Bijzondere gesprekken

In gesprek met Lara Reims

Op 9 april is het mijn beurt voor de blogtour van Home, geschreven door Lara Reims, maar dat weerhield mij er niet van om alvast mijn prangende vragen op haar af te vuren.
Home is het laatste deel van de trilogie rondom Rémi, een heerlijke young adult die al vele harten heeft gestolen. Fans zaten dan ook vol spanning te wachten op hoe alles af zou lopen, waaronder ikzelf. Ik griste hem nog net niet uit de handen van mijn pakketbezorger en begon meteen met lezen. Het enige wat ik al kan verklappen is dat deze afsluiter absoluut weer meer dan de moeite waard is! Maar eerst terug naar Lara, het brein achter dit fantastische universum.

Home, een wel erg toepasselijke titel in deze tijd. Dat had je zelf natuurlijk ook niet verwacht. Hoe is het om nu je boek te lanceren?

Ja, dat die titel zo toepasselijk zou worden… Nu een boek uitbrengen is wel gek. Het voelt vreemd om het over iets anders te hebben dan de actualiteit, toch is dat ook juist fijn soms. Ik heb hem nog niet in het echt gezien, Home ligt hier in een Roemeens postkantoor en dat is dicht, dus ik kan er niet bij. Dat komt vast snel, ik wil hem wel graag in de kast zetten bij zijn vriendjes :). En verder, als het boek lezers de mogelijkheid biedt even aan iets anders te denken dan ben ik daar heel erg blij mee, juist nu.
Heel gek dat het verhaal nu echt af is. Ik vond deze wel extra spannend, dus als ik hoor dat iemand ervan genoten heeft is dat heel fijn. Met de thema’s uit de boeken ben ik nog lang niet klaar, dus Rémi of een van de anderen komt nog weleens een knipoog geven in nieuwe verhalen.

Gelukkig! Want als lezer is het gewoonweg niet te doen om afscheid te nemen. Ik las in je dankwoord dat jij daar ontzettend veel moeite mee had, maar dat je daar uiteindelijk hulp bij kreeg. Hoe ging dat in zijn werk?
Als ik in een verhaal zit, verdwijn ik – tijdens mijn schrijftijd tenminste – echt in die wereld. En de personages zijn belangrijk voor me, die zijn zo gegroeid in de loop der tijd. Het leukste van schrijven vind ik het als ik een plot heb, en het verhaal heb geschetst, maar het nog mag schrijven. Het inkleuren, uitwerken, dat vind ik het fijnste stuk. En het daar zelf meemaken. Ik ben visueel, ik schrijf op wat ik voor me zie. Deze boeken heb ik snel achter elkaar geschreven, dus ik zat bijna elke dag een tijdje in het Creodroom. Tijdens het laatste stuk ben ik met een nieuw boek begonnen, zodat er een schrijfproject goed op de rails stond voor ik Home afrondde. En de hulp kwam van mijn uitgever, die dat nieuwe project zag zitten. Het heeft me erg geholpen om weer in een nieuw verhaal te kunnen duiken.

Was het niet vreemd om je te verdiepen in weer een andere wereld en personages?
Ja, maar ook fijn. Ik heb eerst een boek voor wat jongere kinderen gemaakt, dat verschijnt in oktober. Dat verhaal is me erg dierbaar, dus dat was niet moeilijk. Nu ben ik met een nieuwe YA bezig. Het is ook heel leuk om weer nieuwe dingen en personages te maken en ontdekken. De essentie is voor mij toch het schrijven. Ik vind het ingewikkeld als dat niet kan. Ook al zijn het steeds andere verhalen, ik moet die schrijfstem af en toe de ruimte te geven. Nou ja, moet… laat ik zeggen dat ik me heel veel beter voel als dat kan. Ik vond het, bedenk ik nu, ook moeilijk om te stoppen omdat ik toch niet zeker wist of er weer makkelijk iets nieuws zou komen. Dat dat gewoon gebeurt is een hele geruststelling.

Dat lijkt mij ook best lastig, om dan weer opnieuw te beginnen. 
Was het een uitdaging om voor je boek in oktober voor een jongere doelgroep te schrijven?
Iets nieuws is altijd een uitdaging, maar ik vond het heel erg leuk om te doen. Ik vind schrijven voor de jeugd echt het leukste wat er is. Ook omdat mijn leeservaringen uit die tijd me nog zo bijstaan. En omdat het zo’n belangrijke periode is. Ik wil zeker nog meer voor jeugd schrijven, en YA. Daar ligt mijn hart. Ik lees zelf ook nog steeds heel graag jeugdboeken, ik geloof niet dat dat nog over gaat.

Wat is voor jou het leukste aspect aan jeugdboeken?
Het gevoel van ongekende mogelijkheden, denk ik. Het allerleukste vind ik het als een lezer in een verhaal verdwijnt en daar iets nieuws meemaakt, of ergens over na gaat denken. De opening naar iets anders, iets nieuws, iets onbekends. Het gevoel dat je met z’n allen gaat spelen en iets bijzonders mee gaat maken. En ik vind het fijn om voor kinderen en jongeren die zich anders voelen een plek te maken waar ze zich begrepen voelen.

Is op die manier het Creodroom ontstaan?
Jazeker. Het verhaal begon met Rémi. Een jongen die zich rot voelde. Die niet op zijn plaats was. En zo ontstond het Creodroom, een plek waar hij ondanks de duistere kanten altijd al van had gedroomd. Met mensen als hij, en heel leuk speelgoed. Een van de stukken die ik met het allermeeste plezier geschreven heb zijn de hoofdstukken uit het begin van Upgrade, vanaf hoofdstuk acht. Daar ontstond het Creodroom, dat vond ik geweldig om te schrijven.

Het staat bol van sciencefiction en toch kan het allemaal plaatsvinden. In een eerder interview hebben wij het al gehad over deze ontwikkelingen en je fascinatie voor de wetenschap. In Home speelt echter ook genetica en biologie een grote rol. Wat fascineert jou aan dit gegeven?
De vraag in hoeverre dingen zijn aangeboren en in hoeverre je beïnvloed wordt door je omgeving is een vraag die me al lang fascineert. De maakbaarheid van dingen. Er kan steeds meer op het gebied van genetische manipulatie. In het boek wilde ik spelen met en vragen opwerpen over verschillende aspecten hiervan. Over de mooie kanten, als het opsporen van ziektes, en alle minder mooie kanten die je erbij kunt bedenken. Zeker als iets in verkeerde handen valt.

Wat dat betreft ook een passend thema bij deze tijd. Zou jij jezelf laten perfectioneren als dat mogelijk was?
Nu niet. Maar stel dat over twintig jaar iedereen het doet… Dingen worden snel gewoon. Wat ik wel eng vind, is groepsdruk. Dat dingen moeten omdat nu eenmaal iedereen het doet. Het zou voor mij zelf vooral van het onderwerp afhangen. Als ik bijvoorbeeld door een manipulatie van migraine af zou komen teken ik daarvoor. En wat extra hersencapaciteit of geheugen vind ik ook verleidelijk. Maar als ik hier om me heen kijk (ik woon in Roemenië) en zie hoeveel hier gespoten en geprikt wordt om jong te blijven, schrik ik daar wel van. Ziektes en kwalen oplossen lijkt me heel fijn, maar verbeteren omdat iets niet goed genoeg zou zijn vind ik vooral verdrietig. Het lijntje tussen die twee is alleen nogal dun. Maar tegen wat superhelden krachten zeg ik geen nee ;).

Volgens mij maakt dat schrijven ook zo leuk. Je gaat veel dieper over dingen nadenken. En je kan dan naar hartelust spelen met die scheidslijn. Is er daarin een personage dat je heeft verrast met bijvoorbeeld keuzes of denkwijzen?
Ja, zeker. Je maakt een soort laboratorium, bedenkt, stel dat, en dan kun je spelen en uitproberen en laten zien, door het personages mee te laten maken. Voor mij werkt dat krachtiger dan een uitleg zonder de koppeling aan het menselijke. 
Ezra gaat vrij ver in al haar keuzes, en als tegenhanger is er Mevrouw Maarts, die – zeker voor een bewoner van het Creodroom – extreem behoudend is. Wie me erg verrast hebben met hun keuzes, hoe kan ik niet precies zeggen zonder te spoilen, zijn Jérôme in Black-Out en Arthur met de keuze die hij maakt in Home. En Thot, de grote, mysterieuze Thot die niet alleen de wereld maar ook zichzelf steeds weer verbaast.

Ik snap je helemaal! Ook zonder te spoilen: ruimtereizen wordt ook benoemd, met een hint naar een kolonie op Mars. Zou jij dat zelf overwegen?
Ja! Ik ben niet heel reislustig, maar als ik de ruimte in zou kunnen: morgen. Dat wilde ik als kind al. Ik lees er veel over, je moet wat ;).

Wat trekt jou daar zo in aan?
Nieuwsgierigheid. Iets totaal onbekends, waar we nog maar zo weinig van weten. Waar nog zoveel te ontdekken valt over het hoe en waarom. Het gevoel dat er daar ergens misschien toch die ene alles verklarende waarheid verstopt ligt. Verder ben ik helemaal niet zo reislustig, maar dit grote onbekende trekt me enorm aan.

Denk je dat je daar ooit nog een verhaal over gaat schrijven?
Ja, dat komt er zeker aan. Fijne manier om die reis stiekem toch te maken :).

Dat zeker! En het fijne is dat je ons ook meteen meeneemt op deze reis :-). 
Ben jij, als je schrijft, al bezig met hoe het op de lezer over zal komen, of schrijf je in eerste instantie puur voor jezelf? 
Ik schrijf zonder lezer in mijn hoofd. Dat kan ik niet goed anders. Ik wil schrijven zonder ruis. Dat maakt het ook zo fijn. Toen een jaar geleden Upgrade verscheen, was ik wel bang dat ik daarna minder vrij zou schrijven, maar dat valt heel erg mee. Zodra ik schrijf gaat het toch om wat daar op dat papier gebeurt. Pas daarna ga ik over de lezer denken. Die is ontzettend belangrijk voor me, want ik schrijf voor anderen. Maar als ik echt bezig ben moet ik even doen of hij er niet is. Alleen bij een paar technische stukken over kwantumcomputers en tijdreizen heb ik wel de lezer in mijn hoofd gehouden, in verband met de begrijpelijkheid.

Het begrijpelijk maken heb je naar mijn mening ook weergaloos gedaan. Vooral door spelenderwijs vergelijkingen te maken en door de naamgeving, zoals Mega Mindy. Volgens mij heb jij ontzettend veel plezier hieraan beleefd.
Dankjewel, heel fijn om te horen. Ja, Mega Mindy, en Coekie, daar heb ik me wel heel erg mee vermaakt. En de virtuele huisdieren. Het schrijven van dit verhaal is echt het allerleukste wat ik ooit heb gedaan. Dat is alvast meegenomen ;).

Zijn er, op de laatste hoofdstukken schrijven na, momenten geweest waarop je moeite had met schrijven? 
Nee, integendeel, op momenten dat ik het eng vind, of zwaar heb met wat dan ook, is het schrijven altijd wat me weer terug bij mezelf brengt. Een soort mediteren. Schrijven is voor mij mijn meest authentieke stem. Ik schrijf in normale tijden een hoofdstuk per dag, ’s morgens, dan ben ik het scherpst. Nu lukt dat niet, dus schrijf ik tussendoor en dat is dan wel weer het mooie van zo’n situatie, dan merk je dat dat, als het moet, ook best kan.

Ook een soort vlucht uit de realiteit lijkt mij. Gebruik jij je realiteit wel eens in je verhalen om ze zo te relativeren of van je af te schrijven? 
Alleen als er veel afstand en tijd tussen zit. Voor ik over mijn eigen realiteit kan schrijven moet ik het abstract kunnen maken. Ik ben geen dagboekschrijver, maar er komen absoluut heel veel dingen van mezelf in mijn boeken terecht. Wel altijd in een heel andere vorm.

Wat is het mooiste en meest dierbare moment wat je tot nu toe hebt meegemaakt rond de Rémi-trilogie?
Een foto die ik kreeg van een puberjongen, verstopt in een hoodie, op de bank, lezend in mijn boek, dat hij daarna mee naar school nam om in de pauze verder te kunnen lezen.

Dat lijkt mij absoluut een groot compliment! 
De blogtour rond Home is nu in volle gang, over complimenten gesproken. Dat lijkt mij erg spannend! Hoe ervaar jij dat?
Heel spannend. Je vroeg net naar schrijven: de afgelopen tijd drie boeken schrijven vond ik heerlijk, drie keer publiceren vond ik wel heftig. En het laatste deel zeker, omdat het de afsluiting is. Aan de andere kant: dat het zo moest aflopen wist ik vanaf het begin, en dat kan voor mijn gevoel ook niet anders. Je kunt nooit al je lezers een plezier doen. Maar als mensen er zinnen uithalen, of zich aan iemand zijn gaan hechten, vind ik dat heel mooi. Het blijft een droom, dat die boeken er nu echt zijn. Dat had ik niet zo heel lang geleden echt nooit durven dromen.

Mij heb je in ieder geval volledig overtuigd!
Over contact met de lezers gesproken: bij Hamley Books zijn jullie als auteurs echt een familie geworden, en dat gevoel willen jullie overbrengen naar de buitenwereld. In deze onzekere tijden zetten jullie je dan ook in om de lezers afleiding en vermaak te bieden, bijvoorbeeld door live sessies op social media. Wat kunnen wij op dit gebied de komende tijd van jou verwachten?
Ja klopt. Heel fijn. Je bent toch voornamelijk alleen bezig als je schrijft, dus als je dan af en toe met collega’s ervaringen uit kunt wisselen is dat heel fijn. We gaan nog een paar live sessies doen over boeken, en we zijn aan het voorlezen voor ons youtubekanaal. Fijn om zo’n direct contact te hebben op een moment dat iedereen ver van elkaar is.

Vaak zegt men ook dat verhalen verbinden. Welk verhaal is jou, in je leven tot nu toe, het meest bijgebleven?
Ze verbinden, en ze helpen, mij in elk geval, om betekenis te geven aan de dingen om me heen. Er schiet me een verhaal te binnen, dat heel veel verschijningsvormen heeft. Het verhaal van iemand die zich anders voelt, onbegrepen, maar toch, op wat voor manier dan ook, zijn plek vindt. Rémi uit Alleen op de Wereld, Harry uit de kast onder de trap, Tiuri uit de Brief van de Koning. Om er maar een paar te noemen.

Had en heb jij dat zelf ook? Dat je je anders voelt of onbegrepen?
Had ik zeker, als kind heel sterk. Inmiddels heb ik ontdekt dat er veel mensen zijn bij wie ik me thuis voel.

Het lijkt mij dan ook een prachtige gedachte dat je kinderen en jongeren, die dat ook hebben, met je schrijven dat stuk herkenning kan geven. Heb je, wellicht onbewust, ook dat verlangen?
Ja, zeker. Daarom schrijf ik ook zo graag voor jeugd. Het idee dat ik iemand een tijdje in een boek kan laten verdwijnen en een lezer het gevoel kan geven dat er meer mensen zijn zoals hij of zij, vind ik heel fijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s