Bijzondere gesprekken

In gesprek met Mel Hartman

Mel Hartman is een bijzondere vrouw, en uiteraard auteur, met een dualistische inslag. Dit komt niet alleen naar voren in haar nieuwste boek, Als doden dromen, maar ook in wie zij is en hoe zij in het leven staat. In haar verhaal worden fantasy en realiteit naadloos met elkaar verweven, net als in haar leven wetenschap versus het buitenzintuiglijke beiden kunnen rekenen op een grote fascinatie van haar kant.
Omdat ik op zijn zachtst gezegd nogal idolaat ben van haar werk, was ik dan ook meer dan benieuwd naar het hoe en waarom achter haar schrijven en hoe zij als persoon tegen de dingen aankijkt. Het werd een zeer interessant en mooi gesprek, waar ik met veel plezier op terugkijk.

Ten eerste gefeliciteerd met je boek! Je bent geen onbekende in schrijfland, maar toch heeft deze even op zich laten wachten door het bekende writersblock. Waar kwam deze vandaan?
Het was niet zozeer een writersblock, als wel een uitgeefmoeheid. Mijn toenmalige uitgeverij was geen goede match voor mij. Het contract rammelde, beloftes werden verbroken en veranderd, marketing en distributie gebeurde hoofdzakelijk door de auteur en weinig tot niets door de uitgeverij en de redactie van het boek gebeurde amper. Ik werd er moe van en dus besloot ik me terug te trekken uit die wereld. Je wil graag dat lezers je boeken kunnen lezen, maar als je daar meer tijd in moet steken dan in het schrijven zelf, en de uitgeverij weinig doet, dan word je daar gefrustreerd van. Ik dacht: wat heeft het allemaal voor nut? Bijgevolg had ik nog weinig zin om te schrijven.  Ik had dus wel ideeën, maar de goesting ontbrak me. Maar het begon na een poosje toch weer te kriebelen, dus ben ik maar voor mezelf gaan schrijven, zonder de intentie het boek op de markt te brengen.

En toen was daar Hamley Books. Dat moet voor jou gevoeld hebben als de hoofdprijs! Hoe kwam je bij hen terecht?
Ik had op mijn facebookpagina gepost dat vier uitgeverijen geïnteresseerd waren in mijn manuscript (puur voor de lol had ik het manuscript toch naar enkele gestuurd). Bij geen van die uitgeverijen wilde ik echter terecht; ze werkten een beetje op dezelfde manier als mijn vorige uitgeverij.  En toen kreeg ik ’s morgens een bericht van Sandra van uitgeverij Hamley Books of ik het manuscript ook naar hen wilde toesturen. Diezelfde namiddag kreeg ik al antwoord: ze wilden heel graag het boek uitbrengen. Ik had intussen Hamley Books gegoogeld en ze kwamen ontzettend gedreven en professioneel over. Het contract was uitmuntend en de gesprekken met hen gaven me gelijk een warm familiegevoel. Mijn intuïtie zei: zij zijn het! En mijn intuïtie kreeg gelijk: de samenwerking, de hulp, de professionele aanpak: ze doen alles tot in de puntjes goed en ze zijn echt met hun auteurs begaan. Door hen geloof ik weer in de traditionele uitgeverswereld.

Wat ontzettend fijn! Het verhaal is een prequel op de eerder uitgegeven Fantasiejagers reeks, die zich gedeeltelijk afspeelt in de droomwereld, maar toch is dit verhaal weer geheel anders. Waar komt jouw fascinatie voor dromen vandaan?
Goh, dat heb ik al van toen ik negen jaar was, toen had ik al dromenschriftjes waarin ik al mijn dromen noteerde. Het is toch bijzonder dat je iedere nacht een heel andere wereld binnenstapt. Een wereld die veel gelijkenissen heeft met de dagwereld, maar ook weer heel anders is. Alles kan er, alles bestaat er, niks is onmogelijk. Voor mij is dat een eindeloze bron van inspiratie waar ik veel kanten mee op kan. Dromen is als het kijken naar een film of het lezen van een boek, maar er dan wel zelf de hoofdrol in spelen. Ik wou dat we meer dan 25% van de nacht droomden; het is mij nog veel te weinig. 😉

Is dat ook de reden dat je uiteindelijk slaapanalist bent geworden?
Ja, inderdaad. Ik volgde de opleiding bachelor in de psychologie en moest een stageplaats uitzoeken. Bij ‘toeval’ (toeval bestaat niet ;-)) zag ik in een magazine een artikel over een slaapcentrum. Ik wist niet eens dat die bestonden! We spreken hier natuurlijk wel van begin jaren negentig ;-). Ik wist niets af van de wetenschappelijke kant van de slaap (daar leerde je niet over in de opleiding psychologie), maar ik wist: daar wil ik mijn stage doen! Hoewel nooit eerder iemand van mijn opleiding in een slaapcentrum stage had gedaan, mocht het toch gelukkig doorgaan (in het UZ Edegem). Ik leerde ter plekke hoe polysomnografieën uitgelezen moesten worden en van toen af aan was ik helemaal gepassioneerd door onze nachtelijke activiteiten, niet alleen meer door het droomdeel, maar door alle slaapstadia en slaapproblemen.

Wat vind jij het meest bijzonder aan dit fenomeen?
Dat het lichaam en de geest ingenieus zijn, zelfs tijdens de slaap. Wanneer we dromen zijn onze spieren verlamd, zodat we niet kunnen uitvoeren wat we aan het dromen zijn. Er is daar echter een uitzondering op, namelijk REM Sleep Behavior Disorder. Bij mensen die deze aandoening hebben verlammen de spieren niet. Bijgevolg: ze schoppen, slaan, staan op; ze voeren tijdens de droom, zonder wakker worden dus, uit wat ze aan het dromen zijn. Dat is niet hetzelfde als slaapwandelen, want dit gebeurt in de diepe slaap. Eigenlijk vind ik alle parasomnieën uitermate boeiend. Parasomnieën zijn ongewenste verschijnselen die door de slaap worden uitgelokt of versterkt, zoals praten, slaapparalyse, pavor nocturnus, tandenknarsen, etc. Aan dromen vind ik bijzonder dat je er (meestal) geen vat op hebt. Je wordt meegesleurd in het gebeuren, zonder controle en bewustzijn. Iedere nacht nieuwe avonturen en dat zonder dat het je een cent kost!

Zoals gezegd speelt deze droomwereld een grote rol in je boek. Hoe kwam jij op het idee van een bestaande wereld?
Op een ochtend in 2003. Ik werd wakker met het idee, het drong zich met kracht aan me op. Ik ben dan ook vroeg opgestaan en zette de grote lijnen van de droomwereld op papier. Hoe ziet die wereld er uit, wat kan er, wat leeft daar? Het vloeide uit mijn pen en ik ben er uren mee bezig geweest. Het grappige is dat jaren later, na het verschijnen van het eerste deel uit De Fantasiejagers serie (ergens in 2008, geloof ik) vertelde een collega uit het slaapcentrum dat ze naar een congres over dromen was geweest. Daar opperde iemand dat de droomwereld misschien wel helemaal niet zo fictief is als we denken en misschien wel bestaat in een alternatieve dimensie. Ik viel bijna om! Stel je voor! Daar ging mijn boekenreeks namelijk over en dan werd het gemeld op een congres! Ik denk dat ik zo graag wenste dat het een wereld zou zijn waar je ook overdag naartoe zou kunnen gaan, dat ik er dan maar over ben beginnen schrijven. 😉

Wat bijzonder! Denk jij ook dat het echt zo is?
Ik hoop het ten zeerste! Ik ben altijd duaal geweest wat betreft de niet fysieke wereld, paranormale verschijnselen en dergelijke. Enerzijds sta ik er open voor en denk ik: je weet maar nooit, we hebben misschien nog niet de tools om ze te bewijzen en waar er rook is, is er vuur. Anderzijds is er mijn rationele kant, blijf ik er nuchter onder en met beide voeten op de grond. Mijn hart hoopt dus van wel, in mijn hoofd echter zegt het duiveltje dat het nonsens is. Ik word soms gek van mijn eigen twijfels LOL. Maar diep in mijn hart… ja!

Grappig, want ik had al in mijn hoofd dat ik je daar beslist een vraag over wilde stellen. Veel mensen geloven dat wetenschap en het niet zintuiglijke elkaar bijten. Jij bent iemand met een grote interesse in beide kanten. Mijn vraag was eigenlijk hoe jij dat combineert, maar dat is dus een strijd, haha. Dat brengt mij wel op de volgende vraag: misschien zonder dat je het zelf weet schrijf jij fantasy zo realistisch op dat de lezer wellicht denkt ‘verrek, als je het zo bekijkt kan het gewoon waar zijn’. Heb je dat bewust gedaan of komt dat onbewust door deze twee kanten in jou?
Goh moeilijke. Ik geloof oprecht dat als de droomwereld een werkelijk bestaande plaats is, dat hij er dan uitziet zoals ik hem beschreven heb. Steek het maar op mijn intuïtie LOL (of op de muze die me die nacht in 2003 bezocht heeft). Ik denk dat mijn onderbewustzijn mij gestuurd heeft in het beschrijven van de droomwereld, maar mijn rationele kant dacht bij alles: als die wereld bestaat, dan zal het zo zijn, het klopt allemaal. Dus ja, ik heb bewust gekozen om er logica in te stoppen, zodat de lezer het gevoel krijgt dat het waar kan zijn. In het geval van de droomwereld beschrijven waren dus mijn beide helften het voor één keer eens: ratio en emo in volkomen harmonie LOL.

Dat moet toch heel fijn zijn ;-). De Fantasiejagers was gebaseerd op volwassenen, Als doden dromen is een YA. Vanwaar deze switch?
John Vermeulen, mijn mentor, zei altijd dat mijn schrijfstijl beter bij YA paste. En ook het verhaal leende zich daartoe, volgens hem. Maar ik vertikte het toen, mijn koppige ik dacht dat voor volwassenen schrijven serieuzer genomen werd. Onzin uiteraard. En bovendien vond ik dat er seks in het verhaal moest zitten, om de vrije geest van de bewoners van de droomwereld en het verschil met onze wereld te benadrukken. Ook dat vind ik nu natuurlijk onzin. Maar ah, een mens verandert al eens, gelukkig. 😉 En John had gelijk, dat zie ik nu ook wel in. Gelukkig nog niet te laat. 🙂

Het past je zeker goed! Je bent ook een groot fan van sterke vrouwen. Zie je daar een stukje van jezelf in terug?
Dat hoop ik. 🙂 Mijn vader drukte me vaak op het hart dat ik altijd onafhankelijk moest kunnen zijn (hoewel hij zelf mijn moeder het liefst als huisvrouw had). Hij stimuleerde me om mijn dromen na te jagen, alles te doen wat ik wilde doen en me door niemand te laten tegenhouden. Misschien juist omdat mijn moeder afhankelijk van hem was, wilde ik dat ten alle koste voor mezelf vermijden. Ik heb me nooit door mijn angsten of door de meningen van anderen laten tegenhouden. Ik deed aan gevechtssport, parachutespringen, bungeejumpen, volgde mijn hart in alles wat ik deed en doe. Als ik mijn man moet geloven, heb ik een sterke wil en laat ik me niet gauw ontmoedigen. Ik heb ook veel bewondering voor sterke en intelligente vrouwen uit de geschiedenis (en uit het heden), zoals Rosa Parks, Emmeline Pankhurst, Ada Lovelace, Marie Stopes, Eleanor Rathbone, Hedy Lamarr en zoveel anderen. Groot respect en dankbaarheid voor deze sterke vrouwen die door hun acties en volharding ons leven nu mooier gemaakt hebben.

Kan jij je indenken dat je hoofdpersonage ooit geheel anders is?
Als het hoofdpersonage een vrouw is, dan denk ik het niet LOL. Op dat vlak ben ik een echte leeuwin, ik neem het altijd voor mijn sisters op. Trouwens, April, het hoofdpersonage uit de Dodenreeks, is in feite niet zo sterk. Toch niet in vergelijking met Kate De Lille uit de Fantasiejagersreeks en Manon Maxim uit ‘Anders’. April is in vergelijking met hen een softie; ze wordt gedwongen in een heldenrol en kan niet anders dan in actie schieten, maar ze wil dit eigenlijk helemaal niet. Ze kan niet vechten of met wapens omgaan. Het liefst zit ze op de bank met een stripverhaal, ze is soms grof, ze wentelt zichzelf graag in zelfmedelijden en drinkt graag een glaasje. Maar goed, ze is uiteraard sterk op haar manier. 😉

Dat zeer zeker! Hoe was het voor jou om je in April te verplaatsen?
Makkelijker, want ik heb meer met haar gemeen? Haha, nee, hoewel er natuurlijk in elk hoofdpersonage wat van jezelf zit. Het was anders, dat zeker. Eigenlijk leuker, omdat ze allesbehalve perfect is en ook een duistere kant heeft.

Daar komt ook weer de dualiteit om de hoek. Speel jij daar zo graag mee?
Eigenlijk wel, misschien omdat ik een weegschaal ben, haha. Maar ik ben zelf ook zo: een kluizenaar die graag op reis gaat, een einzelgänger die graag haar vrienden rond haar heeft, het liefst alleen, maar ik vind het niet erg om op een podium voor een volle zaal te staan (voor mijn werk voor de culturele non-profit organisatie), soms heel erg lui en soms heel erg actief, enerzijds heel begripvol, maar soms ook heel streng. Ik ben dus nogal wankelbaar, sla over naar wit en dan weer naar zwart LOL. Maar zo zitten natuurlijk veel mensen in elkaar. Dus ja, om daarmee te spelen in een personage is leuk; ik mag April daarom ook meer dan de meer perfecte Kate.

Wat mij betreft is ze zeker een personage om je heerlijk mee uit te leven. Over uitleven gesproken: de titel is natuurlijk waanzinnig pakkend. Hoe is deze tot stand gekomen?
Dat was een team effort van de Hamley Books auteurs. We hebben een groepsapp waar we zowel professioneel raad aan elkaar vragen als gewoon vriendschappelijke feitjes in uitwisselen. Ik vroeg om suggesties voor de titel (ben daar zelf niet zo goed in) en na het geven van de korte inhoud over het verhaal, en het heen en weer sparren met titels, kwamen we op deze uit. Ook omdat hij zo mooi door te trekken is naar de volgende delen. Trouwens, en jij bent de eerste die dit officieel weet: boek 2 heeft een andere titel gekregen, niet ‘Als doden fluisteren’ maar ‘Als doden spreken’.

Wat leuk! Mooie titel ook! Nu ben ik helemaal benieuwd ;-). Over de dood gesproken, en de twee kanten in jou: hoe denk jij hierover?
Ik denk dat we verder leven na de dood, maar dan volgens de wetenschappelijke visie. Onze moleculen gaan niet verloren, dat doen ze nooit, ze gaan alleen over in andere dingen: planten, dieren, mensen… Dus in zekere zin blijf je – door je moleculen – verder leven, voor altijd.
Of onze geest ook verder leeft? Daar komt weer mijn twijfel bij kijken: misschien wel, misschien niet. Ik geloof graag dat als ik over mijn vader droom (die overleden is), dat hij me dan via mijn dromen een bezoekje brengt, omdat het op een andere manier niet meer mogelijk is. Dus hier heb je het weer. Mijn ratio zegt: alleen onze moleculen leven nog verder, mijn emo zegt: misschien leeft onze geest ook nog verder.

Bijzonder hoe dat werkt bij jou. Ik weet toevallig dat jij een enorme voorliefde voor kerkhoven hebt. Wat komt dat vandaan?
Hmm, beetje gênant. Als puber woonde ik in een buurt met veel kinderen. We vonden het spannend om ’s nachts af te spreken en naar het kerkhof te sluipen. Daar kletsten we wat, liggend op de graven, en ja, daar werden ook de eerste zoenen uitgewisseld. Maar nog steeds vind ik kerkhoven een serene plek met vaak mooie, artistieke grafstenen en mausolea, en wandel ik er graag rond, het liefst ’s nachts. Ik heb altijd al met één voet in de duistere wereld gestaan, hoewel ik een optimistisch en vrolijk persoon ben. Als kind schreef ik gedichten over de dood, als puber vond ik het fascinerend om geesten op te roepen en horrorfilms te kijken en ik kijk graag naar documentaires over de donkere kant van de mensheid: seriemoordenaars en zo. Dark fantasy vind ik dan ook vaak leuk om te lezen.

Het komt al zijdelings voor in je verhalen, maar ben je ooit van plan daar een geheel manuscript over te schrijven?
Een dark fantasy schrijven? Misschien wel, ja. Als het juiste idee komt aanwaaien. 😉 Een verhaal zoals ‘Dracula’ van Bram Stoker of ‘Frankenstein’ van Mary Shelley of de boeken van Anne Rice. Dat lijkt me geweldig, maar moeilijk, zeg maar, bijna onmogelijk, te evenaren. Maar misschien ben ik te optimistisch en gebruik ik te graag humor in mijn verhalen om een dark fantasy te schrijven. We zullen zien, de toekomst zal het uitwijzen. 😉

Enne, wat kunnen wij nog meer van jou verwachten in de toekomst?
Als alles loopt zoals gepland, dan zou boek twee uit de Dodenreeks in februari 2021 moeten verschijnen, daarna een jeugdboek met een griezelig kantje in mei 2021: ‘Het hotel op de rots’, boek 3 uit de Dodenreeks ‘Als doden slapen’ in november 2021 en in 2022 staat een jeugdboek gepland dat ik samen met Sandra J. Paul heb geschreven: ‘De slaapstad’.

Laatste vraag: wat is jouw ultieme droom op schrijfgebied?
Dat ik, zolang mijn handen me toelaten te schrijven, lezers mag blijven bekoren met verhalen. Een verfilming mag ook best, mijn personages en werelden tot leven zien komen, zou magisch zijn. Maar ik ben inmiddels nuchter genoeg om te weten dat dat een utopie is. Echter, dromen kan geen kwaad, hé. 😉

Magische verhalen

Als doden dromen

Bepaalde auteurs weten een diepe indruk te maken op hun lezers. Veel mensen kennen dat ene (of twee) boek(en) dat ze als kind lazen en dat ze nooit vergeten zijn, omdat de gecreëerde wereld je heeft meegevoerd en zich in je geworteld heeft. Moeiteloos roep je het gevoel op dat je tijdens het lezen had, zie je de ontstane beelden weer voor je en ben je weer even daar, in die wereld waar je geen genoeg van kon krijgen.
Als volwassene raken boeken ons ook, maar bijna nooit meer zo diep als toen. Bij mij kwam daar in eerste instantie verandering in door Stephen King, alhoewel ik nog een kind was toen ik hem ontdekte. Maar ik was in de twintig toen ik Mel Hartman aan dat minuscule lijstje toe kon voegen. Haar schrijven raakte iets, haar stijl nam mij mee en ik werd halsoverkop verliefd op het universum dat zij geschapen had in haar verhalen.
Toen zij dan ook aankondigde dat ze haar pen weer had opgepakt, na een schrijfpauze, was mijn vreugde meer dan groot! Langzaam maar zeker kwam de dag dichterbij dat ik weer kon genieten van haar nieuwste boek: Als doden dromen. Niet alleen is het een prequel op de Fantasiejagers, een serie waar ik geen genoeg van kon krijgen, maar tevens is het weer een geheel ander verhaal, opzichzelfstaand en als kers op de taart een Young Adult. Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Zou het Mel weer lukken?

Daar kan ik volmondig ja op zeggen! Wederom weet zij de lezer voor zich te winnen en mee te voeren naar letterlijk een droomwereld: Terr.
In deze urban fantasy maak je kennis met April. Anders dan in de meeste YA is zij heerlijk ongenuanceerd, niet bepaald vrolijk te krijgen en je zou door deze combinatie ook denken niet al te sympathiek, maar het tegendeel is waar. Met het hart op de tong, impulsief en bij vlagen sarcastisch is zij diep van binnen juist een behoorlijk gevoelsmens. Of, nou ja, half ripper en half sirene, maar dat is een kleinigheidje. Wat ook een beetje tegenzit is dat zij met haar stem de doden (tijdelijk) tot leven kan wekken. En dat gebeurt dus per ongeluk. Want ja, ook zij maakt wel eens een foutje.
Al snel had zij gehoopt dat het nooit was gebeurd, want deze ondoordachte actie zet een reeks gebeurtenissen in gang waar April zonder pardon in meegesleept wordt.
April leeft en woont op Aarde en de dode heeft een klein en simpel verzoek voor haar: haar horloge naar haar broer op Terr brengen. Over het algemeen is zij de beroerdste niet, dus voldoet zij aan dit verzoek. Hup, door de dimensie scheur en snel weer terug naar haar geliefden. Maar het loopt héél anders. Ze ontdekt dat Terr in groot gevaar verkeert en ze moet alles op alles zetten om haar wereld te redden van zijn ondergang. Zowel op Terr als op Aarde lopen de wezens groot gevaar. Met enkele aanknopingspunten, maar vooral veel vraagtekens, gaat zij op zoek naar de ware toedracht met gevaar voor eigen leven.

Enerzijds spat de fantasy van de pagina’s af. De meest bizarre wezens passeren de revue, en daar komt de kracht van Mel om de hoek kijken. Met haar nuchtere omschrijving, bijna terloops, is het nog geloofwaardig ook. Door haar verhaal zou zelfs de meest nuchtere persoon bijna schoorvoetend toegeven dat ze best eens zouden kunnen bestaan. Mel weet namelijk als geen ander een andere dimensie neer te zetten en deze met logica en bijzonder goede verklaringen te verweven met onze wereld. Ik denk dat dat dan ook precies de reden is dat zij mij zo weet te raken. Met haar moeiteloze en vlotte schrijfstijl is zij wat mij betreft de koningin op het gebied van een wereld neerzetten op papier.

Naast deze factoren klopt alles. De setting, de uiteenlopende en goed uitgedachte personages en natuurlijk het verhaal zelf. Want dat staat als een huis. Ik jubel daarom vrolijk verder dat Mel ons trakteert op een nieuwe en tevens oude bekende wereld en met verve en overduidelijk een schrijvers hart haar personages weer een stem en vorm geeft en de droomwereld tot leven brengt. Want dat dromen hè? Dat zal na het lezen van dit verhaal een geheel andere dimensie krijgen. Je bent gewaarschuwd ;-).

Magische verhalen

Liefde van A tot Z

Fenomenaal! Dat is het eerste woord dat in mij opkomt na het lezen van Liefde van A tot Z. Niet alleen is deze young adult zeer actueel, het laat ook tot in de puntjes zien hoe de maatschappij, en dus mensen, zich tot elkaar verhouden. Zayneb, een bijzonder mooi meisje, zit middenin het proces om te ontdekken wie zij is en vooral hoe zij in elkaar steekt. Als enige moslim in haar klas, vecht zij dagelijks tegen vooroordelen, discriminatie en ronduit racisme jegens haar. Een goed en pijnlijk voorbeeld is als zij in het vliegtuig zit. De dame naast haar is meteen fel en afwijzend. Dat gaat uiteindelijk zelfs zo ver, dat de vrouw weigert nog langer naast haar te zitten en als beloning plaats mag nemen in de eerste klas.
Wat Zayneb deed? Schrijven in haar dagboek en dat vond de vrouw zéér verdacht.
Terwijl de tranen van machteloosheid en verdriet om dit onrecht stilletjes over haar wangen glijden, kijkt zij naar een blond en blank meisje dat zorgeloos in het andere gangpad zit. Hoe zou het zijn om niet veroordeelt te worden op basis van je uiterlijk en genetische afkomst? Als zelfs zoiets simpels als je jas geen aanleiding geeft tot een misplaatste overtuiging over hoe jij bent?
Zayneb heeft dan ook veel woede in zich, want dit is geen opzichzelfstaande gebeurtenis. Het overkomt haar 24/7, waar zij ook is. De auteur heeft dit gegeven rauw en nietsontziend verwerkt in het verhaal en ondertussen legt zij, puur door de situaties en gedachten van Zayneb te verwerken in het geheel, uit hoe het is om op te groeien als jonge vrouw in een maatschappij waarin de onwetendheid hoogtij viert.

Volstrekt briljant omdat dit verhaal tevens over Adam gaat. Op jonge leeftijd verloor hij zijn moeder aan de gevolgen van MS. Het gezin waar hij deel van uitmaakt probeert nog dagelijks te dealen met het verdriet en verlies. Als hij dezelfde diagnose krijgt als zijn moeder, besluit hij het voor zich te houden, om zijn vader en zusje te sparen. Zijn gevecht met de machteloosheid, de angst en onzekerheid zijn weergaloos en intens. Ze zijn zo subliem beschreven, het getuigt van zo waanzinnig veel inlevingsvermogen van de auteur, dat je bij vlagen omver geblazen wordt door de pure emoties die het oproept. Zayneb weet dat op haar beurt ook op te roepen, waardoor het verhaal regelrecht tot je ziel spreekt. Zelden heb ik zo’n rakend verhaal gelezen, en het bijzondere is dat het absoluut geen ‘zielig’ verhaal is. Juist door een perfecte balans tussen humor, relativeringsvermogen en menselijkheid in zijn zuiverste vorm, is een ware pageturner ontstaan.

Uiteraard kruizen de wegen van Zayneb en Adam zich. Ze voelen zich per direct tot elkaar aangetrokken en niet op een lustige manier. Sterker nog, ze zien de ander echt. Maar toch weten zij weinig tot niets van elkaar. Hun levens raken echter steeds meer met elkaar vervlochten. Door hun eigen verhaal en hun verhaal samen, leer je hen steeds beter kennen en groei je als het ware met ze mee.
Enerzijds is Liefde van A tot Z een verhaal over de zoektocht naar je eigen identiteit en je plaats in deze maatschappij. Anderzijds is het een ode aan de liefde, in al zijn vormen.
Wat voor verhaal je ook zoekt, deze ya heeft het allemaal. Ik ben er stil van, want een verhaal zo mooi en dat zo pijnlijk de wonden van deze tijdsgeest laat zien, moet absoluut gelezen worden. Wat mij betreft staan Adam en Zayneb symbool voor alle mensen in deze huidige tijd die op wat voor manier dan ook vechten tegen onrechtvaardigheid en machteloosheid. En vooral hoe sterk en beslist dapper zij zich daartegen wapenen, met de liefde aan hun zijde. Want de liefde is en blijft het machtigste wapen dat er is en dit boek verdient dan ook zonder meer de liefde van de lezer.

Magische verhalen

Het hart van de adelaar

Het is geen geheim dat ik zwaar fan ben van Luna van Roosen en ik haar boeken, toen zij debuteerde, met kop en schouders boven andere verhalen uit vond steken. Mijn enthousiasme was bijzonder groot, ik stond werkelijk versteld van haar talent.
Maar ze heeft gezelschap gekregen op de top! Het debuut van Emmelie Arents, Het hart van de adelaar, is weliswaar een heel ander verhaal, maar heeft exact hetzelfde effect op mij. Want wat een verhaal! Het heeft echt alles wat ik zoek in een goede fantasy. Meeslepend, prachtige symboliek, een fantastisch hoofdpersonage, magie, een goede verhaallijn, spanning en elementen waarvan het hart van fantasy liefhebbers sneller gaat kloppen.
Toen ik eenmaal begon werd ik per direct in de door haar geschapen wereld gezogen om er pas weer uit te komen toen ik de laatste bladzijde omsloeg. Want wegleggen? Dat is onmogelijk. Zelfs mijn zeer geliefde koffie was koud geworden, ik was hem straal vergeten.

Over het verhaal zelf: Joana wordt beschuldigd van het uitspreken van een hartbezwering over haar verloofde. Deze vorm van magie is ten strengste verboden door de koning. Het verhaal opent dan ook meteen met een knaller: Joana in haar cel, luisterend hoe haar verloofde gemarteld wordt. Hierdoor ontstaat meteen nieuwsgierigheid, want wat is er gebeurd voorafgaand aan deze opsluiting en uiteindelijke executie?
De koning heeft echter andere plannen dan Joana haar hoofd op het hakblok. Een groepering, de Adelaars, rebelleert tegen zijn regime en daarbij schuwen zij niets. Onder hen zitten meerdere bezweerders waardoor de koning zijn eigen leger bezweerders aan het samenstellen is. Joana wordt opgeleid om de Adelaars tegen te houden, maar daardoor komt haar eigen gevoel en motivatie in de knel. Door gebeurtenissen in het verleden gaat haar trouw eerder uit naar de rebellen. Het is dan ook een constante strijd in haar haarzelf aan wie ze trouw moet zijn, zonder zichzelf te verliezen.

De kracht van Emmelie is haar enorme enthousiasme en vermogen tot doordachte verhalen in elkaar te zetten. De passie voor fantasy én uiteraard dit verhaal spat van de pagina’s af. Geen moment doet het onrealistisch aan. Het is duidelijk dat de auteur over alle facetten heeft nagedacht en over de gave van het vertellen beschikt. De opbouw is gedoseerd en de spanning wordt steeds een beetje meer opgevoerd. Bepaalde gebeurtenissen zie je beslist aankomen, bij andere zet ze je eerst op het verkeerde been.
Wat wel opvalt is dat dit verhaal met gemak uit meerdere delen had kunnen bestaan. Toch is het goed dat ze dit niet gedaan heeft. Want ondanks af en toe grote sprongen in de tijd, is het geheel zeer goed uitgewerkt, zijn de karakters weergaloos uitgediept en gaat het geenszins te snel of afgeraffeld. Integendeel. Door deze sprongen is de vaart hoog en is het wel zo fijn dat je na het lezen van de plot niet hoeft te piekeren hoe dit ooit af gaat lopen. Maar dat de auteur het in zich heeft om meerdere delen van een verhaal te schrijven, is absoluut een ding dat zeker is.

Al met al is Het hart van de adelaar een debuut dat wat mij betreft meteen naar de top mag. Als dit nog maar het begin is, is het mij duidelijk dat Emmelie, als zij nog verder groeit als auteur, nooit meer moet stoppen met schrijven. Haar vertelwijze laat duidelijk zien dat zij hiervoor in de wieg is gelegd. En dat ze wat te vertellen heeft is een ding dat zeker is! Haar schrijfstijl voert je mee en leest zo dusdanig prettig dat de wereld om je heen vervaagt. Filmisch wil ik het niet noemen, al komt dat wel het meest in de buurt. Het is namelijk veel meer dan dat. Haar woorden zijn bijna magisch van zichzelf en ze zijn dan ook betoverend mooi verstrengeld tot dit prachtige debuut en avontuur. Een absolute aanrader!

Magische verhalen

Sluit alle deuren

Vaak lees ik mindere recensies en reacties op Riley Sager, maar zelf ben ik fan vanaf het eerste boek: De laatste meisjes. Wat het is dat mij zo intrigeert durf ik je niet te vertellen. Of het nou de pakkende schrijfstijl, de innemende hoofdpersonages of de opbouw is; feit is dat Sager mij altijd per direct weet te overtuigen en in te pakken.
Met Sluit alle deuren komt daar een schepje bovenop. Het mysterie spat van de pagina’s af en hoe! Maar voor ik daar verder over vertel, eerst weer even terug naar het begin.
Toen ik begon te lezen had ik nog geen idee wat ik kon verwachten, al wekte de flaptekst meteen mijn interesse. Het leek mij een kruising tussen een thriller en door de kreet die op de cover prijkt (‘maak plaats Rosemary’s baby!’) tevens een verhaal met een lichtelijk bovennatuurlijk tintje. Vooral wat dat laatste betreft kwam ik niet bedrogen uit, en laat dat nou juist he-le-maal mijn soort boeken zijn. Al snel vergat ik dan ook de wereld om mij heen en verdween samen met Jules in de perikelen van het beroemde Bartholomew in Manhattan.

Jules, een bijzonder leuk hoofdpersonage, weet je meteen voor zich te winnen. Ondanks haar situatie (baan en vriend op dezelfde dag kwijt) en terugblikken naar een duister verleden, merk je meteen dat je te maken hebt met een sterke vrouw die er alles aan doet om haar hoofd boven water te houden. Dakloos en blut ontdekt zij een advertentie waarin gevraagd wordt om tegen een vergoeding op een appartement te passen. Tot haar verbijstering blijkt het om het meest prestigieuze en mysterieuze complex van New York te gaan: het Bartholomew. Dit beroemde gebouw is de ultieme droom, alleen de rijksten wonen hier, al weet niemand wie precies, want de bewoners hechten zeer aan hun privacy. Jules kan het dan ook niet bevatten: als baan in een appartement wonen en nog flink betaald krijgen ook. Een droom komt uit. Dat de regels wat vreemd zijn, neemt zij op de koop toe. Geen bezoek, elke nacht moet doorgebracht worden in de woning en ze mag met niemand erover praten.
Natuurlijk vindt zij het wat vreemd, maar met het vooruitzicht op deze ultieme droom oplossing weet zij dit alles te vergoelijken.
Dat een andere oppasser, Ingrid, haar waarschuwt en doodsbang lijkt te zijn, lijkt haar dan ook onzin. Tot Ingrid verdwijnt en niet de eerste oppasser blijkt te zijn die dit overkomt…

Het Bartholomew is de perfecte setting. Een gotisch gebouw, behang dat lijkt te bestaan uit schreeuwende gezichten en vreemde geluiden in de nacht. In het begin heb je, net als Jules, overal een logische verklaring voor, tot zij in het verleden van het gebouw duikt. Wat ze ontdekt zou niet misstaan in settings als American Horror Story en geeft het verhaal dan ook net even dat beetje meer. Tel dit vleugje op bij de mysterieuze verdwijning van Ingrid, het bizarre gedrag van een aantal bewoners en de vreemde regels en al snel grijpt Sluit alle deuren je bij de strot.
Toegegeven: een aantal aspecten zijn voorspelbaar, net zoals in vrijwel elke horror en thriller, maar dat maakt het verhaal beslist niet minder spannend. Juist omdat Jules je als lezer verovert, móét je weten wat het ware geheim is van het Bartholomew, de bewoners en de verdwijningen. Vooral omdat ze al snel zo verstrikt raakt, en haar eigen veiligheid op het spel komt te staan, is het geheel een opbouw om u te zeggen. En laat het nou ook nog eens perfect gedoseerd zijn. Omdat je door de ogen van Jules het verhaal meemaakt, krijg je constant kleine brokjes informatie gevoerd, afgewisseld met steeds meer duidelijkheid over zowel haar heden als verleden. Want dat het laatste haar gevormd heeft en vooral het hoe, is de ultieme aanvulling die net even dat stukje meer veelzijdigheid geeft aan deze thriller. Als je dat optelt bij alle eerder genoemde aspecten, is het dan ook geen wonder dat je geen dertien in een dozijn thriller moet verwachten. Integendeel zelfs. Sager geeft zich volledig en weet alle draadjes en puzzelstukjes zo te verweven dat er een weergaloos plot is ontstaan dat alles behalve teleurstellend, afgeraffeld of een desillusie is.

Wegleggen is dus geen optie. Lees dit verhaal op een tijdstip dat je niets meer hoeft te doen, want voor je het weet heeft het Bartholomew je in zijn klauwen. Voor Jules is ontsnappen niet mogelijk, maar voor de lezer evenmin. Al met al is Sluit alle deuren wederom een thriller van formaat van een in mijn ogen fenomenale en begaafde auteur.

Magische verhalen

Disconnect

Disconnect is een bijzonder vermakelijke jeugdthriller die meerdere lagen bevat.
Tess, het hoofdpersonage, krijgt een op het eerste oog interessante (en op mysterieuze wijze!) vraag voorgelegd: zou jij zonder je smartphone kunnen leven?
Natuurlijk, is haar eerste impuls, tot ze bemerkt dat ze zich sinds die vraag bewust is van haar gedrag. Toch steeds even snel social media checken, appen en dus vooral verbonden zijn met alles en iedereen. Ook gaat zij voor het eerst goed kijken welke informatie overload er nou eigenlijk bij haar binnen komt. Dat blijkt stiekem uit een heleboel onzin te bestaan waar ze geen enkele interesse in heeft.
Het idee om zonder smartphone te leven klinkt steeds aantrekkelijker.
Wat het gegeven dat de auteur hier gebruikt aantrekkelijk maakt, naast razend interessant, is de spanning die zij er tevens bij opbouwt. Want het zou natuurlijk geen jeugdthriller zijn als er een flink addertje onder het gras zit.

Een ander belangrijk thema van het verhaal is je eigen identiteit ontdekken. Tess, die zich behoorlijk eenzaam voelt sinds haar beste en enige vriendin naar de andere kant van het land is verhuisd, wordt behoorlijk aangetrokken door het idee om weer ergens bij te horen. Disconnect lijkt de ultieme oplossing. Een groep leeftijdsgenoten vol idealen en gedachten over een betere wereld. Een club/genootschap voor het leven waar zij voor geselecteerd is, zonder dat ze weet waarom. Want jij vindt Disconnect niet, zij vinden jou.
Tess besluit dan ook, zonder echt dieper erover na te denken, om zich aan te sluiten. Een keuze met desastreuze gevolgen…

De auteur heeft een goed doordacht verhaal neergezet dat zorgt voor de nodige uurtjes leesplezier. Zozeer zelfs, dat ik het niet weg kon leggen en binnen één dag uit had. Tess sleept je mee in haar wereld, maakt je deelgenoot van haar gedachten en gevoelens, en is innemend en sympathiek.
Tijdens het lezen krijg je soms flink de neiging om haar wakker te schudden, al schuilt er ook herkenbaarheid in haar acties. Ze handelt vanuit haar gevoel en dat maakt haar puur. Haar onzekerheid wordt afgewisseld met een flinke dosis lef, wat een goed tegenwicht biedt en haar en het verhaal perfect in balans houdt.
Tel daar de oplopende spanning bij op, die op de juiste wijze gedoseerd is, waardoor Disconnect geen moment inzakt of te veel wordt. Ook hierin zit de ultieme balans, wat zorgt dat het verhaal geloofwaardig en realistisch aandoet en bij vlagen zelfs filmisch.

Natuurlijk ontbreekt de liefde niet in dit verhaal en ook dat is perfect neergezet. Afgewisseld met actie en dagelijkse beslommeringen, is dit thema dan ook een aanvulling en zorgt voor net dat beetje extra spanning en ontwikkeling in de opbouw naar de plot.
De plot zelf sluit overigens met een flinke knal, waarin alles samenkomt en met recht een sublieme afsluiting te noemen is.
Al met al is Disconnect beslist een aanrader voor liefhebbers van dit genre en mag zeker niet ontbreken in je collectie!

Magische verhalen

Dit is ons verhaal

Na 10 blind dates en De regels van het verdwijnen was ik al compleet idolaat van Elston. Niet alleen zijn het twee totaal uiteenlopende verhalen, waarmee ze haar veelzijdigheid als auteur bewezen heeft, maar vooral een heerlijk meeslepende schrijfstijl, meer dan geweldige personages en fantastische verhalen completeren het geheel. Ze weet de lezer vanaf zin één te overtuigen met zo’n stijl en pakkend begin waardoor je meteen weet: dit boek gaat hem worden!
Toen ik op diverse social media kanalen zag dat er een nieuw boek van haar in aantocht was, heb ik dan ook even heel hard gegild. Niet dat ik meteen door had dat het een boek van Elston betrof trouwens, want in eerste instantie zag ik alleen een waanzinnige cover, zo eentje waarvan je hart meteen sneller gaat kloppen. En die titel, pure liefde! Dus toen het uiteindelijk, na verliefd de beschrijving gelezen te hebben, tot mij doordrong dat het ook nog eens door Elston geschreven was, kon mijn dag niet meer stuk.
Had ik al gezegd dat ik fan was?
Met zoveel superlatieven en torenhoge verwachtingen ligt een teleurstelling op de loer, ik was dan ook zéér benieuwd hoe mijn leeservaring zou zijn.

Daar kan ik kort over zijn: ze flikt het hem gewoon weer! Maar voor ik verder ga met bijna geobsedeerde liefdesverklaring, eerst eens even een kleine glimp waar het verhaal over gaat.
Tijdens een ochtend jagen vindt een jongen de dood. Hij is letterlijk uit zijn laarzen geblazen door een geweerschot. De enige andere aanwezigen zijn zijn vrienden; één van hen moet hier dan ook verantwoordelijk voor zijn. Maar in plaats van een intensief onderzoek, willen de gezagvoerders niets liever dan het in de doofpot stoppen. Ze hebben immers hun gehele carrière en status aan de ouders van de jongens te danken.
Kate, die een bijbaantje bij de assistent-officier van justitie heeft, en dus medeverantwoordelijk of er een rechtszaak komt of niet, heeft echter haar eigen geheimen en motieven om dit mysterie op te lossen. Zij wil niets liever dan gerechtigheid. Op eigen initiatief start zij dan ook een zoektocht naar de waarheid, maar dat komt haar duur te staan.

Elston weet dit concept goed uit te werken. Sommige wendingen zie je aankomen, maar het hoe en waarom is een volkomen raadsel. Andere wendingen weten je daarentegen compleet te verrassen, waardoor deze whodunit niet alleen tergend spannend is, maar er ook voor zorgt dat je wordt meegesleept in dit ultieme moordmysterie.
Iedereen lijkt een eigen motief te hebben en niets is wat het lijkt. Elston gebruikt de nodige geheimzinnigheid, waardoor de uiteindelijke antwoorden lang op zich laten wachten. Voor de lezer is dat pure perfectie, want zodoende word je tegen wil en dank geheel meegenomen door Kate en de situaties waarin zij terechtkomt.
Kate zelf weet sowieso de nodige sympathie bij de lezer op te wekken door haar karakter, maar ook door de manier waarop de auteur haar aan de lezer presenteert. Ze weet je te raken en ontroeren, aan het lachen te maken en ze heeft de gave om je plaatsvervangend boos te laten zijn. De auteur heeft ervoor gekozen de andere personages wat meer op de vlakte te houden, waardoor je constant door de ogen van Kate kijkt. Een prima aanpak, want dit geeft het geheel net dat beetje extra mysterie en net dat beetje meer inlevingsvermogen in Kate.

Wat mij betreft heeft Elston bewezen dat wat zij ook schrijft, het meteen tot de absolute top behoort. Na het lezen van dit boek, wat ik echt iedereen aanraad (!), is mijn fan zijn uitgegroeid tot buitenproportionele hoogte. Eigenlijk wil ik dan ook zo weinig mogelijk verklappen, omdat dit zo’n verhaal is dat je blanco in moet gaan. Het is een ervaring die ik elke liefhebber van YA-moordmysteries gun. Bereid je dan ook voor op uit je laarzen geblazen worden! 😉

Magische verhalen

Marieke in Tinderland

Toen ik Marieke begon te volgen op Instagram was ik per direct nieuwsgierig naar haar boek: Marieke in Tinderland. Niet alleen plaatste zij buitengewoon leuke (en herkenbare!) anekdotes, ook haar persoonlijkheid kwam goed naar voren en ik had zo’n vermoeden dat haar verhaal daar ook mee doorspekt zou zijn.
Afgelopen week was het eindelijk zover. Haar boek lag te pronken in mijn postvakje en het leed dat Tinder heet zou door haar ontleed worden. In dit verhaal beschrijft zij namelijk niet alleen haar dates, maar heeft zij de mannen ook nog eens onderverdeeld in twintig archetypen. Bijzonder leerzaam, kan ik vertellen, want met haar openheid en inzichten heeft zij Tinder duidelijk uitgespeeld.
Maar laat ik bij het begin beginnen.

Na een passionele relatie blijkt de man in kwestie een leugenaar en narcist te zijn. Manipulatief ook. Gebroken komt Marieke uit de strijd en tussen de Tinderverhalen door beschrijft zij openhartig hoe zij zich voelt, de soms ronduit destructieve gedachten die zij over zichzelf heeft, welke zijn veroorzaakt door deze traumatische gebeurtenis in haar leven en haar ‘concepten’. Over dat laatste zal ik niet te veel verklappen, maar ik vermoed dat veel mensen hier ook mee te kampen hebben (gehad) en het is dan ook een verademing hoe zij dit alles op papier heeft weten te zetten.
Afijn, Marieke gaat op Tinder, een zoektocht naar die ene leuke man en het geluk. Vol hoop start zij met swipen, chatten en daten. Voor de lezer levert dit de nodige humoristische verhalen op, maar soms ook gewoon ronduit eng en/of verbazingwekkend. En uiteraard wederom herkenbaar.
Om kort te zijn heeft Marieke uiteenlopende mannen leren kennen, welke weer gemakkelijk onder te verdelen zijn in typen, die zij uitvoerig omschrijft en waarover zij de nodige uitleg geeft in de vorm van voorbeelden en hoe ze te herkennen. Zéér handig, vooral als je net op Tinder gaat. Je pakt gewoon even dit boek erbij en zoekt even op met welk type je te maken hebt. Weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Dat scheelt teleurstelling of verkeerde verwachtingen.

Toch is dit niet de kracht van het boek, ondanks dat iedereen die ooit op Tinder heeft gezeten haar verhalen volmondig kan beamen. De kracht schuilt hem in haar kwetsbare opstelling, de enorme eerlijkheid waarmee zij zichzelf omschrijft en haar houding ten opzichte van de wereld en andere mensen. Met haar vlotte pen weet zij de lezer zonder moeite aan zich te binden omdat ze nergens omheen draait. Ze schrijft gewoon ronduit op wat ze voelt en denkt, zonder een moment kwetsend te zijn of belerend. Integendeel, haar warme en open persoonlijkheid spat, zoals ik al verwachtte, van elke letter af. En dat maakt dat het lezen voelt als een warm bad.

Ben jij op zoek naar liefde? Zit je op Tinder of heb je er ooit een account gehad? Dan is dit verhaal een feest van herkenning. Of ben je gewoonweg nieuwsgierig naar dit fenomeen of lees je graag over dates? Dan is dit boek beslist de moeite waard.
Marieke heeft mij in ieder geval aangenaam weten te verrassen en heeft mij nieuwsgierig gemaakt naar haar eerder uitgegeven boeken en toekomstige werk. Want ik ben fan, ronduit, en heb haar dan ook per direct in mijn (lezers)hart gesloten. Want schrijven kan zij en hoe!

Magische verhalen

Het veilige huis

Toen ik begon in Het veilige huis, had ik geen idee waar de reis mij naartoe zou brengen.
Ja, naar Frankrijk, naar een idyllisch en afgelegen landhuis, afgesloten van de buitenwereld. Maar het hoe en wat was nog een volkomen raadsel. En dat raadsel bleef, waardoor ik tot op het puntje van mijn bank gedwongen werd, niet meer kon stoppen met lezen en mezelf verloor in het verhaal van Emily en Scott. Maar laat ik bij het begin beginnen.
Emily is een heerlijk personage. Door haar levensstijl en houding ten opzichte van de wereld, vervalt ze van de ene op het oog onoplosbare situatie in de andere. Ze is een actrice zonder ooit een rol gekregen te hebben, wordt constant ontslagen bij andere uitzendbanen en dreigt ook nog eens uit huis gezet te worden door een fikse huurachterstand. En dan is daar Scott, haar redder in nood, die haar een ietwat vreemd voorstel doet, maar waardoor al haar problemen als sneeuw voor de zon zullen verdwijnen. Emily gaat gretig op het aanbod in en verwelkomt haar nieuwe leven in Frankrijk als rechterhand van de vrouw van Scott op hun prachtige landhuizen en terreinen. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, maar Emily negeert alle signalen ondanks dat ze voelt dat er iets niet klopt. Iets waar ze haar vinger niet op kan leggen. Het is het begin van een mysterieus verhaal, waarbij je constant op het verkeerde been wordt gezet en kleine brokjes informatie krijgt die uiteindelijk samenkomen in een explosief plot.

Het verhaal is geschreven vanuit twee perspectieven: Emily en Scott. Vooral de laatste heeft mij in het begin de stuipen op het lijf gejaagd. Scott is een huiveringwekkend personage, hij kruipt onder je huid en beneemt je zo nu en dan de adem. Door de beschrijving, zijn gevoelens en gedachten heb je het gevoel te maken te hebben met een psychopatische persoonlijkheid. Omdat Emily volledig voor zijn charmes valt, zou je haar toe willen schreeuwen om vooral rechtsomkeert te maken. Ze lijkt zijn slachtoffer, ook al heb je geen idee van wat precies. Door steeds maar een minuscuul puzzelstukje te geven, weet de auteur je te prikkelen en is de spanningsboog immens. Wat knap is, is dat deze spanning door het gehele verhaal heen blijft. Zodra namelijk de vrouw en dochter van Scott hun intrede in het verhaal maken, is het mysterie compleet. Zijn dochter spreekt geen woord en bij zijn vrouw krijg je de indruk dat ze daar opgesloten zit in haar ivoren toren, zonder uitweg en compleet onderdrukt. Maar klopt dit alles wel?

Downes heeft de gave om het verhaal zo perfect op te bouwen dat je weliswaar langzaam je vermoedens krijgt, maar tegelijkertijd twijfels. Het kan alle kanten op waardoor het geen moment voorspelbaar wordt. Natuurlijk zie je uiteindelijk hoe het zit, maar de weg daarnaartoe is in volle vaart en meedogenloos.
Het geheel is zo subliem geschreven, dat je na het omslaan van de laatste pagina geenszins teleurgesteld bent. Werkelijk alles klopt en niets van de uiteindelijke antwoorden is achteraf een deceptie. Sterker nog, het geeft een bizarre maar tevens logische verklaring voor alle mysterieuze gebeurtenissen die je door de ogen van Emily meemaakt en je leert Scott bijzonder goed kennen. Tel daar een vloeiende schrijfstijl bij op, die zo heerlijk leest dat je de omgeving om je heen volledig vergeet. Wees dus voorbereid dat Emily en Scott voor een paar uur je leven compleet gaan beheersen.
Al met al is Het veilige huis voor mij tot nu toe dé thriller van 2020 en het zal lastig zijn om dat te evenaren. Ik ben fan en zéér benieuwd naar het volgende boek van deze talentvolle auteur.

Bijzondere gesprekken

In gesprek met Ilona van Hilst

Ilona van Hilst heeft met De uitweg een avonturenroman van formaat geschreven. Toch is het niet het avontuur an sich dat het verhaal kracht verleent, dat is namelijk het enorm sterke staaltje psychologie dat van de pagina’s spat. Mede daarom werd ik zeer benieuwd naar deze auteur. Wat drijft haar? Hoe komt het dat zij de psyche van de mens zo goed doorziet? En bovenal had ik de vraag hoe zij op dit onderwerp was gekomen.
Het werd een bijzonder gesprek, waarvan ik met volle teugen heb genoten. Door haar openhartigheid en enthousiasme heeft zij mij een kijkje in haar leven en haar schrijven gegeven en dat wil ik graag delen.

Ik heb meteen een prangende vraag: hoe komt het dat jij zo sterk bent in het omschrijven van de menselijke psyche?

Dat is nogal wat, dat je me dat toedicht, na het lezen van mijn boek. Het voelt als een groot compliment, omdat de “menselijke psyche” me enorm boeit. In ‘De uitweg’ kwamen de personages als vanzelf tot stand. Het is tegelijk een moeilijke vraag. Het is iets waar ik geen moeite voor doe, in mijn hoofd staat die sensor (zo zal ik het maar even noemen) continu ‘aan’. Ik observeer graag mensen. Ook luister ik liever dan dat ik praat. In mijn hoofd bedenk ik hoe de onderlinge relatie en interactie tussen mensen is. En dat kan ik blijkbaar goed op papier krijgen in woorden. Omdat ik vrij snel situaties en mensen aanvoel, is er wel een keerzijde want ik ben erg sfeergevoelig. Dan moet ik echt moeite doen om me niet van mijn apropos te laten brengen.

Dat klinkt als een empathische persoonlijkheid. Ik kan mij zo voorstellen dat het soms best lastig is. Verwerk je deze indrukken in je verhalen?
Oh zeker, ik gebruik deze indrukken, soms ook onbewust valt me achteraf op. Maar mijn personages zijn geen bekenden van mij, het zijn combinaties van mensen die ik interessant vind, of over wie ik gelezen heb. Inlevingsvermogen is wel een voorwaarde om geloofwaardig te kunnen schrijven, lijkt me. Wat overigens niet betekent dat ik autobiografisch schrijf. In De uitweg zijn de vrouwen Marcia en Gina twee uitersten, maar ik zie in hen allebei stukjes van mezelf terug (welke, dat hou ik liever geheim haha). Ik vraag me soms af hoe een moordenaar zich voelt en of ik dat zou kunnen opschrijven; ik denk het wel. In Oogvocht is François een klein voorbeeld daarvan. Eigenlijk wil ik mezelf uitdagen om steeds verder te gaan in nieuwe boeken, mijn grenzen opzoeken waar ik niet over kán schrijven bijvoorbeeld. Dankzij mijn werk heb ik trainingen mogen volgen, had ik omgang met veel verschillende menstypes, heb ik multidisciplinaire projecten en workshops geleid, dus heb ik snel geleerd inzicht te krijgen in mijzelf en anderen. Boeiend, maar voor een gevoelsmens als ik komt dat akelig dichtbij.

Manipuleren speelt ook een grote rol. Hoe was het om je daarin in te leven?
Manipulatie, verleiden, vertrouwen, haten, liefhebben; het zijn menselijke eigenschappen waarmee ik makkelijk schaak, of schakel, in mijn hoofd. Ze liggen ook best dicht bij elkaar. Maar eerlijk gezegd gaat dit automatisch, ingegeven door de verhaallijnen, want die brengen dit vanzelf teweeg. Ik denk er niet over na volgens mij. Best bizar eigenlijk, dat realiseer me maar al te goed.

Zijn het dan de personages die het verhaal schrijven met jou als instrument, of heb je van tevoren een vastomlijnd plan?
Hahaha, wat was er eerst: de kip of het ei? Het is echt een wisselwerking. Ik bedenk weliswaar het verhaal, maar wát de personages zeggen, denken en doen dát bepalen de personages. Ik laat mij volledig leiden door ze, inderdaad als hun instrument. Maar mijn werkwijze is dat ik de personages vooraf creëer. Hun eigenschappen leg ik vast in een document (zodat ik een consistent beeld hou). Dat is gebruikelijk hoor, voor schrijvers. Het verhaal, plot, locaties, persoonsnamen en andere zaken bedenk ik daarna om de personages heen. Dit proces duurt hooguit drie uur, want ik ga associërend te werk. Voor De uitweg maakte ik nog een tekening van de grotwoning, zodat ik begreep waar dingen zich afspeelden. Voor ieder boek zet ik de verhaallijnen in hoofdstukjes van vijf regels op, zodat ik weet wat er wanneer er gebeurt. Ik ga onderzoek doen, dat is het derde document, voordat ik echt aan het manuscript kan beginnen. Voor De uitweg ben ik bijvoorbeeld in de evolutie gedoken, omdat ik dat per se in dit boek wilde verwerken. Heel erg leerzaam hoor, boeken schrijven. 😉

Er kwam dan ook een leuke ontdekking uit voort ;-). Welk personage heeft jou tijdens het proces het meest verrast?
Ja, Marcia heeft mij op dat moment ook erg verrast, ik zag dat helemaal niet aankomen. Wie mij het meest verrast heeft? Absoluut Marcia, om wat ze gedaan had, vanwege de ontdekking die je zojuist noemde. Ze was voor mij een rechtschapen vrouw, ik heb mezelf dus vergist. Volgens mij kan iedereen in het leven over de schreef gaan, afhankelijk van de omstandigheden.

Dat spat ook van de pagina’s af: menselijkheid. Maar ook thema’s als rouw, traumatische gebeurtenissen en verwerking. Wat knap is, is dat je dat niet over de top beschreven hebt, maar gewoon zoals het is. Je merkt dan zeer zeker dat dat puzzelen hoe de menselijke geest in elkaar zit je ligt. Was dat voor jou ook het leukste en meest uitdagende aan het schrijven van De uitweg?
Dank je wel, dat beschouw ik als een groot compliment. Ik weet, als een manuscript klaar is, nooit of mijn bedoelingen zo overkomen, omdat ik er middenin zat. Mijn oorspronkelijke uitdaging was om een groep, dus veel personages op te voeren, die de lezer niet in verwarring zouden gaan brengen en toch allemaal een rol hadden in het geheel. In De uitweg zocht ik daarin mijn grenzen voor het schrijven. Dat was een risico. Hopelijk is dat gelukt.

Dat is het zeker! Wat geeft schrijven jou?
Het is een uitweg voor mijn fantasie, die er altijd is, maar vaak wordt hij versterkt. Krantenberichten maken mij meestal down, net als ellende van mensen en dieren. Maar het creëren van een verhaal biedt een eigen werkelijkheid. En omdat ik de personages “niet naar mijn hand kan zetten” is dat pure ontspanning. Ik beleef een verhaal maandenlang als een spannende film, waarin ik niet weet wat er gaat gebeuren en vooraf alleen de hoofdlijnen ken. Aan het eind kan ik terugkijken op iets moois, of ben ik teleurgesteld.

Wat heeft jou het meest geraakt tijdens het schrijven van De uitweg?
Dat waren meerdere dingen eigenlijk. Ik moet even voorzichtig zijn om geen spoilers weg te geven. Wat er gebeurd is met Eva en de gevolgen voor Tom, vond ik heftig. Dat Chris door Eva’s situatie zijn eigen leven onder de loep nam. Maar ook het deel van de evolutie, daar ben ik ingedoken en ik was geraakt door de weg die de mensheid heeft afgelegd tot de menssoort die we nu zijn. Het zet me aan het denken wat de toekomst voor ons in petto heeft. Blijft ons brein en lichaam zich aanpassen aan de veranderende leefomgeving zodat we op aarde, of misschien in de ruimte, kunnen overleven? En na het schrijven raakte de redigeer sessies met de redacteuren me, dat had ik niet verwacht.

In welke zin werd je door de redactie sessie zo geraakt?
De redactie sessies hebben ontzettend veel waarde toegevoegd aan mijn manuscript. Ik dacht aanvankelijk, toen ik het ingeleverd had bij mijn twee proeflezers en daarna bij Batavia Publishers, dat het redelijk klaar was, maar dat bleek niet zo te zijn. Dat opende mijn ogen. Ik werd er heel gelukkig van, dat er inhoudelijk zo goed was gelezen. Ook omdat de opmerkingen mij vrijblijvend werden aangeboden, het waren suggesties om mijn verhaal te versterken. Ik mocht ermee doen wat ik het beste vond. Een zeer empathische benadering. Wat een openbaring, ze hadden de vinger op de zwakkere plekken gelegd! Eerlijk gezegd ben ik  geneigd om commentaar alleen te accepteren van professionals, mensen die hun vak verstaan. Dat was hier het geval. Deze redacteuren hebben mij echt geraakt.

Wat fijn! Dat brengt het verhaal alleen maar tot nog grotere hoogte. Ben je al bezig met een volgend boek of zit je nog volop in de roes dat deze net gepubliceerd is?
Batavia Publishers wil mijn eerste twee boeken ook gaan uitgeven. Ik zit nu dus in de herschrijf fase van die twee, die ik in 2016 heb uitgebracht in eigen beheer. Herschrijven is best lastig merk ik, de verhalen zijn goed genoeg vind ik, maar mijn kennis van schrijfvaardigheid is verbeterd. Een nieuw verhaal moet dus nog even wachten. Ook omdat ik aan het genieten ben van deze tijd van de De uitweg. Ik heb mezelf inmiddels weten aan te leren om stil te staan bij geluksmomenten in plaats van door te hollen naar het volgende. Maar zodra ik voor een nieuw verhaal ga zitten, komt het vast weer vanzelf goed.

Heb je al inspiratie? 
Nee, ik laat het niet toe gewoon. Zodra ik ga zitten nadenken over een verhaal, dan kan ik niet meer stoppen. Alhoewel, er borrelt wel iets in mijn hoofd wat ik graag eens zou willen schrijven, maar daar kan ik niets over zeggen… sorry. 🙂

Geeft niets ;-). Wat is jouw grootste droom op schrijfgebied? 
Dat is een inkoppertje, want de grootste droom van iedere auteur is dat zijn verhalen internationaal worden uitgegeven. En de ultieme droom is een boekverfilming, maar uitsluitend door een grote filmproducent met een groot budget voor acteurs en decors. Als je droomt moet je het in het groot doen, toch? Ik moet er zelf hard om lachen hoor, want dat gebeurt natuurlijk never nooit.

Zeg nooit nooit… Over internationaal gesproken: in je verhaal gaan de personages allemaal op reis. Je omschrijft Lanzarote op dusdanige wijze dat ik er zelf per direct heen zou willen. Ben je zelf ook zo reislustig aangelegd?
Fijn dat Lanzarote er gunstig in uitkomt, dat verdient het eiland. Het is mysterieus en is enig in zijn soort, maar daarom niet ieders ding. Ik reis graag en ik voel me overal happy. Ik ben op vakantie naar veel landen geweest, daarvan heb ik erg genoten. Maar nu houden mijn partner en ik het graag bij Spanje, onder andere voor een “schrijversretraite” in een vakantiehuis in de buurt van Alicante.

Wat is voor jou de ideale schrijfomgeving?
Ideaal is een hutje op de hei, denk ik. Maar eerlijk gezegd kan ik me overal en elk uur van de dag wel goed op het schrijven concentreren. Alleen bepaalde geluiden halen mij uit mijn ritme, zoals overvliegende vliegtuigen (ik woon bij Schiphol), sirenes, maaimachines, bromfietsers. Thuis zit ik altijd met mijn laptop op schoot in de woonkamer, het is niet anders, maar wel lekker huiselijk.

Wat kunnen wij in de toekomst van jou verwachten?
Een compleet nieuw en verrassend boek, hoop ik. Toch zeg ik altijd na een laatste boek: dit lukt me niet nog een keer…