Bijzondere gesprekken

In gesprek met Mark de Groot

Mark de Groot heeft met Het zoekavontuur van Geenhoorn een fantastisch verhaal voor kinderen (en volwassenen!) geschreven. Niet alleen de zoektocht naar een eigen identiteit staat centraal, het geheel is tevens spannend, vermakelijk en zit boordevol fantasie. Neem namen als Spronkhaan, Neekhoorn en Kwaadwilg; ze maken het verhaal nog pakkender en getuigen naar mijn mening dat de auteur over een flinke dosis creativiteit beschikt.
Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid naar de maker achter dit boek meteen gewekt.
Ik raakte in gesprek met Mark en het verliep anders dan ik gewend ben. Het werd een verrassend wedervraag-interview waar ik met zeer veel plezier op terugkijk.


Een Geenhoorn. Wat een leuk bedenksel! Hoe kwam jij erop om hier een verhaal over te schrijven?
Ik kwam op Geenhoorn vanuit twee verschillende ideeën, waarbij het onbewuste ook een grote rol speelt.
In de zomer van 2018 waren mijn vrouw en ik op vakantie in Schotland. Het nationale dier van Schotland is de eenhoorn. Elke keer dat we langs een weide reden met paarden riep ik uit: ‘Ha, kijk! Eenhoorns!’
Ik denk dat het een geval is van ‘je had erbij moeten zijn’… 🙂
En natuurlijk niet elke keer, maar zo af en toe bleef ik het zelf toch een leuke grap vinden. Ik weet niet wat mijn vrouw er van vindt… Na de eerste keer gaat de glans er wellicht wat vanaf… Ik vermoed dat in mijn onbewuste iets is afgezet, een eenhoorn zonder hoorn (wat feitelijk dan een paard is).
In december 2018 was mijn vrouw halverwege de zwangerschap van onze dochter. Ik was al aan het schrijven met het oog op publicatie. Ik werkte hard aan een Young adult novel, maar hoewel ik tevreden was over mijn schrijfstijl, het niveau, et cetera, was ik ontevreden over het verloop van het verhaal; erg origineel was het allemaal niet. Toen we op een avond in december in bed lagen en vlak voordat ik in slaap viel, bedacht ik wat ik zou kunnen verzinnen als mijn dochter om een verhaal van papa zou vragen. Wat zou ik dan verzinnen? Vrijwel onmiddellijk kwam ik op Geenhoorn; de eenhoorn zonder hoorn.
Via Geenhoorn bedacht ik dat het erg leuk zou zijn wanneer er meer dieren als woordspeling in zouden voorkomen. Neekhoorn en Spronkhaan en Kwaadwilg volgden dan ook snel en van daaruit kwam het verhaal vlot op gang. 
Ik ben in januari 2019 begonnen met schrijven en leverde mijn eerste, herziene versie van het manuscript in in juli 2019. Na revisie, et cetera, is het in januari 2020 gepubliceerd. Iets waar ik erg trots op ben.
Het zoekavontuur van Geenhoorn is geschreven voor mijn muze, mijn dochter. Ze heeft ook een rol. Haar naam is Sophie-May Caoihme de Groot. Die tweede naam, Caoimha, is Schots (Keltisch) en betekent schoonheid en spreek je uit als ‘Keeva’ (de ‘ee’ is ‘ie’).

Wat bijzonder zeg! Je hebt er meteen een mooie boodschap in verwerkt. Wilde je dat bij de eerste versie al of kwam dat nadat je door je dochter geïnspireerd raakte?
Dat was niet de opzet, maar dat groeide er wel in inderdaad. Ik denk dat een verhaal organisch ontstaat, althans, de diepere thema’s. Ik denk niet dat je daar heel bewust naar op zoek kan gaan. Waarschijnlijk werkt dat wel wanneer je een liedje schrijft, of een gedicht. Maar in een verhaal komt dat vanzelf naar voren, afhankelijk van wat het is dat je schrijft. De zoektocht naar je identiteit, naar een eigen plekje in de wereld, is een bekend thema natuurlijk, maar tegelijkertijd ook iets waar we allemaal wel mee te maken krijgen. 
We zijn allemaal Geenhoorn! 🙂

Dat is beslist waar! Namen de personages je wat dat betreft ook bij de hand?
Ik gaf dat ook aan tijdens de boekpresentatie in Middelburg. De personages komen tot leven en gaan hun eigen weg. Als schrijver leid je niet meer, maar moet je volgen. En dat is een verrekt spannende reis!

Wat heeft jou tijdens deze reis het meest verrast?
Ik was geweldig tevreden met Kwaadwilg, het is heerlijk om een stem te geven aan een slechterik. Om Kwaadwilg een belangrijke rol te geven in de afloop, was ook voor mij een verrassing. Dat kwam vanuit het niets. Ook de enigszins filosofische uitspraken van Weerwolf en de dansende beer, sloten goed aan, maar had ik niet als zodanig van te voren bedacht. 
Verder was het op de een of andere manier erg prettig om zo langs de rivier, door het woud mee te reizen. Ik weet niet of dat ergens op slaat, maar toch. 🙂

Van welk personage heb jij zelf het meeste geleerd?
Ik weet niet of ik van een personage iets geleerd heb, maar wat ik wel geleerd heb, is dat je moet schrijven vanuit je hart en dat je niets kan afdwingen. Ik had geen idee dat ik ooit een kinderboek zou schrijven, maar dat is toch gebeurd. En dat ligt mij blijkbaar beter dan het schrijven van een volwassen roman. Ik heb zelden zoveel plezier gehad. Al is schrijven voor kinderen niet eenvoudig. Het is constant de taal in de gaten houden.

Was dat ook meteen de grootste uitdaging?
Nee, dat was niet de grootste uitdaging. De grootste uitdaging was om het spannend en boeiend te maken. Over elke scène heb ik nagedacht over welke elementen ik kon toevoegen. Bijvoorbeeld niet alleen een confrontatie met Kwaadwilg en een succesvolle strijd, maar Spronkhaan die niet ver genoeg gooit en Kwaadwilg die nog woester is en Geenhoorn die eerst bewusteloos raakt. Ook was het een uitdaging om diepte te geven. Ik wilde meer dan alleen een avontuurlijk verhaal.

Heeft je dochter het boek gelezen?
Nee, ze is nu tien maanden en een beetje. Ze vindt wel de cover mooi, geloof ik, want ze stopt het boek graag in haar mond… :). Maar dat doet ze met alles, dus of het echt iets betekent…

Haha, je weet maar nooit! Maar spannend, dan moet het grote moment nog komen ;-). 
Is ze ook de muze van je volgende verhaal?
Ze is niet de muze voor mijn volgende verhaal. Daarvoor werd ik geïnspireerd door… Omroep Max, haha. Vreselijk idee, maar zij hadden een reportage over iets en dat prikkelde de fantasie! Lekker vaag zo, sorry.

Ik moet echt even grinniken om hoe je het zegt. En vaag mag! Heeft schrijven altijd in jou gezeten?
Ja, ik denk het wel. Ik kan heel veel vooral niet; tekenen, knutselen (kleien, pff. Mijn asbakje zag er uit als een tafeltennisbatje zonder greep…). Veel van die handvaardigheid onderdelen zijn niet aan mij besteed.
Maar schrijven vond ik altijd erg interessant. Op mijn elfde schreef ik mijn eerste verhaal (De Griekse Held, een waar onderschat meesterwerk, ik verwacht erkenning na mijn dood) en ik ben altijd wel blijven schrijven; korte verhalen, gedichten, aanzet tot romans. Een boek is er nooit helemaal van gekomen, op de een of andere manier, tot Het zoekavontuur van Geenhoorn. 
Het leven zat ook wel eens in de weg (nou ja, zat vaak in de weg). Sommigen hebben een omweg nodig om ergens te komen, dat geldt zeker voor mij. Het voordeel is wel dat je met omwegen op onverwachte, onbereisde plekken komt.

Dat is absoluut waar en ik ben nu zéér benieuwd naar je meesterwerk. Ga je nog wat doen met alles wat je tot nu toe geschreven hebt?
Ik had het korte verhaal ‘Tijd en wereld’ tien jaar geleden geschreven. Dat heb ik heel erg bewerkt en dat is gepubliceerd in de bundel Rafels. Het concept van Confrontatie (in Dansende olifanten op het ijs) had ik ook al een keer, lang geleden, bedacht. Maar over het algemeen schrijf ik nieuw werk. Soms kan ik een frase of vergelijking of ander stijlfiguur gebruiken uit een ouder werk, maar het schrijven voelt zo goed nu dat ik vooral wil vertrouwen op hoe het nú gaat.
Hoe gaat het met jouw schrijven?

Het gaat heel erg goed, leuk dat je het vraagt! En totaal anders dan ik voor ogen had. Een van de personages had naar mijn idee bijna geen rol, maar ze heeft zichzelf zo in het verhaal geschreven en blijkt juist een enorm belangrijke factor te zijn voor het verhaal. Zo grappig hoe dat gaat. 

Op dit moment ben ik bezig met research. Het is op zich wel handig als sommige feiten kloppen ;-).
Heb jij bepaalde rituelen voor het schrijven?

Nee, ik heb geen rituelen. Nou ja, soms werp ik een maagd in de vulkaan, maar dat is alleen als ik vastloop…
Jij wel?

Haha, dat is ook een optie. 
Ik ga zitten en schrijven. Wel heb ik mijn werkplek geheel beplakt met foto’s uit de omgeving en afbeeldingen die op mijn personages lijken. Een soort grotesk moodboard dus. Heb jij dat ook of zit alles in je hoofd?
Ik heb geen moodboard. Wel foto’s in mijn buurt, niets van mijn personages of de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Al doe ik, net als jij, wel het een en ander aan online research. Mijn huidige verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten dus daar moet ik af en toe het een en ander voor factchecken.
Nu wordt het de komende tijd wat vreemd in verband met corona. Omdat ik docent Engels ben zal het een onrustige tijd worden, denk ik zo. Maar ook dat geldt voor iedereen uiteindelijk.
Heb jij een beetje tijd om te schrijven?

We hebben tijdelijk in isolatie gezeten in verband met koorts waardoor ik veel tijd had.
Hoe zijn de reacties tot nu toe op Geenhoorn?

De reacties zijn erg positief, ik heb nog niets negatiefs gehoord in ieder geval. En ik wist niet dat ik er gevoelig voor was, maar elke positieve reactie (zo ook de jouwe) geeft vleugels, haha. Schrijven is een eenzaam en wat onzeker werk; hoe weet je dat wat je doet, goed genoeg is? Dat weet je pas achteraf.

Maak je gebruik van proeflezers om toch een vorm van feedback te ontvangen of heb je het meteen naar Elly Godijn gestuurd?
Mijn vrouw is nu docent Engels, maar ze heeft ook eerder de Pabo gedaan. Ik heb haar vooral gebruikt als klankbord. Pas na de eerste proefdruk heb ik twee proeflezers ingezet: een meisje van 9 en een jongen van 11. Gelukkig waren zij ook erg enthousiast. Sterker nog, ik heb hen ook ingezet tijdens de officiële presentatie in Middelburg. Zij hebben hun favo stukje voorgelezen en mij vragen gesteld. Dat was een groot succes!

Wat leuk! Hoe was het om je boek aan het publiek te presenteren?
Dat was geweldig. De Drvkkery (spelling klopt) is een droom boekhandel. En het was dan ook een droom die uitkwam om daar mijn presentatie te houden. Veel belangstellenden, meer dan vijftig, en een goede verkoop. Het interview door de kids verliep soepel en was aandoenlijk. Absoluut voor herhaling vatbaar! 🙂

Dat klinkt echt fantastisch! 
Wat maakt de denk- en beleefwereld van kinderen zo leuk voor jou?
De denkwereld van kinderen is zo fantasierijk, zo groot en ruim. Een heerlijke, wonderlijke plek om in te verdwalen. Alles kan. Alles mag. Al moet ik eerlijk bekennen, dat mijn huidige manuscript uitgaat van de werkelijkheid; geen mythische wezens… Maar ook dat is een uitdaging, om de werkelijkheid aantrekkelijk te maken. Pff, dat is misschien nog wel zwaarder, haha.

En dat door Omroep Max ;-). Welke dromen heb jij nog op schrijfgebied?
Mijn dromen zijn bescheiden… Een Nobelprijs voor Literatuur of zo. 
Ik heb het manuscript voor een novelle (voor volwassenen) ingediend bij Elly en hoop op publicatie en ben druk bezig aan een nieuw kinderboek. Ik hoop op een mooi resultaat, want ik probeer hier erg creatief mee bezig te zijn. Ik denk dat het gaat lukken, maar het is nog een lange weg. 
Het allermooist, los van de eer van publicaties en presentaties, is een bericht dat een kind genoten heeft van je werk. Soms zou je dat vergeten, dat je het daarom uiteindelijk doet. Want hoe zoet dat ook klinkt, ik vind nauwelijks iets belangrijker. Wanneer een kind zichzelf verliest in een boek dat jij hebt geschreven en daar misschien ook nog iets uit mee krijgt, wauw.
Uiteindelijk ben ik op zoek naar het moment waarop ik voor het eerst Het Oneindige Verhaal las. Dat gevoel gun ik elk kind. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s