Bijzondere gesprekken

In gesprek met Margareth Hol

Margareth Hol is met recht een groot liefhebber van Ierland, de Kelten en de vertellingen. In Het volk van Danu combineert zij al deze facetten tot één fantasy verhaal, waar zij duidelijk met veel enthousiasme en plezier aan gewerkt heeft. De oude sagen komen tot leven in een geheel nieuwe setting en verhaal, zonder ook maar een moment de essentie uit het oog te verliezen. Voor mij was dit boek mijn eerste kennismaking met deze auteur, maar ze heeft al meer werk op haar naam staan en ze is nog lang niet klaar met haar ongebreidelde fantasie de ruimte te geven. Hoog tijd dus om meer te weten te komen over deze bevlogen vrouw, die duidelijk wat te vertellen heeft.

Geëmigreerd naar Ierland, een verhaal over Keltische sagen; ik kan wel stellen dat jij een behoorlijke affiniteit met beiden hebt. Wat heeft je doen besluiten om dit boek te schrijven?
Dat besluit heeft te maken met de droom die ik al heel lang koester… een ultiem kinderboek te schrijven. En dat heeft weer te maken met het feit dat lezen voor mij als kind, het verschil gemaakt heeft. Ik las alles wat los en vast zat en moest op een gegeven naar een vaste bieb omdat ik alle boeken uit de biebbus al gelezen had. In Ierland kreeg ik de mogelijkheid en de inspiratie! Ik ben overigens nog steeds bezig met die droom. Maar dat gaat met vallen en opstaan. Alhoewel ik denk dat ik mijn vorm meer en meer vind… fantasie verhalen/ magisch realisme. Hét boek moet nog geschreven worden, maar ik blijf in mijn droom geloven!

Welk boek heeft jou als kind het meest gedaan?
‘Alleen op de wereld’ van Hector Malot.

Is dat voor jou ook de reden geweest dat je zelf wilde schrijven?
Nee, dat niet. Ik vond bijna alle klassieke kinderboeken wel mooi. Al die boeken hebben mijn leven verrijkt en dat wil ik graag aan kinderen doorgeven. Als juf heb ik daarom altijd ook veel met boeken gewerkt. Prentenboeken vind ik ook heerlijk. Ik heb heel lang in een werkgroep leespromotie gezeten die nauw samenwerkte met de bibliotheek uit de buurt. Lezen maakt je wereld groter…

Wat mooi dat je dat deed! Met welke reden besloot jij om Keltische sagen om te zetten in één verhaal?
Ik denk dat ik mijn eigen stempel wilde drukken. Al die bestaande sagen zijn vrij statisch en het is leuk om die te kennen. Zo had ik twee vliegen in één klap; op deze manier konden mensen kennis nemen van bekende Ierse sagen en werden die verbonden met een nieuw ontstaan verhaal met figuren waarmee je je kon identificeren.

Welke is jouw persoonlijke favoriet?
Mijn persoonlijke favoriet is Tir na Nog. Omdat daar ook een mooie moraal in zit over leven en dood… Maar King Lir vind ik ook mooi. Het leuke daarvan is dat die legende ervoor heeft gezorgd dat zwanen in Ierland beschermd zijn en niet gedood mogen worden.

Waar komt jouw fascinatie voor Ierland en zijn vertellingen vandaan?
Het begon met een trektocht door Ierland in een busje. Mijn man en ik voelden ons meteen thuis. De Ieren zijn vriendelijk en geïnteresseerd, het landschap van lieflijk tot ruig, het leven nog ontspannen en niet zo gedicteerd door werken en presteren als in Nederland. Mijn man kon vervroegd met pensioen en we verlangden allebei naar een back to basic bestaan. Of andersom. Dus we besloten daar te gaan wonen. Toen kwam ik natuurlijk steeds meer te weten over Ierland en de Ieren en ging ik me erin verdiepen.

Wat is je daarvan, tot nu toe, het meest bijgebleven?
Moeilijk om daar iets uit te pikken, want er zijn zoveel aspecten. Leven op het platteland vond ik wel een heel groot verschil met leven in een stad. Vriendschap met mensen van een andere cultuur doet ook wel iets met je opvattingen. Ik kijk met heel veel plezier terug op ons leven in Ierland. Helaas is mijn man na 7 jaar overleden en heb ik daar nog 5 jaar alleen gewoond. Dat overschaduwt wel veel herinneringen vrees ik. Dus ik vind het best lastig om hierop te antwoorden.

Dat is dan zeker heel dubbel. Heb je de opgedane ervaringen verwerkt in je verhaal?
Nee, dat heb ik wel gedaan in andere boeken die ik geschreven heb. Maar dit had ik geschreven in de beginjaren toen er nog niks aan de hand was. Ik had het eerst zelf uitgegeven bij Lulu.com en Eric Jan (Batavia Publishers) wilde het wel uitgeven toen hij het las. Lucky me, want het is zo moeilijk om een boek uitgegeven te krijgen!

Wat vond jij daarnaast het moeilijkste aan het hele schrijfproces?
De discipline om wat ik in mijn hoofd heb op te schrijven! Daar moet ik me echt toe zetten. En herlezen en verbeteringen aanbrengen vind ik ook minder. Een boek schrijven is minder makkelijk dan veel mensen denken! Iedereen heeft een verhaal te vertellen, maar het in blijvende woorden vatten is een kwestie van doorzetten. Het klinkt niet als werken, maar dat is het wel.

Hoe spannend is het voor jou als je boeken uiteindelijk gepubliceerd zijn? 
Het is leuk, spannend en een fijne afronding van je werk. Maar het geeft ook wel een wat onzeker gevoel. Ik heb een keer een heel lullige recensie gekregen en het heeft lang geduurd voordat ik die naar waarde wist te schatten. Het ging over een boekje dat ik had geschreven over het leven in Ierland.

Hoe ga jij daarmee om?
Ik blijf er van balen, ook omdat het de enige is over dat boekje en hij tegelijk met de zoekterm opkomt… Maar ik heb er nu niet zo’n last meer van als in het begin. Toen was ik zo pisnijdig. Waarom doet iemand zoiets? Het was zo’n zuur stukje en hij maakte het ook persoonlijk. Dat we in de categorie Omroep Max vielen en zo. Ik ben die man gaan googelen en hij schreef vaker recensies. Altijd negatief. Dat hielp mij al. Het zegt iets over HEM. Waarschijnlijk zou hij zelf graag een boek schrijven maar lukt hem dat niet. Hij woonde ook in Ierland dus ik denk dat hij gewoon jaloers was. Ik heb een tijd lang niet geschreven door  hem. Ik schaamde me rot door die recensie. Toen heb ik hem weer gegoogeld en vond ik een recensie van hem van een boek dat ik zelf ook gelezen had. Een literair boek nota bene. Hier schreef hij dat het een onterechte hype was. Toen was ik bevrijd! Wat een sneue eikel.
Ik ben weer gaan schrijven. Met misschien nog wel meer plezier. Want ik heb mezelf overwonnen. Het is mijn vorm. En dat ultieme kinderboek gaat er komen als het aan mij ligt!

Daar ben ik ook van overtuigd! Is er daarna een reactie geweest die je, naast deze bevindingen, nog meer dat vertrouwen terug gaf?
Ik krijg wel positieve feedback van mijn dierbaren. En ik heb nu twee positieve recensies van mensen die mij niet kennen, waaronder die van jou.  Dus dat is fijn! Ik ben nu sprookjes aan het schrijven en let echt op mijn uitroeptekens dankzij jou. Zo kan het dus ook. Het is niet zo dat iemand geen kritiek mag hebben, het gaat om de manier waarop…

Geheel mee eens. Afkraken om het afkraken heeft niemand iets aan.
Je ultieme droom is zoals gezegd hét boek voor kinderen. Zijn de sprookjes die jij nu schrijft daar al onderdeel van?

Ik heb er wel een heel goed gevoel over! Dus ja, ik denk dat wel.

Heb je een tipje van de sluier?
De sprookjes zijn heel verschillend. Ze gaan over een poppenspeler, een kruidenvrouwtje, een Drakenbloedboom en een eenhoorn. Ik laat mijn fantasie stromen ;-). Ik heb er acht af nu en wil er nog tien schrijven. Heel leuk om te doen!

Klinkt veelbelovend! Wat maakt fantasy voor jou zo bijzonder? Wat geeft het jou?
Ik denk dat ik van fantasie houd omdat het een uitbreiding is van het leven zoals we dat kennen. Het creëert als het ware een andere werkelijkheid. Vaak een die mooier is, maar dat hoeft niet. Fantasie maakt het leven daardoor rijker en voller. Dat geeft mij dan ook een rijker leven. Ik hou van verhalen en schoonheid. Ik hou ook van andere werelden, culturen. Er zijn mensen die het hebben over vluchten in de fantasie, maar ik zie het meer als het uitbreiden van de mogelijkheden die er zijn om het leven te beschouwen. Zoveel malen leuker om in metaforen te denken, dan in realistische feitelijkheden.

Geloof jij ook dat deze ene werkelijkheid echt bestaat?
Ik geloof dat er heel veel werkelijkheden naast elkaar bestaan. Dat iedereen zijn eigen werkelijkheid creëert en beleeft. Je hebt mensen die alleen maar uitgaan van feiten/hun eigen werkelijkheid en er zijn mensen die zich willen voorstellen dat er ook nog andere mogelijkheden zijn. Ik vind het leuker om me met die andere mogelijkheden bezig te houden. Maar dat wil niet zeggen dat ik daar de werkelijkheid in zie. Ik hoef niet in kabouters te geloven om erover te schrijven. In verhalen, en vooral in mythen en sprookjes, zitten tal van universele waarheden verpakt in metaforen en symbolen. Dat is mooi! Want de onderliggende betekenis is dat wij mensen dezelfde liefde kunnen voelen. Maar ook dezelfde angsten hebben en strijden moeten voeren in ons bestaan. Jung en Joseph Campbell hebben hier heel veel onderzoek naar gedaan. Op die manier houd ik van fantasie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s