Magische verhalen

Als doden dromen

Bepaalde auteurs weten een diepe indruk te maken op hun lezers. Veel mensen kennen dat ene (of twee) boek(en) dat ze als kind lazen en dat ze nooit vergeten zijn, omdat de gecreëerde wereld je heeft meegevoerd en zich in je geworteld heeft. Moeiteloos roep je het gevoel op dat je tijdens het lezen had, zie je de ontstane beelden weer voor je en ben je weer even daar, in die wereld waar je geen genoeg van kon krijgen.
Als volwassene raken boeken ons ook, maar bijna nooit meer zo diep als toen. Bij mij kwam daar in eerste instantie verandering in door Stephen King, alhoewel ik nog een kind was toen ik hem ontdekte. Maar ik was in de twintig toen ik Mel Hartman aan dat minuscule lijstje toe kon voegen. Haar schrijven raakte iets, haar stijl nam mij mee en ik werd halsoverkop verliefd op het universum dat zij geschapen had in haar verhalen.
Toen zij dan ook aankondigde dat ze haar pen weer had opgepakt, na een schrijfpauze, was mijn vreugde meer dan groot! Langzaam maar zeker kwam de dag dichterbij dat ik weer kon genieten van haar nieuwste boek: Als doden dromen. Niet alleen is het een prequel op de Fantasiejagers, een serie waar ik geen genoeg van kon krijgen, maar tevens is het weer een geheel ander verhaal, opzichzelfstaand en als kers op de taart een Young Adult. Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Zou het Mel weer lukken?

Daar kan ik volmondig ja op zeggen! Wederom weet zij de lezer voor zich te winnen en mee te voeren naar letterlijk een droomwereld: Terr.
In deze urban fantasy maak je kennis met April. Anders dan in de meeste YA is zij heerlijk ongenuanceerd, niet bepaald vrolijk te krijgen en je zou door deze combinatie ook denken niet al te sympathiek, maar het tegendeel is waar. Met het hart op de tong, impulsief en bij vlagen sarcastisch is zij diep van binnen juist een behoorlijk gevoelsmens. Of, nou ja, half ripper en half sirene, maar dat is een kleinigheidje. Wat ook een beetje tegenzit is dat zij met haar stem de doden (tijdelijk) tot leven kan wekken. En dat gebeurt dus per ongeluk. Want ja, ook zij maakt wel eens een foutje.
Al snel had zij gehoopt dat het nooit was gebeurd, want deze ondoordachte actie zet een reeks gebeurtenissen in gang waar April zonder pardon in meegesleept wordt.
April leeft en woont op Aarde en de dode heeft een klein en simpel verzoek voor haar: haar horloge naar haar broer op Terr brengen. Over het algemeen is zij de beroerdste niet, dus voldoet zij aan dit verzoek. Hup, door de dimensie scheur en snel weer terug naar haar geliefden. Maar het loopt héél anders. Ze ontdekt dat Terr in groot gevaar verkeert en ze moet alles op alles zetten om haar wereld te redden van zijn ondergang. Zowel op Terr als op Aarde lopen de wezens groot gevaar. Met enkele aanknopingspunten, maar vooral veel vraagtekens, gaat zij op zoek naar de ware toedracht met gevaar voor eigen leven.

Enerzijds spat de fantasy van de pagina’s af. De meest bizarre wezens passeren de revue, en daar komt de kracht van Mel om de hoek kijken. Met haar nuchtere omschrijving, bijna terloops, is het nog geloofwaardig ook. Door haar verhaal zou zelfs de meest nuchtere persoon bijna schoorvoetend toegeven dat ze best eens zouden kunnen bestaan. Mel weet namelijk als geen ander een andere dimensie neer te zetten en deze met logica en bijzonder goede verklaringen te verweven met onze wereld. Ik denk dat dat dan ook precies de reden is dat zij mij zo weet te raken. Met haar moeiteloze en vlotte schrijfstijl is zij wat mij betreft de koningin op het gebied van een wereld neerzetten op papier.

Naast deze factoren klopt alles. De setting, de uiteenlopende en goed uitgedachte personages en natuurlijk het verhaal zelf. Want dat staat als een huis. Ik jubel daarom vrolijk verder dat Mel ons trakteert op een nieuwe en tevens oude bekende wereld en met verve en overduidelijk een schrijvers hart haar personages weer een stem en vorm geeft en de droomwereld tot leven brengt. Want dat dromen hè? Dat zal na het lezen van dit verhaal een geheel andere dimensie krijgen. Je bent gewaarschuwd ;-).

Magische verhalen

Liefde van A tot Z

Fenomenaal! Dat is het eerste woord dat in mij opkomt na het lezen van Liefde van A tot Z. Niet alleen is deze young adult zeer actueel, het laat ook tot in de puntjes zien hoe de maatschappij, en dus mensen, zich tot elkaar verhouden. Zayneb, een bijzonder mooi meisje, zit middenin het proces om te ontdekken wie zij is en vooral hoe zij in elkaar steekt. Als enige moslim in haar klas, vecht zij dagelijks tegen vooroordelen, discriminatie en ronduit racisme jegens haar. Een goed en pijnlijk voorbeeld is als zij in het vliegtuig zit. De dame naast haar is meteen fel en afwijzend. Dat gaat uiteindelijk zelfs zo ver, dat de vrouw weigert nog langer naast haar te zitten en als beloning plaats mag nemen in de eerste klas.
Wat Zayneb deed? Schrijven in haar dagboek en dat vond de vrouw zéér verdacht.
Terwijl de tranen van machteloosheid en verdriet om dit onrecht stilletjes over haar wangen glijden, kijkt zij naar een blond en blank meisje dat zorgeloos in het andere gangpad zit. Hoe zou het zijn om niet veroordeelt te worden op basis van je uiterlijk en genetische afkomst? Als zelfs zoiets simpels als je jas geen aanleiding geeft tot een misplaatste overtuiging over hoe jij bent?
Zayneb heeft dan ook veel woede in zich, want dit is geen opzichzelfstaande gebeurtenis. Het overkomt haar 24/7, waar zij ook is. De auteur heeft dit gegeven rauw en nietsontziend verwerkt in het verhaal en ondertussen legt zij, puur door de situaties en gedachten van Zayneb te verwerken in het geheel, uit hoe het is om op te groeien als jonge vrouw in een maatschappij waarin de onwetendheid hoogtij viert.

Volstrekt briljant omdat dit verhaal tevens over Adam gaat. Op jonge leeftijd verloor hij zijn moeder aan de gevolgen van MS. Het gezin waar hij deel van uitmaakt probeert nog dagelijks te dealen met het verdriet en verlies. Als hij dezelfde diagnose krijgt als zijn moeder, besluit hij het voor zich te houden, om zijn vader en zusje te sparen. Zijn gevecht met de machteloosheid, de angst en onzekerheid zijn weergaloos en intens. Ze zijn zo subliem beschreven, het getuigt van zo waanzinnig veel inlevingsvermogen van de auteur, dat je bij vlagen omver geblazen wordt door de pure emoties die het oproept. Zayneb weet dat op haar beurt ook op te roepen, waardoor het verhaal regelrecht tot je ziel spreekt. Zelden heb ik zo’n rakend verhaal gelezen, en het bijzondere is dat het absoluut geen ‘zielig’ verhaal is. Juist door een perfecte balans tussen humor, relativeringsvermogen en menselijkheid in zijn zuiverste vorm, is een ware pageturner ontstaan.

Uiteraard kruizen de wegen van Zayneb en Adam zich. Ze voelen zich per direct tot elkaar aangetrokken en niet op een lustige manier. Sterker nog, ze zien de ander echt. Maar toch weten zij weinig tot niets van elkaar. Hun levens raken echter steeds meer met elkaar vervlochten. Door hun eigen verhaal en hun verhaal samen, leer je hen steeds beter kennen en groei je als het ware met ze mee.
Enerzijds is Liefde van A tot Z een verhaal over de zoektocht naar je eigen identiteit en je plaats in deze maatschappij. Anderzijds is het een ode aan de liefde, in al zijn vormen.
Wat voor verhaal je ook zoekt, deze ya heeft het allemaal. Ik ben er stil van, want een verhaal zo mooi en dat zo pijnlijk de wonden van deze tijdsgeest laat zien, moet absoluut gelezen worden. Wat mij betreft staan Adam en Zayneb symbool voor alle mensen in deze huidige tijd die op wat voor manier dan ook vechten tegen onrechtvaardigheid en machteloosheid. En vooral hoe sterk en beslist dapper zij zich daartegen wapenen, met de liefde aan hun zijde. Want de liefde is en blijft het machtigste wapen dat er is en dit boek verdient dan ook zonder meer de liefde van de lezer.

Magische verhalen

Het hart van de adelaar

Het is geen geheim dat ik zwaar fan ben van Luna van Roosen en ik haar boeken, toen zij debuteerde, met kop en schouders boven andere verhalen uit vond steken. Mijn enthousiasme was bijzonder groot, ik stond werkelijk versteld van haar talent.
Maar ze heeft gezelschap gekregen op de top! Het debuut van Emmelie Arents, Het hart van de adelaar, is weliswaar een heel ander verhaal, maar heeft exact hetzelfde effect op mij. Want wat een verhaal! Het heeft echt alles wat ik zoek in een goede fantasy. Meeslepend, prachtige symboliek, een fantastisch hoofdpersonage, magie, een goede verhaallijn, spanning en elementen waarvan het hart van fantasy liefhebbers sneller gaat kloppen.
Toen ik eenmaal begon werd ik per direct in de door haar geschapen wereld gezogen om er pas weer uit te komen toen ik de laatste bladzijde omsloeg. Want wegleggen? Dat is onmogelijk. Zelfs mijn zeer geliefde koffie was koud geworden, ik was hem straal vergeten.

Over het verhaal zelf: Joana wordt beschuldigd van het uitspreken van een hartbezwering over haar verloofde. Deze vorm van magie is ten strengste verboden door de koning. Het verhaal opent dan ook meteen met een knaller: Joana in haar cel, luisterend hoe haar verloofde gemarteld wordt. Hierdoor ontstaat meteen nieuwsgierigheid, want wat is er gebeurd voorafgaand aan deze opsluiting en uiteindelijke executie?
De koning heeft echter andere plannen dan Joana haar hoofd op het hakblok. Een groepering, de Adelaars, rebelleert tegen zijn regime en daarbij schuwen zij niets. Onder hen zitten meerdere bezweerders waardoor de koning zijn eigen leger bezweerders aan het samenstellen is. Joana wordt opgeleid om de Adelaars tegen te houden, maar daardoor komt haar eigen gevoel en motivatie in de knel. Door gebeurtenissen in het verleden gaat haar trouw eerder uit naar de rebellen. Het is dan ook een constante strijd in haar haarzelf aan wie ze trouw moet zijn, zonder zichzelf te verliezen.

De kracht van Emmelie is haar enorme enthousiasme en vermogen tot doordachte verhalen in elkaar te zetten. De passie voor fantasy én uiteraard dit verhaal spat van de pagina’s af. Geen moment doet het onrealistisch aan. Het is duidelijk dat de auteur over alle facetten heeft nagedacht en over de gave van het vertellen beschikt. De opbouw is gedoseerd en de spanning wordt steeds een beetje meer opgevoerd. Bepaalde gebeurtenissen zie je beslist aankomen, bij andere zet ze je eerst op het verkeerde been.
Wat wel opvalt is dat dit verhaal met gemak uit meerdere delen had kunnen bestaan. Toch is het goed dat ze dit niet gedaan heeft. Want ondanks af en toe grote sprongen in de tijd, is het geheel zeer goed uitgewerkt, zijn de karakters weergaloos uitgediept en gaat het geenszins te snel of afgeraffeld. Integendeel. Door deze sprongen is de vaart hoog en is het wel zo fijn dat je na het lezen van de plot niet hoeft te piekeren hoe dit ooit af gaat lopen. Maar dat de auteur het in zich heeft om meerdere delen van een verhaal te schrijven, is absoluut een ding dat zeker is.

Al met al is Het hart van de adelaar een debuut dat wat mij betreft meteen naar de top mag. Als dit nog maar het begin is, is het mij duidelijk dat Emmelie, als zij nog verder groeit als auteur, nooit meer moet stoppen met schrijven. Haar vertelwijze laat duidelijk zien dat zij hiervoor in de wieg is gelegd. En dat ze wat te vertellen heeft is een ding dat zeker is! Haar schrijfstijl voert je mee en leest zo dusdanig prettig dat de wereld om je heen vervaagt. Filmisch wil ik het niet noemen, al komt dat wel het meest in de buurt. Het is namelijk veel meer dan dat. Haar woorden zijn bijna magisch van zichzelf en ze zijn dan ook betoverend mooi verstrengeld tot dit prachtige debuut en avontuur. Een absolute aanrader!

Magische verhalen

Sluit alle deuren

Vaak lees ik mindere recensies en reacties op Riley Sager, maar zelf ben ik fan vanaf het eerste boek: De laatste meisjes. Wat het is dat mij zo intrigeert durf ik je niet te vertellen. Of het nou de pakkende schrijfstijl, de innemende hoofdpersonages of de opbouw is; feit is dat Sager mij altijd per direct weet te overtuigen en in te pakken.
Met Sluit alle deuren komt daar een schepje bovenop. Het mysterie spat van de pagina’s af en hoe! Maar voor ik daar verder over vertel, eerst weer even terug naar het begin.
Toen ik begon te lezen had ik nog geen idee wat ik kon verwachten, al wekte de flaptekst meteen mijn interesse. Het leek mij een kruising tussen een thriller en door de kreet die op de cover prijkt (‘maak plaats Rosemary’s baby!’) tevens een verhaal met een lichtelijk bovennatuurlijk tintje. Vooral wat dat laatste betreft kwam ik niet bedrogen uit, en laat dat nou juist he-le-maal mijn soort boeken zijn. Al snel vergat ik dan ook de wereld om mij heen en verdween samen met Jules in de perikelen van het beroemde Bartholomew in Manhattan.

Jules, een bijzonder leuk hoofdpersonage, weet je meteen voor zich te winnen. Ondanks haar situatie (baan en vriend op dezelfde dag kwijt) en terugblikken naar een duister verleden, merk je meteen dat je te maken hebt met een sterke vrouw die er alles aan doet om haar hoofd boven water te houden. Dakloos en blut ontdekt zij een advertentie waarin gevraagd wordt om tegen een vergoeding op een appartement te passen. Tot haar verbijstering blijkt het om het meest prestigieuze en mysterieuze complex van New York te gaan: het Bartholomew. Dit beroemde gebouw is de ultieme droom, alleen de rijksten wonen hier, al weet niemand wie precies, want de bewoners hechten zeer aan hun privacy. Jules kan het dan ook niet bevatten: als baan in een appartement wonen en nog flink betaald krijgen ook. Een droom komt uit. Dat de regels wat vreemd zijn, neemt zij op de koop toe. Geen bezoek, elke nacht moet doorgebracht worden in de woning en ze mag met niemand erover praten.
Natuurlijk vindt zij het wat vreemd, maar met het vooruitzicht op deze ultieme droom oplossing weet zij dit alles te vergoelijken.
Dat een andere oppasser, Ingrid, haar waarschuwt en doodsbang lijkt te zijn, lijkt haar dan ook onzin. Tot Ingrid verdwijnt en niet de eerste oppasser blijkt te zijn die dit overkomt…

Het Bartholomew is de perfecte setting. Een gotisch gebouw, behang dat lijkt te bestaan uit schreeuwende gezichten en vreemde geluiden in de nacht. In het begin heb je, net als Jules, overal een logische verklaring voor, tot zij in het verleden van het gebouw duikt. Wat ze ontdekt zou niet misstaan in settings als American Horror Story en geeft het verhaal dan ook net even dat beetje meer. Tel dit vleugje op bij de mysterieuze verdwijning van Ingrid, het bizarre gedrag van een aantal bewoners en de vreemde regels en al snel grijpt Sluit alle deuren je bij de strot.
Toegegeven: een aantal aspecten zijn voorspelbaar, net zoals in vrijwel elke horror en thriller, maar dat maakt het verhaal beslist niet minder spannend. Juist omdat Jules je als lezer verovert, móét je weten wat het ware geheim is van het Bartholomew, de bewoners en de verdwijningen. Vooral omdat ze al snel zo verstrikt raakt, en haar eigen veiligheid op het spel komt te staan, is het geheel een opbouw om u te zeggen. En laat het nou ook nog eens perfect gedoseerd zijn. Omdat je door de ogen van Jules het verhaal meemaakt, krijg je constant kleine brokjes informatie gevoerd, afgewisseld met steeds meer duidelijkheid over zowel haar heden als verleden. Want dat het laatste haar gevormd heeft en vooral het hoe, is de ultieme aanvulling die net even dat stukje meer veelzijdigheid geeft aan deze thriller. Als je dat optelt bij alle eerder genoemde aspecten, is het dan ook geen wonder dat je geen dertien in een dozijn thriller moet verwachten. Integendeel zelfs. Sager geeft zich volledig en weet alle draadjes en puzzelstukjes zo te verweven dat er een weergaloos plot is ontstaan dat alles behalve teleurstellend, afgeraffeld of een desillusie is.

Wegleggen is dus geen optie. Lees dit verhaal op een tijdstip dat je niets meer hoeft te doen, want voor je het weet heeft het Bartholomew je in zijn klauwen. Voor Jules is ontsnappen niet mogelijk, maar voor de lezer evenmin. Al met al is Sluit alle deuren wederom een thriller van formaat van een in mijn ogen fenomenale en begaafde auteur.

Magische verhalen

Disconnect

Disconnect is een bijzonder vermakelijke jeugdthriller die meerdere lagen bevat.
Tess, het hoofdpersonage, krijgt een op het eerste oog interessante (en op mysterieuze wijze!) vraag voorgelegd: zou jij zonder je smartphone kunnen leven?
Natuurlijk, is haar eerste impuls, tot ze bemerkt dat ze zich sinds die vraag bewust is van haar gedrag. Toch steeds even snel social media checken, appen en dus vooral verbonden zijn met alles en iedereen. Ook gaat zij voor het eerst goed kijken welke informatie overload er nou eigenlijk bij haar binnen komt. Dat blijkt stiekem uit een heleboel onzin te bestaan waar ze geen enkele interesse in heeft.
Het idee om zonder smartphone te leven klinkt steeds aantrekkelijker.
Wat het gegeven dat de auteur hier gebruikt aantrekkelijk maakt, naast razend interessant, is de spanning die zij er tevens bij opbouwt. Want het zou natuurlijk geen jeugdthriller zijn als er een flink addertje onder het gras zit.

Een ander belangrijk thema van het verhaal is je eigen identiteit ontdekken. Tess, die zich behoorlijk eenzaam voelt sinds haar beste en enige vriendin naar de andere kant van het land is verhuisd, wordt behoorlijk aangetrokken door het idee om weer ergens bij te horen. Disconnect lijkt de ultieme oplossing. Een groep leeftijdsgenoten vol idealen en gedachten over een betere wereld. Een club/genootschap voor het leven waar zij voor geselecteerd is, zonder dat ze weet waarom. Want jij vindt Disconnect niet, zij vinden jou.
Tess besluit dan ook, zonder echt dieper erover na te denken, om zich aan te sluiten. Een keuze met desastreuze gevolgen…

De auteur heeft een goed doordacht verhaal neergezet dat zorgt voor de nodige uurtjes leesplezier. Zozeer zelfs, dat ik het niet weg kon leggen en binnen één dag uit had. Tess sleept je mee in haar wereld, maakt je deelgenoot van haar gedachten en gevoelens, en is innemend en sympathiek.
Tijdens het lezen krijg je soms flink de neiging om haar wakker te schudden, al schuilt er ook herkenbaarheid in haar acties. Ze handelt vanuit haar gevoel en dat maakt haar puur. Haar onzekerheid wordt afgewisseld met een flinke dosis lef, wat een goed tegenwicht biedt en haar en het verhaal perfect in balans houdt.
Tel daar de oplopende spanning bij op, die op de juiste wijze gedoseerd is, waardoor Disconnect geen moment inzakt of te veel wordt. Ook hierin zit de ultieme balans, wat zorgt dat het verhaal geloofwaardig en realistisch aandoet en bij vlagen zelfs filmisch.

Natuurlijk ontbreekt de liefde niet in dit verhaal en ook dat is perfect neergezet. Afgewisseld met actie en dagelijkse beslommeringen, is dit thema dan ook een aanvulling en zorgt voor net dat beetje extra spanning en ontwikkeling in de opbouw naar de plot.
De plot zelf sluit overigens met een flinke knal, waarin alles samenkomt en met recht een sublieme afsluiting te noemen is.
Al met al is Disconnect beslist een aanrader voor liefhebbers van dit genre en mag zeker niet ontbreken in je collectie!

Magische verhalen

Dit is ons verhaal

Na 10 blind dates en De regels van het verdwijnen was ik al compleet idolaat van Elston. Niet alleen zijn het twee totaal uiteenlopende verhalen, waarmee ze haar veelzijdigheid als auteur bewezen heeft, maar vooral een heerlijk meeslepende schrijfstijl, meer dan geweldige personages en fantastische verhalen completeren het geheel. Ze weet de lezer vanaf zin één te overtuigen met zo’n stijl en pakkend begin waardoor je meteen weet: dit boek gaat hem worden!
Toen ik op diverse social media kanalen zag dat er een nieuw boek van haar in aantocht was, heb ik dan ook even heel hard gegild. Niet dat ik meteen door had dat het een boek van Elston betrof trouwens, want in eerste instantie zag ik alleen een waanzinnige cover, zo eentje waarvan je hart meteen sneller gaat kloppen. En die titel, pure liefde! Dus toen het uiteindelijk, na verliefd de beschrijving gelezen te hebben, tot mij doordrong dat het ook nog eens door Elston geschreven was, kon mijn dag niet meer stuk.
Had ik al gezegd dat ik fan was?
Met zoveel superlatieven en torenhoge verwachtingen ligt een teleurstelling op de loer, ik was dan ook zéér benieuwd hoe mijn leeservaring zou zijn.

Daar kan ik kort over zijn: ze flikt het hem gewoon weer! Maar voor ik verder ga met bijna geobsedeerde liefdesverklaring, eerst eens even een kleine glimp waar het verhaal over gaat.
Tijdens een ochtend jagen vindt een jongen de dood. Hij is letterlijk uit zijn laarzen geblazen door een geweerschot. De enige andere aanwezigen zijn zijn vrienden; één van hen moet hier dan ook verantwoordelijk voor zijn. Maar in plaats van een intensief onderzoek, willen de gezagvoerders niets liever dan het in de doofpot stoppen. Ze hebben immers hun gehele carrière en status aan de ouders van de jongens te danken.
Kate, die een bijbaantje bij de assistent-officier van justitie heeft, en dus medeverantwoordelijk of er een rechtszaak komt of niet, heeft echter haar eigen geheimen en motieven om dit mysterie op te lossen. Zij wil niets liever dan gerechtigheid. Op eigen initiatief start zij dan ook een zoektocht naar de waarheid, maar dat komt haar duur te staan.

Elston weet dit concept goed uit te werken. Sommige wendingen zie je aankomen, maar het hoe en waarom is een volkomen raadsel. Andere wendingen weten je daarentegen compleet te verrassen, waardoor deze whodunit niet alleen tergend spannend is, maar er ook voor zorgt dat je wordt meegesleept in dit ultieme moordmysterie.
Iedereen lijkt een eigen motief te hebben en niets is wat het lijkt. Elston gebruikt de nodige geheimzinnigheid, waardoor de uiteindelijke antwoorden lang op zich laten wachten. Voor de lezer is dat pure perfectie, want zodoende word je tegen wil en dank geheel meegenomen door Kate en de situaties waarin zij terechtkomt.
Kate zelf weet sowieso de nodige sympathie bij de lezer op te wekken door haar karakter, maar ook door de manier waarop de auteur haar aan de lezer presenteert. Ze weet je te raken en ontroeren, aan het lachen te maken en ze heeft de gave om je plaatsvervangend boos te laten zijn. De auteur heeft ervoor gekozen de andere personages wat meer op de vlakte te houden, waardoor je constant door de ogen van Kate kijkt. Een prima aanpak, want dit geeft het geheel net dat beetje extra mysterie en net dat beetje meer inlevingsvermogen in Kate.

Wat mij betreft heeft Elston bewezen dat wat zij ook schrijft, het meteen tot de absolute top behoort. Na het lezen van dit boek, wat ik echt iedereen aanraad (!), is mijn fan zijn uitgegroeid tot buitenproportionele hoogte. Eigenlijk wil ik dan ook zo weinig mogelijk verklappen, omdat dit zo’n verhaal is dat je blanco in moet gaan. Het is een ervaring die ik elke liefhebber van YA-moordmysteries gun. Bereid je dan ook voor op uit je laarzen geblazen worden! 😉

Magische verhalen

Marieke in Tinderland

Toen ik Marieke begon te volgen op Instagram was ik per direct nieuwsgierig naar haar boek: Marieke in Tinderland. Niet alleen plaatste zij buitengewoon leuke (en herkenbare!) anekdotes, ook haar persoonlijkheid kwam goed naar voren en ik had zo’n vermoeden dat haar verhaal daar ook mee doorspekt zou zijn.
Afgelopen week was het eindelijk zover. Haar boek lag te pronken in mijn postvakje en het leed dat Tinder heet zou door haar ontleed worden. In dit verhaal beschrijft zij namelijk niet alleen haar dates, maar heeft zij de mannen ook nog eens onderverdeeld in twintig archetypen. Bijzonder leerzaam, kan ik vertellen, want met haar openheid en inzichten heeft zij Tinder duidelijk uitgespeeld.
Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na een passionele relatie blijkt de man in kwestie een leugenaar en narcist te zijn. Manipulatief ook. Gebroken komt Marieke uit de strijd en tussen de Tinderverhalen door beschrijft zij openhartig hoe zij zich voelt, de soms ronduit destructieve gedachten die zij over zichzelf heeft, welke zijn veroorzaakt door deze traumatische gebeurtenis in haar leven en haar ‘concepten’. Over dat laatste zal ik niet te veel verklappen, maar ik vermoed dat veel mensen hier ook mee te kampen hebben (gehad) en het is dan ook een verademing hoe zij dit alles op papier heeft weten te zetten.
Afijn, Marieke gaat op Tinder, een zoektocht naar die ene leuke man en het geluk. Vol hoop start zij met swipen, chatten en daten. Voor de lezer levert dit de nodige humoristische verhalen op, maar soms ook gewoon ronduit eng en/of verbazingwekkend. En uiteraard wederom herkenbaar.
Om kort te zijn heeft Marieke uiteenlopende mannen leren kennen, welke weer gemakkelijk onder te verdelen zijn in typen, die zij uitvoerig omschrijft en waarover zij de nodige uitleg geeft in de vorm van voorbeelden en hoe ze te herkennen. Zéér handig, vooral als je net op Tinder gaat. Je pakt gewoon even dit boek erbij en zoekt even op met welk type je te maken hebt. Weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Dat scheelt teleurstelling of verkeerde verwachtingen.

Toch is dit niet de kracht van het boek, ondanks dat iedereen die ooit op Tinder heeft gezeten haar verhalen volmondig kan beamen. De kracht schuilt hem in haar kwetsbare opstelling, de enorme eerlijkheid waarmee zij zichzelf omschrijft en haar houding ten opzichte van de wereld en andere mensen. Met haar vlotte pen weet zij de lezer zonder moeite aan zich te binden omdat ze nergens omheen draait. Ze schrijft gewoon ronduit op wat ze voelt en denkt, zonder een moment kwetsend te zijn of belerend. Integendeel, haar warme en open persoonlijkheid spat, zoals ik al verwachtte, van elke letter af. En dat maakt dat het lezen voelt als een warm bad.

Ben jij op zoek naar liefde? Zit je op Tinder of heb je er ooit een account gehad? Dan is dit verhaal een feest van herkenning. Of ben je gewoonweg nieuwsgierig naar dit fenomeen of lees je graag over dates? Dan is dit boek beslist de moeite waard.
Marieke heeft mij in ieder geval aangenaam weten te verrassen en heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar haar eerder uitgegeven boeken en toekomstige werk. Want ik ben fan, ronduit, en heb haar dan ook per direct in mijn (lezers)hart gesloten. Want schrijven kan zij en hoe!

Magische verhalen

Het veilige huis

Toen ik begon in Het veilige huis, had ik geen idee waar de reis mij naartoe zou brengen.
Ja, naar Frankrijk, naar een idyllisch en afgelegen landhuis, afgesloten van de buitenwereld. Maar het hoe en wat was nog een volkomen raadsel. En dat raadsel bleef, waardoor ik tot op het puntje van mijn bank gedwongen werd, niet meer kon stoppen met lezen en mezelf verloor in het verhaal van Emily en Scott. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Emily is een heerlijk personage. Door haar levensstijl en houding ten opzichte van de wereld, vervalt ze van de ene op het oog onoplosbare situatie in de andere. Ze is een actrice zonder ooit een rol gekregen te hebben, wordt constant ontslagen bij andere uitzendbanen en dreigt ook nog eens uit huis gezet te worden door een fikse huurachterstand. En dan is daar Scott, haar redder in nood, die haar een ietwat vreemd voorstel doet, maar waardoor al haar problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen. Emily gaat gretig op het aanbod in en verwelkomt haar nieuwe leven in Frankrijk als rechterhand van de vrouw van Scott op hun prachtige landhuizen en terreinen. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, maar Emily negeert alle signalen ondanks dat ze voelt dat er iets niet klopt. Iets waar ze haar vinger niet op kan leggen. Het is het begin van een mysterieus verhaal, waarbij je constant op het verkeerde been wordt gezet en kleine brokjes informatie krijgt die uiteindelijk samenkomen in een explosief plot.

Het verhaal is geschreven vanuit twee perspectieven: Emily en Scott. Vooral de laatste heeft mij in het begin de stuipen op het lijf gejaagd. Scott is een huiveringwekkend personage, hij kruipt onder je huid en beneemt je zo nu en dan de adem. Door de beschrijving, zijn gevoelens en gedachten heb je het gevoel te maken te hebben met een psychopatische persoonlijkheid. Omdat Emily volledig voor zijn charmes valt, zou je haar toe willen schreeuwen om vooral rechtsomkeert te maken. Ze lijkt zijn slachtoffer, ook al heb je geen idee van wat precies. Door steeds maar een minuscuul puzzelstukje te geven, weet de auteur je te prikkelen en is de spanningsboog immens. Wat knap is, is dat deze spanning door het gehele verhaal heen blijft. Zodra namelijk de vrouw en dochter van Scott hun intrede in het verhaal maken, is het mysterie compleet. Zijn dochter spreekt geen woord en bij zijn vrouw krijg je de indruk dat ze daar opgesloten zit in haar ivoren toren, zonder uitweg en compleet onderdrukt. Maar klopt dit alles wel?

Downes heeft de gave om het verhaal zo perfect op te bouwen dat je weliswaar langzaam je vermoedens krijgt, maar tegelijkertijd twijfels. Het kan alle kanten op waardoor het geen moment voorspelbaar wordt. Natuurlijk zie je uiteindelijk hoe het zit, maar de weg daarnaartoe is in volle vaart en meedogenloos.
Het geheel is zo subliem geschreven, dat je na het omslaan van de laatste pagina geenszins teleurgesteld bent. Werkelijk alles klopt en niets van de uiteindelijke antwoorden is achteraf een deceptie. Sterker nog, het geeft een bizarre maar tevens logische verklaring voor alle mysterieuze gebeurtenissen die je door de ogen van Emily meemaakt en je leert Scott bijzonder goed kennen. Tel daar een vloeiende schrijfstijl bij op, die zo heerlijk leest dat je de omgeving om je heen volledig vergeet. Wees dus voorbereid dat Emily en Scott voor een paar uur je leven compleet gaan beheersen.
Al met al is Het veilige huis voor mij tot nu toe dé thriller van 2020 en het zal lastig zijn om dat te evenaren. Ik ben fan en zéér benieuwd naar het volgende boek van deze talentvolle auteur.

Magische verhalen

De uitweg

Toen ik begon te lezen in De uitweg was ik heel even misleid door de term ‘avonturenroman’. Dit genre kenschetst zich immers door de bekende weg: het hoofdpersonage gaat op reis, komt in levensgevaarlijke situaties terecht en moet middels een vaak fantasierijk avontuur alles en iedereen verslaan om vervolgens als held weer terug naar huis te keren.
Persoonlijk vind ik dat je daarmee De uitweg ietwat tekort doet, want wat een sterk staaltje psychologie! De manipulatie, intriges, maar bovenal menselijke strubbelingen, geheime agenda’s en bijzonder goed uitgediepte personages voeren beslist de boventoon. Natuurlijk moet je een verhaal nou eenmaal voorzien van een genre, en ik snap waarom voor deze term gekozen is, maar wat mij betreft heeft Ilona van Hilst een geheel eigen thematiek aan de grond gelegd.

In de uitweg volg je meerdere en uiteenlopende personages, maar het geheel is veelal vanuit drie perspectieven beschreven.
Om te beginnen Chris. Hij is Nederland ontvlucht om een eigen vakantieverblijf te starten op Lanzarote. Een groep vrienden komt bij hem voor een welverdiende week vol ontspanning, maar niet als het aan hem ligt. De zelfbenoemde coach heeft heel andere plannen met de groep, maar dan gaat het mis. Door een blikseminslag komt Chris met de vrienden vast te zitten en raken zij geïsoleerd van de buitenwereld.
Chris is een interessant personage, het is namelijk moeilijk om hoogte van hem te krijgen en te ontdekken wat zijn ware beweegredenen zijn. Hierdoor is de spanningsboog hoog en de opbouw daarvan subliem. Toch is het de interactie met de vriendengroep die het geheel tot een staande ovatie voor de auteur brengt. Ook deze mensen hebben allemaal hun eigen issues en de synergie als groep onderling voedt dat dusdanig dat je ook bij hen moet en zal weten hoe het nou precies zit.

Om echte ontspanning te ervaren heeft de groep hun kinderen ondergebracht bij de vader van één van hen. Deze sympathieke oppas opa heeft echter ook zijn eigen plannen, maar tevens een roerig verleden en groot geheim.
Door dit personage toe te voegen en dit deel van het verhaal, is een nóg sterker geheel ontstaan. Ook bij hem is het mysterie groot, waardoor je al nagelbijtend tot het puntje van je leesstoel komt.

Als laatste en zeker niet als minste is er nog de vrouw van Chris. Met haar werk als antropoloog heeft zij een grote ontdekking gedaan en reist af naar Leipzig om haar bevindingen te presenteren aan het grote publiek. Daar aangekomen krijgt zij echter te maken met obstakels uit het verleden, corrupte collega’s en moet zij haar eigen uitweg uit deze soms ronduit gevaarlijke situatie zien te vinden.
Ook al is dit stuk van het verhaal een geheel eigen avontuur op zich, toch heeft het een ondersteunende factor voor de andere twee personages.

Wat knap is, is dat het geen moment te veel is. Er zijn weliswaar veel personages en situaties, maar door haar toegankelijke en bijzonder vlotte schrijfstijl is er geen moment verwarring wie nou wie is. Door de werkelijk perfecte integratie in het verhaal op te nemen, komt iedereen voor je tot leven en weet je van begin tot eind aan het boek gekluisterd te houden.
Al met al vind ik De uitweg zo gigantisch goed in elkaar zitten, dat het heeft gezorgd voor de nodige uren leesplezier.
Vooral de psychologische kant is voortreffelijk, zodat dit verhaal een belofte inhoudt voor de toekomst. Want schrijven kan deze auteur, maar compleet in de geest duiken van haar personages en het verhaal is absoluut haar grote talent. Ik ben dan ook fan en zeer benieuwd wat zij nog meer voor haar lezers in petto heeft!

Magische verhalen

De uitdager

Na deel 1 van De Contender: De uitverkorene, begon het (ongeduldige) wachten op deel 2: De uitdager. Vorige week was het eindelijk zover en kon ik weer onderduiken op Acies, samen met Cade en zijn bondgenoten. Maar voor ik mijn mening zo spoilervrij als mogelijk geef, eerst even een geheugensteuntje.
In deel 1 maken we kennis met Cade, een sympathieke jongen die in een jeugdgevangenis terechtkomt en op een dag wakker wordt op een bizarre plek waar de geschiedenis tot leven is gekomen. Van dinosaurussen tot slavenhandelaren, en van Romeinen tot overblijfselen uit vroegere tijden; je kunt het zo gek niet bedenken of het is daar te vinden.
Cade gaat op zoek naar het hoe en waarom en na een zinderend en spannend avontuur krijgt hij eindelijk antwoord op de vele vragen die hij heeft. Al had hij deze liever niet geweten…
In deel 2 gaat het verhaal verder en staan de bondgenoten voor een totaal nieuwe uitdaging. Zal het hen op tijd lukken om de benodigdheden voor deze beproeving te vinden en zo de wereld van de ondergang te redden?

Net als in deel 1 leest ook dit deel als een ware rollercoaster vol plotwendingen, actie en avontuur. Nou houd ik niet zo van verhalen vergelijken – elk boek is op zichzelf uniek – maar als ik een poging moet wagen zou een combinatie tussen De hongerspelen, De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine en Rémi van Lara Reims in de buurt komen.
Wat afwijkt, en het een wereld op zich maakt, is dat de wereldgeschiedenis verwerkt is op ludieke wijze. Het speelt een meer dan ondersteunende factor omdat bepaalde gebeurtenissen en beroemdheden een bijzondere rol te vervullen hebben. Maar daarover later meer.
Wat De uitdager namelijk ook bevat is een compleet andere wending van het verhaal. Zelf had ik verwacht dat het zou draaien om een nieuwe opdracht, en dat is ook zo, ware het niet dat Cade en zijn vrienden onderweg met een veel grotere uitdaging te maken krijgen. De oorspronkelijke opdracht verdwijnt hierdoor naar de achtergrond en het geheel draait om de wereld waarin ze terechtgekomen zijn.

Een klein minpuntje vond ik dat de personages dit keer wat oppervlakkiger blijven. Er is zoveel actie, wat meteen leest als een doldwaze achtbaan, waardoor de psychologische ontwikkeling van de personages een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Voor het verhaal zelf maakt dat verder niet uit, want dat staat wederom op een sterke fundering, waardoor je zo nu en dan ademloos leest door de opgebouwde spanning en ontwikkeling op dat gebied. Tevens doen nieuwe personages hun intrede in het verhaal en het doel van de auteur is meteen duidelijk: deze zijn nodig om de komende delen nog meer vorm te geven en zorgen er wederom voor dat het wachten op deel 3 een lange zit gaat worden. Want ja, na dit deel wil je meteen door!

Al met al is de auteur geslaagd om te verrassen en zo beeldend en filmisch te schrijven dat je tijdens de gevechten het bloed bijna in het rond ziet vliegen. De actiescènes zijn bombastisch en voelen behoorlijk echt aan, waardoor je nog net niet ineen krimpt als er een verwonding ontstaat. Maar wat mij het meest intrigeert, en wat ik echt een gave vind, is het tot leven brengen van de geschiedenis in een geheel nieuwe wereld en jasje, waardoor heden en verleden samenvloeien in een epische strijd zonder mededogen. Voor liefhebbers van avontuurlijke young adult, met een zeer realistisch kantje in een fantastische setting, is deze reeks dan ook puur genieten!