebben, wordt constant ontslagen bij andere uitzendbanen en dreigt ook nog eens uit huis gezet te worden door een fikse huurachterstand. En dan is daar Scott, haar redder in nood, die haar een ietwat vreemd voorstel doet, maar waardoor al haar problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen. Emily gaat gretig op het aanbod in en verwelkomt haar nieuwe leven in Frankrijk als rechterhand van de vrouw van Scott op hun prachtige landhuizen en terreinen. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, maar Emily negeert alle signalen ondanks dat ze voelt dat er iets niet klopt. Iets waar ze haar vinger niet op kan leggen. Het is het begin van een mysterieus verhaal, waarbij je constant op het verkeerde been wordt gezet en kleine brokjes informatie krijgt die uiteindelijk samenkomen in een explosief plot.

Het verhaal is geschreven vanuit twee perspectieven: Emily en Scott. Vooral de laatste heeft mij in het begin de stuipen op het lijf gejaagd. Scott is een huiveringwekkend personage, hij kruipt onder je huid en beneemt je zo nu en dan de adem. Door de beschrijving, zijn gevoelens en gedachten heb je het gevoel te maken te hebben met een psychopatische persoonlijkheid. Omdat Emily volledig voor zijn charmes valt, zou je haar toe willen schreeuwen om vooral rechtsomkeert te maken. Ze lijkt zijn slachtoffer, ook al heb je geen idee van wat precies. Door steeds maar een minuscuul puzzelstukje te geven, weet de auteur je te prikkelen en is de spanningsboog immens. Wat knap is, is dat deze spanning door het gehele verhaal heen blijft. Zodra namelijk de vrouw en dochter van Scott hun intrede in het verhaal maken, is het mysterie compleet. Zijn dochter spreekt geen woord en bij zijn vrouw krijg je de indruk dat ze daar opgesloten zit in haar ivoren toren, zonder uitweg en compleet onderdrukt. Maar klopt dit alles wel?

Downes heeft de gave om het verhaal zo perfect op te bouwen dat je weliswaar langzaam je vermoedens krijgt, maar tegelijkertijd twijfels. Het kan alle kanten op waardoor het geen moment voorspelbaar wordt. Natuurlijk zie je uiteindelijk hoe het zit, maar de weg daarnaartoe is in volle vaart en meedogenloos.
Het geheel is zo subliem geschreven, dat je na het omslaan van de laatste pagina geenszins teleurgesteld bent. Werkelijk alles klopt en niets van de uiteindelijke antwoorden is achteraf een deceptie. Sterker nog, het geeft een bizarre maar tevens logische verklaring voor alle mysterieuze gebeurtenissen die je door de ogen van Emily meemaakt en je leert Scott bijzonder goed kennen. Tel daar een vloeiende schrijfstijl bij op, die zo heerlijk leest dat je de omgeving om je heen volledig vergeet. Wees dus voorbereid dat Emily en Scott voor een paar uur je leven compleet gaan beheersen.
Al met al is Het veilige huis voor mij tot nu toe dé thriller van 2020 en het zal lastig zijn om dat te evenaren. Ik ben fan en zéér benieuwd naar het volgende boek van deze talentvolle auteur.

Magische verhalen

De uitweg

Toen ik begon te lezen in De uitweg was ik heel even misleid door de term ‘avonturenroman’. Dit genre kenschetst zich immers door de bekende weg: het hoofdpersonage gaat op reis, komt in levensgevaarlijke situaties terecht en moet middels een vaak fantasierijk avontuur alles en iedereen verslaan om vervolgens als held weer terug naar huis te keren.
Persoonlijk vind ik dat je daarmee De uitweg ietwat tekort doet, want wat een sterk staaltje psychologie! De manipulatie, intriges, maar bovenal menselijke strubbelingen, geheime agenda’s en bijzonder goed uitgediepte personages voeren beslist de boventoon. Natuurlijk moet je een verhaal nou eenmaal voorzien van een genre, en ik snap waarom voor deze term gekozen is, maar wat mij betreft heeft Ilona van Hilst een geheel eigen thematiek aan de grond gelegd.

In de uitweg volg je meerdere en uiteenlopende personages, maar het geheel is veelal vanuit drie perspectieven beschreven.
Om te beginnen Chris. Hij is Nederland ontvlucht om een eigen vakantieverblijf te starten op Lanzarote. Een groep vrienden komt bij hem voor een welverdiende week vol ontspanning, maar niet als het aan hem ligt. De zelfbenoemde coach heeft heel andere plannen met de groep, maar dan gaat het mis. Door een blikseminslag komt Chris met de vrienden vast te zitten en raken zij geïsoleerd van de buitenwereld.
Chris is een interessant personage, het is namelijk moeilijk om hoogte van hem te krijgen en te ontdekken wat zijn ware beweegredenen zijn. Hierdoor is de spanningsboog hoog en de opbouw daarvan subliem. Toch is het de interactie met de vriendengroep die het geheel tot een staande ovatie voor de auteur brengt. Ook deze mensen hebben allemaal hun eigen issues en de synergie als groep onderling voedt dat dusdanig dat je ook bij hen moet en zal weten hoe het nou precies zit.

Om echte ontspanning te ervaren heeft de groep hun kinderen ondergebracht bij de vader van één van hen. Deze sympathieke oppas opa heeft echter ook zijn eigen plannen, maar tevens een roerig verleden en groot geheim.
Door dit personage toe te voegen en dit deel van het verhaal, is een nóg sterker geheel ontstaan. Ook bij hem is het mysterie groot, waardoor je al nagelbijtend tot het puntje van je leesstoel komt.

Als laatste en zeker niet als minste is er nog de vrouw van Chris. Met haar werk als antropoloog heeft zij een grote ontdekking gedaan en reist af naar Leipzig om haar bevindingen te presenteren aan het grote publiek. Daar aangekomen krijgt zij echter te maken met obstakels uit het verleden, corrupte collega’s en moet zij haar eigen uitweg uit deze soms ronduit gevaarlijke situatie zien te vinden.
Ook al is dit stuk van het verhaal een geheel eigen avontuur op zich, toch heeft het een ondersteunende factor voor de andere twee personages.

Wat knap is, is dat het geen moment te veel is. Er zijn weliswaar veel personages en situaties, maar door haar toegankelijke en bijzonder vlotte schrijfstijl is er geen moment verwarring wie nou wie is. Door de werkelijk perfecte integratie in het verhaal op te nemen, komt iedereen voor je tot leven en weet je van begin tot eind aan het boek gekluisterd te houden.
Al met al vind ik De uitweg zo gigantisch goed in elkaar zitten, dat het heeft gezorgd voor de nodige uren leesplezier.
Vooral de psychologische kant is voortreffelijk, zodat dit verhaal een belofte inhoudt voor de toekomst. Want schrijven kan deze auteur, maar compleet in de geest duiken van haar personages en het verhaal is absoluut haar grote talent. Ik ben dan ook fan en zeer benieuwd wat zij nog meer voor haar lezers in petto heeft!

Magische verhalen

De uitdager

Na deel 1 van De Contender: De uitverkorene, begon het (ongeduldige) wachten op deel 2: De uitdager. Vorige week was het eindelijk zover en kon ik weer onderduiken op Acies, samen met Cade en zijn bondgenoten. Maar voor ik mijn mening zo spoilervrij als mogelijk geef, eerst even een geheugensteuntje.
In deel 1 maken we kennis met Cade, een sympathieke jongen die in een jeugdgevangenis terechtkomt en op een dag wakker wordt op een bizarre plek waar de geschiedenis tot leven is gekomen. Van dinosaurussen tot slavenhandelaren, en van Romeinen tot overblijfselen uit vroegere tijden; je kunt het zo gek niet bedenken of het is daar te vinden.
Cade gaat op zoek naar het hoe en waarom en na een zinderend en spannend avontuur krijgt hij eindelijk antwoord op de vele vragen die hij heeft. Al had hij deze liever niet geweten…
In deel 2 gaat het verhaal verder en staan de bondgenoten voor een totaal nieuwe uitdaging. Zal het hen op tijd lukken om de benodigdheden voor deze beproeving te vinden en zo de wereld van de ondergang te redden?

Net als in deel 1 leest ook dit deel als een ware rollercoaster vol plotwendingen, actie en avontuur. Nou houd ik niet zo van verhalen vergelijken – elk boek is op zichzelf uniek – maar als ik een poging moet wagen zou een combinatie tussen De hongerspelen, De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine en Rémi van Lara Reims in de buurt komen.
Wat afwijkt, en het een wereld op zich maakt, is dat de wereldgeschiedenis verwerkt is op ludieke wijze. Het speelt een meer dan ondersteunende factor omdat bepaalde gebeurtenissen en beroemdheden een bijzondere rol te vervullen hebben. Maar daarover later meer.
Wat De uitdager namelijk ook bevat is een compleet andere wending van het verhaal. Zelf had ik verwacht dat het zou draaien om een nieuwe opdracht, en dat is ook zo, ware het niet dat Cade en zijn vrienden onderweg met een veel grotere uitdaging te maken krijgen. De oorspronkelijke opdracht verdwijnt hierdoor naar de achtergrond en het geheel draait om de wereld waarin ze terechtgekomen zijn.

Een klein minpuntje vond ik dat de personages dit keer wat oppervlakkiger blijven. Er is zoveel actie, wat meteen leest als een doldwaze achtbaan, waardoor de psychologische ontwikkeling van de personages een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Voor het verhaal zelf maakt dat verder niet uit, want dat staat wederom op een sterke fundering, waardoor je zo nu en dan ademloos leest door de opgebouwde spanning en ontwikkeling op dat gebied. Tevens doen nieuwe personages hun intrede in het verhaal en het doel van de auteur is meteen duidelijk: deze zijn nodig om de komende delen nog meer vorm te geven en zorgen er wederom voor dat het wachten op deel 3 een lange zit gaat worden. Want ja, na dit deel wil je meteen door!

Al met al is de auteur geslaagd om te verrassen en zo beeldend en filmisch te schrijven dat je tijdens de gevechten het bloed bijna in het rond ziet vliegen. De actiescènes zijn bombastisch en voelen behoorlijk echt aan, waardoor je nog net niet ineen krimpt als er een verwonding ontstaat. Maar wat mij het meest intrigeert, en wat ik echt een gave vind, is het tot leven brengen van de geschiedenis in een geheel nieuwe wereld en jasje, waardoor heden en verleden samenvloeien in een epische strijd zonder mededogen. Voor liefhebbers van avontuurlijke young adult, met een zeer realistisch kantje in een fantastische setting, is deze reeks dan ook puur genieten!

Magische verhalen

Het volk van Danu

Op het moment dat Het volk van Danu onder mijn aandacht werd gebracht, was ik per direct laaiend enthousiast. Een meer dan intrigerende cover, maar het was vooral de teaser die mijn aandacht trok: Keltische sagen samengebracht in één spannend fantasy verhaal. Nu is het namelijk zo dat de Kelten kunnen rekenen op een behoorlijke voorliefde van mijn kant, dus natuurlijk móést ik dit boek lezen. Want zeg nou zelf: de sprookjesachtige sagen, legenden en mythen ontbreekt het geenszins aan verbeeldingskracht, maar het zijn tevens verhalen uit een bijzondere cultuur waarbij vertellen in het bloed zit. Vol verwachting begon het wachten dan ook tot ik mocht beginnen aan dit avontuur, gecreëerd door Margareth Hol.

In Het volk van Danu maken we kennis met uiteenlopende personages en wezens. Van een orakel tot merrows (meerminnen) en van een Kwaadaardig Oog tot ridders in opleiding. Aan veelzijdigheid geen gebrek. Maar het is het verhaal zelf dat staat als een huis.
Danu is de koningin tot zij verstoten wordt door Balor. Het eens zo vreedzame volk, wonend op het meest prachtige eiland ooit, leeft vanaf dat moment in angst voor de eeuwige duisternis die hun eens zo rustige levens dreigt te verstoren.
Finn en Lugh spelen een belangrijke rol in het redden van het volk en eiland. Deze twee personages zijn hartverwarmend, dapper en komen tot leven in een sprookje dat zijn weerga niet kent. Hol heeft deze ridders in opleiding een belangrijke rol toebedeeld en dat op dusdanige wijze omschreven dat je al lezend met hen op een spannend avontuur gaat en steeds een beetje meer mee gaat leven.
Het is nog maar de vraag of het hen zal lukken om de vijand te verslaan en het volk te redden van de ondergang. Door de opgebouwde spanningsboog zit je uiteindelijk op het puntje van je stoel.

Zoals gezegd zijn bestaande sagen omgetoverd tot een verrassend nieuw verhaal. De kinderen van Lir, Tír fo Thuinn, ogham en mijn persoonlijke favoriet Tír na nÓg vormen een belangrijke leidraad. Hol is dicht bij de essentie van deze verhalen gebleven maar heeft ze tevens eigen weten te maken zonder de boodschap uit het oog te verliezen. En dat is knap, want de verhalen zijn daardoor vervlochten tot een geheel nieuwe mythe.
De affiniteit en liefde voor deze Keltische vertellingen spat dan ook van de pagina’s af en is daardoor een genot om te lezen.

Het volk van Danu is vanaf 12 jaar en qua taalgebruik sluit het verhaal daar prima op aan. Een piepklein beetje storend vond ik hier en daar het veelvuldige gebruik van uitroeptekens, waardoor ik merkte dat ik wat schreeuwend begon te lezen. Toch doet dit geenszins afbreuk aan het verhaal, want aan de andere kant blijkt hieruit hoeveel plezier en enthousiasme de auteur tijdens het schrijven had.
Al met al is dit beslist een verhaal voor eenieder die houdt van sprookjes, sagen, mythen en legenden want je wordt per direct ondergedompeld in een fantastische setting waarbij het onmogelijk is om niet weg te dromen.
Ik heb dan ook met veel plezier dit verhaal gelezen en genoten van de strijd tussen goed en kwaad.

Magische verhalen

H@ck: De kolonie

H@ck: De kolonie opent met een quote over waarheid; dat we allemaal een andere zienswijze en perceptie hebben. Deze perfect gekozen quote vormt meteen de leidraad voor dit tweede en afsluitende deel van een werkelijk weergaloos verhaal, al had ik niet anders verwacht van Mirjam Mous.
Holden en Prissy, broer en zus, komen in De kolonie namelijk lijnrecht tegenover elkaar te staan in hun strijd tegen de macht, mede door hun verschillende denkbeelden over de maatschappij waarin zij leven.
Maar laat ik beginnen bij het begin, zonder al te veel spoilers.
H@ck speelt zich af in de toekomst, een wereld die de gevolgen draagt van onze huidige tijd. Na de bange jaren, zoals onze realiteit van nu wordt genoemd, leeft men in perfecte harmonie. Er zijn geen oorlogen, natuurrampen of zelfs maar lijnrecht tegenover elkaar staan. Iedereen is gelijk, vredelievend en meegaand.
De leiders van dit alles willen maar één ding: een harmonieuze samenleving, en doen er alles aan om dat voor elkaar te krijgen.
Holden en Prissy houden zich hier prima aan, tot Holden naar een instituut voor criminelen en wangedragers wordt gestuurd. Na zijn ontdekking van een schuilkelder uit onze tijd heeft hij aldaar gevonden vuurwerk afgestoken, wat natuurlijk niet mag (overlast voor het milieu en er kunnen gewonden vallen). Prissy komt op haar beurt in contact met twee hackers om haar broer te redden of toch maar meteen de complete samenleving…?
Na de spannende (of epische, zoals Holden het zou noemen) rollercoaster waarin broer en zus in deel 1 beland waren, gaat deel 2 nog veel verder, waardoor een pageturner van formaat is ontstaan! Vooral omdat je als lezer ook geen idee hebt wie nou eigenlijk gelijk heeft, Holden of Prissy. Of ligt de waarheid toch net een tikkeltje anders? Stoppen met lezen is dan ook geen optie, tot je eindelijk het verlossende antwoord op deze prangende vraag krijgt.

Wat de binding met deze twee verhalen groot maakt, is dat het zéér realistisch overkomt. Het zou mij in ieder geval geenszins verbazen als deze boeken een kijkje geven in onze toekomst. Uiteraard is de technologie verder dan ooit en zijn al onze huidige problemen als sneeuw voor de zon verdwenen, waardoor een utopie is ontstaan. Maar we kennen allemaal het gezegde: te mooi om waar te zijn, en dat is dan ook flink aan de orde in de door Mous geschetste wereld.
Haar gave is, naast het neerzetten van een levensechte realiteit, om haar personages zo goed te omschrijven, zonder echt in detail te treden, dat er unieke personen ontstaan.
Holden steelt per direct je hart met zijn uitspraken, handelingen en gedachten, terwijl Prissy je voor zich weet te winnen door haar dapperheid, gemengd met lichte onzekerheden, wat haar zowel een stoere meid als innemend tegelijk maakt.
Ook de andere personages hebben ieder een eigen rol te vervullen, vullen aan en weten op bepaalde momenten op eigen wijze de show te stelen.
De combinatie van (spannende en epische) gebeurtenissen, geweldige personages én een verhaal dat aanzet tot nadenken en vooral doorlezen, maakt Het instituut en De kolonie tot toppers in dit genre.

De kolonie is een waardige afsluiter waarin alle vragen worden beantwoord, maar natuurlijk niet voordat je eerst nog even een wilde rit voor de boeg hebt.
Plotwendingen bijvoorbeeld. Bereid je maar voor op zo nu en dan een flinke ‘dit zag ik niet aankomen!’ factor. Want oh, wat word je af en toe verrast, wat het verhaal natuurlijk extra gaaf maakt. En uitermate boeiend.
Wat mij betreft is Mous er beslist in geslaagd om je mee te sleuren naar een wereld die geen enkele young adult liefhebber mag overslaan. Een wereld die zijn klauwen naar je uitslaat en geen moment zijn grip op je verliest.
Al met al heb ik meer dan genoten van deze bijzondere reis, vooral omdat het nog lang niet afgelopen is nadat je de laatste letter gelezen hebt, omdat de opgeworpen vraagstukken over technologie en onze toekomst interessant zijn. Ik bekijk mijn gadgets nu toch ietwat argwanend, want stel je voor… Bedankt, Mirjam 😉.

Magische verhalen

Verslavend lekker!

Altijd al gedroomd van Gossip Girl in een toekomstige setting, met een laagje sciencefiction, rijk versus arm en natuurlijk de nodige schandalen? Plus een smeuïge moord of toch zelfmoord? Dan heb ik dé trilogie voor je die je beslist moet lezen!
In Duizend hoog, Duizelingwekkende hoogte en Torenhoog neemt Katharine McGee je namelijk mee naar het New York van 2119, en dan met name de Upper East Side.
In deze toekomst wordt het eiland gedomineerd door een kilometers hoge toren. Hoe hoger je woont, hoe rijker je bent, en dus meer aanzien en macht geniet. De personages uit dit verhaal wonen allemaal op een andere verdieping, maar toch raken hun levens met elkaar verweven. Het hoe en waarom blijft tot het einde van deel één een grote vraag, maar in de proloog valt al te lezen dat één van hen van de toren valt, haar dood tegemoet. Toch raakt dit gegeven tijdens het lezen naar de achtergrond, omdat het eerst smullen geblazen is van de nodige geheimen waar de personages mee leven.

De trilogie is meer dan interessant door een combinatie van factoren. Natuurlijk spelen de schandalen en geheimen een grote rol, evenals de rijkdom versus lagere wijken. Dat is overigens zo subliem omschreven – en echt Amerikaans – dat ik gewoonweg medelijden kreeg met de mensen die lager in de toren gehuisvest zijn. Tot ik besefte dat ik zelf ook dáár zou wonen. De auteur weet het dus voor elkaar te boksen dat je je volledig in deze wereld inleeft en bijna net zo bizar gaat denken over macht, status en geld. Vooral omdat de personages die lager wonen op een bepaalde manier worden neergezet, al is je in hen inleven een stuk makkelijker.
Daarnaast speelt een snufje sciencefiction een rol. De technologie heeft een razendsnelle ontwikkeling doorgemaakt en de jonge mensen maken hier dankbaar gebruik van. Bijvoorbeeld contactlenzen waarmee je constant in verbinding staat met elkaar en met een hoofdknik de social media van anderen kan bekijken. Maar ook hovercrafts, zwevende dienbladen en robots komen aan bod, vooral in de rijkere lagen. En natuurlijk de uitvinding van de eeuw: kies je make-up en kapsel en een apparaat brengt het voor je aan. Ideaal!

De trilogie is geschreven vanuit meerdere perspectieven, rijk en arm, mannelijk en vrouwelijk. Wat bijzonder is, is dat je eerst immens veel sympathie voor bepaalde personages op kan brengen en een paar hoofdstukken later een bloedje hekel aan ze begint te krijgen. Of juist andersom. Doordat je het verhaal vanuit verschillende oogpunten en zienswijzen voor je kiezen krijgt, wisselt je emotie dan ook flink. Dat betekent tevens dat de personages zo goed zijn neergezet, dat het geheel psychologisch uitmuntend uitgewerkt is.

Maar weer even terug naar de geheimen, manipulatie en daarmee gepaard gaande gevoelens: de trilogie wordt uiteindelijk gekenmerkt door de wisselwerking die mensen op elkaar hebben en hoe onze omgeving daarop van invloed is. Het geheel leest dan ook als een trein, omdat elk hoofdstuk met een minuscule cliffhanger eindigt, en waar het volgende personage het verhaal weer moeiteloos oppakt. Hierdoor is de spanningsboog hoog en raak je zo geïntrigeerd dat je zonder pardon meegesleept wordt in de drama’s van Manhattan. En natuurlijk loopt alles steeds meer uit de hand, waardoor de nodige slachtoffers vallen. Nietsontziend, rauw en meeslepend, met hier en daar wat empathie en menselijkheid, weten de personages je in hun wereld te slepen.
Al met al is deze trilogie dan ook verslavend lekker!

Magische verhalen

Valtada: een wereld met bezieling

Onlangs is Valtada 3: Sporen van het vergetene verschenen. Een prima excuus om meteen de eerste twee delen ook aan te schaffen en dat heb ik geweten! Er zijn van die boeken die je openslaat en die je per direct weten mee te slepen. De Valtada reeks van Garvin Pouw mag absoluut niet in dit rijtje ontbreken.
Deze auteur van eigen bodem heeft beslist een wereld gecreëerd die voor je geestesoog tot leven komt. Tot in detail, maar geen moment té, weet hij alles zo te beschrijven dat het aan gaat voelen als levensecht, ondanks het fantasy element. Het is een bijzondere wereld waar je echt zou willen zijn, ook al zijn er duistere kanten, maar gelukkig is dat al lezend geen enkel probleem. Sterker nog, je zintuigen staan op scherp, de realiteit vervaagt en zodra je het boek pakt ben je daar. Het is met recht een talent van Pouw, want ik ken genoeg verhalen waarbij dit gebeurt, maar deze reeks heeft net even dat tikje meer. Het is een gave, zonder meer, en je voelt de bezieling van de auteur. Valtada is veel meer dan een wereld die is ontsproten uit de fantasie van de auteur, het is bijna tastbaar, zo levensecht.

Over de verhalen zelf kan ik kort zijn: ik ga geen samenvatting geven, dit zijn boeken die je echt zelf mag ervaren en waar je je eigen invulling aan mag geven. Maar als ik dan toch iets moet zeggen: het is een fantasy die zoveel facetten omvat, dat het niet te vergelijken is met andere verhalen. Naast de wereld zelf heeft de auteur namelijk ook nog eens de gave om veelzijdige, boeiende en bijzonder treffende personages neer te zetten. Er zijn een aantal die je zo weten te raken, dat je ze in je hart sluit om nooit meer los te laten. De karakters van de personages zijn geloofwaardig en doordacht. Ze maken de nodige ontwikkeling door en zijn tevens zeer menselijk. Van eigenwijs tot onberekenbaar, en van dapper tot angstig; je kan het zo gek niet verzinnen of de personages hebben deze eigenschappen. Wat het ook extra kracht geeft is dat de personages allemaal hun eigen beweegredenen hebben, maar wat het bindt is dezelfde mysterieuze kracht.
Deze aanvulling op de gecreëerde wereld maakt dat de Valtada reeks met kop en schouders boven een aantal andere fantasy reeksen uit weet te steken.

En dan de kers op de taart: de verhalen zelf. Ik raad ten zeerste aan om te beginnen op een dag dat er geen verplichtingen roepen. Installeer je op je favoriete leesplek, zet je telefoon op stil en laat je onderdompelen in dit weergaloze avontuur vol actie, humor, mystieke wezens (elfjes!), magiërs en mysterie.
In ieder deel komen andere personages en questes aan bod, waardoor de geschetste wereld steeds een stukje omvangrijker wordt. Je leert alles en iedereen steeds beter kennen, en gaat weer op een nieuw avontuur in deze magische setting.
Het is eigenlijk onmogelijk om afscheid te nemen, na elk boek voelt het als een onvermijdelijk maar gelukkig tijdelijk afscheid. Want Pouw is nog lang niet uitgeschreven en daar kunnen de lezers alleen maar dankbaar voor zijn! Het schrijven zit bij hem niet alleen in zijn bloed, het omvat zijn hele zijn. Dat hij dat zo intens op de lezer over weet te brengen, schept een verbondenheid die je als lezer volledig in zijn ban krijgt.

Kortom: ben je op zoek naar écht goede en meeslepende fantasy, doorspekt met menselijkheid en realistische, geloofwaardige personages, dan zijn dit absoluut jouw boeken voor 2020!

Magische verhalen

Mijn jaar na jou

~ Als je zou kunnen sterven van schuldgevoel, dan zou ik dood zijn. Zoals ook eigenlijk de bedoeling was ~

Met Mijn jaar na jou heeft Nina de Pass een absoluut prachtige, indrukwekkende en indringende ya-roman geschreven.
Het verhaal zit met zoveel gevoel in elkaar, dat de woorden gaan leven en weten te raken. Tel daarbij een talentvolle schrijfstijl op, die weet te overtuigen doordat alle personages hun strubbelingen niet mooier maken dan het is. Zij komen niet met (voorspelbare) pasklare oplossingen, maar net als ieder mens overleven en doorleven zij alles met hier en daar een reddingsboei die hen boven water weet te houden.
Mijn jaar na jou is een boek over rouw, schuldgevoelens en geheimen die ons kunnen verteren en daardoor zit het geheel sterk, doordacht en messcherp in elkaar. Het is zo mooi verwoord, zowel handelingen als gedachten, dat je geboeid raakt en het onmogelijk is om het boek weg te leggen.
De auteur neemt je namelijk mee op de innerlijke reis van hoofdpersonage Cara, een jonge meid, die door een afschuwelijke gebeurtenis zichzelf en haar leven opnieuw uit moet vinden.

Het is oudejaarsavond als Cara en haar beste vriendin Georgina naar een stiekem feest gaan. De verwachtingen en spanningen zijn hoog, dit zou wel eens hét feest kunnen zijn waardoor hun levens voorgoed veranderen. Dat gebeurt ook, maar niet zoals zij voor ogen hadden. Door een fataal auto-ongeluk sterft Georgina.
Cara gaat kapot van schuldgevoelens, ze vindt dat zij die nacht nooit had mogen overleven. Niemand kan haar meer bereiken en ten einde raad stuurt haar moeder haar naar een school in Europa. Daar ontmoet Cara de mysterieuze Hector, een jongen die langzaam maar zeker door haar façade heen weet te prikken.
Maar dat is niet wat Cara wil, niet wat zij denkt te verdienen. Ze leeft namelijk met een allesverterend geheim en het laatste wat zij wil is een tweede kans.

De spanning wordt dermate goed opgebouwd, dat niet doorlezen simpelweg geen optie is. Langzaam maar zeker ontvouwt zich de waarheid wat er die avond echt gebeurd is, als lezer krijg je steeds kleine brokjes informatie.
Niet alleen dat is nieuwsgierigmakend (je zit soms letterlijk op het puntje van je leesstoel), ook het heden is fascinerend.
Cara is angstig, kwetsbaar, maar toch ook sterker dan ze denkt. Dat maakt haar niet alleen menselijk, maar ook een sympathiek personage die het nodige weet los te maken bij de lezer.
Toch draait het verhaal niet alleen om haar. Het gaat ook om interactie met je omgeving; in het geval van Cara zijn dat haar kamergenote, Hector en een vriend van hen. Zij spelen een grote rol in het verhaal, vullen perfect aan en weten de lezer voor zich te winnen.
De dynamiek tussen deze vier jongeren is roerig, ontwapenend en bevat wellicht onbewust boodschappen over het leven en onze omgeving, maar geenszins op belerende wijze. Het is juist hun omgang die kracht geeft aan het geheel, en aan elkaar.

Dit debuut is met recht een enorme binnenkomer. In je (lezers)hart, maar ook in je boekenkast. Want dit verhaal is zoveel meer dan een gewoon verhaal. Het is met liefde geschreven, en met zoveel inlevingsvermogen, maar toch vlot, mysterieus en spannend. Wat mij betreft dan ook beslist een ya die nu al tot de absolute top behoort.