Bijzondere gesprekken

In gesprek met Garvin Pouw

Garvin Pouw is een Nederlandse auteur die debuteerde met Schaduwkoningin, een prachtige fantasy die de lezers meteen in hun hart sloten. Dat dit genre hem bijzonder goed ligt, bewees hij daarnaast met de Valtada-reeks. Onlangs is deel drie uitgekomen en naar aanleiding van dit heugelijke feit, besloot ik in gesprek te gaan met Garvin.
Het werd een openhartig gesprek dat mij nog lang bij zal blijven. Garvin is namelijk niet zomaar een auteur, Valtada is zoveel meer dan een verzonnen verhaal. Sterker nog, voor Garvin was deze wereld zijn redding en toevluchtsoord.
Dat is beslist merkbaar tijdens het lezen. Zelden heb ik een verhaal gelezen waarbij de geschapen wereld zo tot leven komt en die zo weergaloos is omschreven, dat je als lezer alleen maar diep respect kan hebben voor het talent dat deze auteur gegeven is.
Na onderstaand gesprek, over het ontstaan, schrijven en Garvin zelf, is dat gevoel alleen nog maar meer gegroeid.

Je hebt met de Valtada-reeks een prachtige en ook duistere wereld geschept die het hart van menig fantasyliefhebber sneller doet kloppen. Hoe is deze wereld ontstaan?

Dat is een tweeledig verhaal. Van jongs af aan was ik druk met striptekenen en rond mijn 17e (1995) raakte ik (door Tolkien) geïnspireerd om een fantasywereld te creëren. Ik tekende drie stripalbums die op Valtada speelden, maar verhalen drongen zich op en tekenen ging niet snel genoeg. Daarom besloot ik een prequel serie op mijn strip in boekvorm te schrijven. Dat verhaal was de geboorte van Valtada 1 en 2 en de aanzet tot een enorme wereld om in te spelen. 
Tegelijkertijd lag ik in die tijd ontzettend met mijzelf in de knoop. Ik was eenzaam, zoekend en sociaal onhandig. Als een waar romanticus zocht ik een vluchtweg uit de werkelijke wereld en Valtada leende zich daar voor. Het werd al gauw een obsessie. Ik tekende in Valtada, schreef verhalen over valtada en dagdroomde mezelf op die wereld, waar en wanneer dat maar kon. Onvrede met mijzelf en de werkelijke wereld sijpelden de verhalen in en voorzagen ze van een meer somber tintje her en der, maar tegelijkertijd zocht ik er graag het zoetsappige en romantische op, wat ik voor mijzelf niet in de werkelijkheid kon uiten. Fantasy als vluchtweg dus.

Wat bijzonder en dat is vast de reden dat het zo levensecht aan doet. Heeft het schrijven je ook bepaalde inzichten gegeven over jezelf en je leven?
Schrijven heeft zich voor mij ontwikkeld tot de ideale uitlaatklep. Door je dagelijks te mogen verplaatsen in verschillende karakters, ieder met hun eigen invalshoeken en eigenaardigheden, kan ik heel veel van mezelf laten zien, naar buiten laten. Het negatieve doemdenken van een Yivenna, de interesses van Shutai, ja, zelfs de zoetsappigheid van een elfje als Nikara; alles komt ergens bij mij vandaan. Wanneer ik lang niet schrijf, dan raak ik in mezelf opgesloten en wreekt dat zich op een minder wenselijke manier. Voor mij is schrijven broodnodige zelfexpressie.

Is dat ook de reden dat je je zo goed in hebt kunnen leven in je personages of weten zij jou nog wel eens te verrassen? 
Een absoluut voordeel voor lang meegaande personages is dat je ze zo door en door leert kennen en dat je prima kunt inschatten hoe ze reageren op situaties. Dat werkt heel organisch, maar kan inderdaad net zozeer verrassen. Vooral wanneer je personages in dialoog brengt met elkaar kan er nog wel eens een heel andere conclusie uit voortkomen dan wat je voor het verhaal voor ogen had. Dat zijn stiekem de leukste momenten. Wanneer je als organisch schrijver door trouw te blijven aan je personages in de problemen raakt. Dan ligt daar een uitdaging om het zo passend mogelijk op te lossen. Gek genoeg zijn dat ook de momenten waarop je personages groei vertonen.

Was dat ook meteen de grootste uitdaging tijdens het totstandkomen van deze reeks?
Dat mag je wel zeggen. Ik ben de kronieken van Azeria (6 delen waar de helft nu van uit is en de andere helft onderweg) begonnen op heel organische wijze. Het plan was heel mager, maar de karakters hebben daar zelf vlees op gezet, plotlijnen vloeien dan voort uit vooral hun interactie en handelen. Een aantal hoofdpersonages werden bijvoorbeeld geïntroduceerd als bij-personages, maar drongen door hun eigenzinnigheid het verhaal binnen. Op die manier schrijven is ergens heel riskant, maar op bijna magische wijze pakt het bij mij altijd geloofwaardig uit. (In elk geval naar mijn smaak). En zo is het voor de schrijver net zo’n avontuur als voor de lezer.

Over magische wijze gesproken: met welke reden, naast geïnspireerd worden door Tolkien, koos jij voor fantasy?
Hmm, daar moet ik een beetje filosofisch op antwoorden. Tot aan mijn 18e was ik juist erg van de SF. Star Trek, robotica, etc… Ik benaderde dingen graag wetenschappelijk en was eerder een atheïst dan iemand die in God of goden zou geloven. Echter, terwijl ik de wereld zo logisch gericht benaderde, ondervond ik dat die zonder zingeving vooral kaal en saai was. Ik werd er depressief van de wereld te aanvaarden zo ogenschijnlijk leeg als hij was. Fantasy, met een flair voor goden en magie in plaats van het pragmatische, rekenkundige van de wetenschap, maakte mij vrolijk. Het richt zich op dromen en mogelijkheden in plaats van de begrenzing van realisme. In fantasy is je enige grens het bereik van je fantasie. In mijn geval bood dat grenzeloze mogelijkheden! Daarnaast ontwikkelde ik door mijn kentering tegen de moderne menselijke wereld een passie voor de natuur en een – wellicht misplaatst – nostalgisch verlangen naar primitiever tijden. Beide vormen het min of meer traditionele decor voor het fantasygenre. Ik ben daar dus prima op mijn plaats.

Ben je daardoor ook anders gaan denken?
Absoluut. De Garvin van vandaag de dag is niet te vergelijken met de Garvin van voor het schrijven. Bezig zijn met de creatie van een geheel eigen wereld geeft je inzichten en verantwoordelijkheden, die je mijns inziens alleen maar kunnen verrijken. Werken aan mijn eigen wereld voelt aan als een experiment. Een kans om de bedenker van de werkelijke wereld eens te laten zien hoe het ook kan! Haha, ja, ik heb er een God-complex aan over gehouden. Maar per saldo? Door te schrijven over anderen heb ik zelf leren te leven.

Wat een prachtige laatste zin! Hoe voelt het voor jou om deze toch wel innerlijke wereld te delen met de buitenwereld?
Hah! Dat gaat met ups and downs. In eerste instantie ben ik gaan publiceren om naar mezelf te bewijzen dat hetgeen dat ik mijn levenswerk gemaakt heb, serieus wat kwaliteit heeft. Ik wilde na 20 jaar schrijven mezelf een schrijver mogen noemen. Dat punt ben ik inmiddels wel voorbij. Enerzijds vind ik het heerlijk om allerlei mensen mee te laten genieten met dat wat zo lang voor mij privé was. Anderzijds komt er dan natuurlijk de nodige kritiek over je heen, dat werkt soms verlammend of demotiverend. Schrijven en publiceren zijn toch wel twee werelden apart. Zelfs nu ik uitgegeven word, heb ik het idee dat nog steeds in een wereld naast deze te doen. Dat naast de wereld hangen typeert mij. Eerst was ik een met de hand tekenende tekenaar in een wereld die in de ban van computertekenen viel. Nu ben ik een publicerend auteur in een wereld waar het boek een product op zijn retour is en in een land waar het door mij gekozen genre slechts door een kleine minderheid wordt omhelst. Commercieel (en laten we eerlijk zijn, dat is de enige ideologie die deze wereld nog erkent) is dat natuurlijk weinig slim. Dan zet je je klaar voor een teleurstelling, maar wanneer je toch lezers aan je bindt, mensen die zitten te springen om het volgende deel? Dan geeft dat een kick. Genoeg kick om lekker door te gaan.

Van de liefhebbers van fantasy hoor ik vooral positieve geluiden. Zodra ik vertelde dat ik je boeken aan het lezen was, kwamen er enthousiaste reacties. Vooral dat je onderscheidend bent en een hoog niveau hebt. Wat doet deze erkenning met jou?
In eerste instantie blozen. Maar ja, het geeft een kick. Voor ik publiceerde had ik er geen idee van of wat ik deed een kwaliteit vertegenwoordigde. Ik was niet bekend in het boekenwereldje, wist niet met wie ik me zou kunnen vergelijken, etc. Ik deed het vooral voor mijzelf. Toch zie je dan een hoofdmoot aan positieve recensies, je verkopen stijgen, nominaties en dergelijken, dan kruipt er wel een rilling langs je ruggengraat. Dan voel je je echt wel trots.

Welk moment in het gehele proces is het meest dierbaar voor jou gebleken?
De dag dat ik van mijn uitgever een monstercontract kreeg voor Valtada 3, 4, 5 en 6. Daar sprak zoveel vertrouwen van de uitgever uit. Het betekende dat Valtada 1 en 2  genoeg gewaardeerd werden om de serie groen licht te geven en dat ik niet een eendagsvlieg zou blijven met Schaduwkoningin. Die dag heb ik echt wel een glaasje geheven.

Wat mij ook opvalt zijn de mooie covers. Heb jij die zelf ontworpen?
Ja, de ontwerpen lever ik zelf aan, evenals de fotografie (met uitzondering van Schimmenstorm). Ik wil graag dat een cover een scène neerzet die overeenkomt met de inhoud van het boek. Ik lever de beoogde cover als een illustratie, fotografeer de modellen in de gewenste pose en outfit. En dan is het aan de vormgever, meestal Jen Minkman, om met het wonder van photoshop mijn idee fotorealistisch te maken. Voor de novelle Shivane heb ik zelf de draak getekend. Ik kende geen draken die model wilden staan, vandaar.

Die schijnen ook niet zo fotogeniek te zijn. Maar wat leuk dat je het zo doet, dat maakt je boeken nog meer eigen. Wat zou jij het liefst als schrijver willen bereiken?
Iedereen heeft dromen. Sommige targets zijn realistisch, andere grenzend aan onmogelijk. Ik zou heel graag fulltime met mijn schrijfwerk bezig zijn, maar dat is maar voor een heel kleine groep weggelegd. Mijn huidige ambitie is een 10 boeken in 5 jaren plan. Daarvoor lig ik prima op schema. Ik hoop over twee jaar een trilogie en de eerste zes delen van Valtada onder de aandacht van het publiek te krijgen. Daarnaast wens ik op termijn een internationale doorbraak te maken, maar hé, wie niet? 

Je weet maar nooit! Zou je ooit nog een ander genre willen schrijven?
Nee, mijn ambitie is niet het uitblinken in schrijfwerk, maar het vormgeven van Valtada. Daarbij vind ik het leuke van zo’n fantasywereld dat je er tal van genres in kan gebruiken. Ik kan een horrorverhaal op Valtada schrijven, een comedy, een avontuur, een psychologische thriller, zelfs een feelgood of een boeketreeks romannetje. Binnen een fantasywereld als de mijne kan en doe ik het stiekem al allemaal.

Hoe werk jij? Heb je een vaste plek en/of rituelen?
Vroeger had ik de eigenaardigheid om met de hand te schrijven en dan het liefst ergens tegen een boom in de natuur. Tegenwoordig schrijf ik op zolder/slaapkamer, meestal zittend op bed met de laptop op een ontbijttafeltje. Afhankelijk van het stuk dat ik schrijf, probeer ik daar dan sfeer of ambiance muziek bij te zoeken op YouTube.

Heb je een voorbeeld van muziek die je gebruikt?
Ik luister graag naar tracks van Mike Oldfield en filmmuziek van fantasyfilms uit de jaren tachtig. Mede dankzij de vele fantasygames van tegenwoordig is er veel sfeervolle muziek behorend aan computerspellen, te denken aan Skyrim, etc… Wanneer ik schrijf moet het wel instrumentaal zijn. Lyrics leiden af.

Over gamen en films gesproken: Valtada leent zich perfect voor een spel, serie of film. Of wil jij het echt bij het geschreven woord houden?
Haha, doe maar een bod! Nee serieus, ik zie mijzelf als een verzinner van verhalen en het opschrijven in boekvorm is voor mij de meest efficiënte methode gebleken om wat in mijn hoofd is ontstaan vast te leggen. Het verfilmd zien worden lijkt me fantastisch, alleen betekent dat waarschijnlijk rechten verkopen en er dan zelf niks meer over te zeggen hebben, dus of ik dat leuk ga vinden? Ik ben een erg beeldend denker en hecht erg aan de beelden die ik zelf heb bij mijn schrijven. Ik denk dat de boeken zich meer lenen voor een serie dan voor een film.

Dat lijkt mij ook lastig omdat iedereen een eigen inzicht en visie heeft bij een verhaal. Heb je wel eens meegemaakt dat een lezer iets totaal anders uit je verhalen haalde dan hoe jij het voor ogen had?
Haha, ik ontmoet nogal kleurrijke mensen. Laatst had iemand een hele theorie over hoe het personage uit Shivane gereïncarneerd was als Aresta. Ik kreeg een dik compliment voor de manier waarop ik dat had opgezet. Ik dacht alleen maar: huh? Ik kreeg er ook geen speld tussen en dacht, laat maar. Meneer geniet van zijn eigen theorieën.

Haha, geweldig! Wel heel leuk dat mensen er hele theorieën op nahouden. 
Is er een personage dat stiekem je eigen favoriet is?
Ik ben erg fan van de dames, vandaar de covers. Aresta is bij mij nummer 1, die heeft iets heerlijk knulligs. Yivenna is een goede tweede, maar vertegenwoordigt weer een heel andere set persoonlijkheidstrekken. En dan zijn er nog wat karakters die in de coulissen staan, daar mag ik nog niet over uitweiden. Met bijvoorbeeld Emerin staat nog heel veel te gebeuren. En dan komt straks die Sneeuwnimf…

Dat klinkt veelbelovend! Dus echt geen tipje van de sluier? 
Valtada gaat door, in een hoog tempo als het aan mij ligt. Het volgende deel ligt alweer bij de redactie, maar ik ontferm me nu eerst even over een einde aan de Schaduwkoningin trilogie. Moet raar lopen wil er rond het eind van het jaar niet weer een nieuw boek komen. Dus er komt nog meer dan genoeg jullie kant op: draken, spoken, Sneeuwnimfen, bregandiërs, schemersterren, de Hèridath… maak je borst maar nat!

2 gedachten over “In gesprek met Garvin Pouw”

  1. Wat leuk om weer te lezen over een mij onbekend Nederlands fantasy auteur! Ik zag 1 boek op Kobo Plus, Schaduwkoningin, en heb het meteen gedownload. Wat jammer dat de andere boeken er niet als ebook zijn. Misschien een tip voor de uitgever om de rest als ebook uit te geven?
    Dankjewel Eva, voor weer een leuk interview en Garvin, veel succes!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s